ตอนที่ 4 : โอกาสครั้งนี้ข้าจะไม่พลาดอีกแล้ว

ตอนที่

[4]

โอกาสครั้งนี้ข้าจะไม่พลาดอีกแล้ว

สายลมฤดูเหมันต์พัดมาหอบเอาไอเย็นและเกล็ดหิมะสีขาวโปรยปรายลงมาปกคลุมทั่วทั้งบริเวณ เจียงซื่ออิงกอดร่างที่สั่นเทาของตัวเองไว้แน่น ก้าวเดินไปตามถนนที่เริ่มจะขาวโพลนไปอย่างไร้จุดหมาย หัวใจของนางบัดนี้กำลังหนาวเหน็บและว่างเปล่าไม่ต่างจากทิวทัศน์รอบกายเลยแม้แต่น้อย

ด้านเยว่ฉีและเยว่ลี่ สองสาวใช้ผู้ภักดี ก็เดินเคียงข้างผู้เป็นนายไปอย่างเงียบ ๆ เนื้อตัวของพวกนางเองก็มีรอยฟกช้ำจากการต่อสู้เพื่อปกป้องเจ้านายเมื่อครู่ไม่ต่างกัน

“คุณหนูเราจะไปที่ใดกันต่อดีเจ้าคะ” เยว่ฉีถามขึ้น ทำลายความเงียบลง “จะให้บ่าวไปตามรถม้าจากจวนราชครูมารับหรือไม่เจ้าคะ”

เจียงซื่ออิงส่ายหน้าช้า ๆ “อย่าเพิ่งเลย ข้า...ข้ายังไม่อยากให้ท่านพ่อต้องเป็นห่วง เราไปหาโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ พักกันก่อนเถิด” หญิงสาวตอบเสียงแผ่ว

นางยังไม่พร้อม...ยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับสายตาที่เป็นห่วงของท่านพ่อ และยังไม่รู้ว่าจะอธิบายเรื่องราวอันน่าอดสูทั้งหมดนี้ให้เขาฟังได้อย่างไร

ทั้งสามพยุงกันเดินฝ่าลมหนาวไปตามถนนที่เริ่มจะไร้ผู้คน แต่แล้ว...พวกนางก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อมีกลุ่มบุรุษร่างกำยำที่มีท่าทีไม่น่าไว้วางใจราวห้าคนมายืนขวางทางอยู่เบื้องหน้า บรรยากาศรอบกายพลันเปลี่ยนเป็นอันตรายขึ้นมาทันที

“พะ...พวกเจ้าเป็นใคร ต้องการอะไร?” เจียงซื่ออิงถามขึ้นด้วยใจที่เริ่มสั่นระรัว

บุรุษเหล่านั้นไม่ตอบแต่กลับค่อย ๆ แหวกทางออก เปิดทางให้คนผู้หนึ่งที่เดินตามมาข้างหลังได้ปรากฏกายขึ้น...

เถียนเม่ยชิง!

อีกฝ่ายอยู่ในชุดคลุมขนจิ้งจอกสีขาวบริสุทธิ์ที่ดูหรูหรา ยืนส่งยิ้มหวานมาให้พวกนาง...

เป็นรอยยิ้มที่ผู้ใดได้เห็นก็ต้องรับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดเรื่องชั่วช้าบางอย่างอยู่เป็นแน่!

“จะรีบไปไหนกันเล่า พี่หญิงเจียง”

“จะ...เจ้าตามข้ามาทำไม เจ้าแย่งทุกอย่างไปจากข้าแล้วไม่ใช่หรือ เจ้ายังต้องการอะไรอีก!” เจียงซื่ออิงถามออกไปพลางควบคุมเสียงไม่ให้สั่น

“เดิมทีข้าก็คิดว่าจะปล่อยเจ้าไปตามทางของเจ้าอยู่นะ” เถียนเม่ยชิงกล่าวพลางเดินเข้ามาใกล้ ๆ ก่อนจะชูบางสิ่งขึ้นมาให้ดู

มันคือกำไลหยกสีเขียวมรกตที่หานซวนเฉินเคยมอบให้นางก่อนแต่งงานที่นางมอบคืนให้เขาก่อนจากมา และนั่น…จดหมายที่นางเขียนร่ำลาเขาเป็นครั้งสุดท้าย!

“แต่เจ้า...กลับดันทิ้งสิ่งของเหล่านี้เอาไว้” เถียนเม่ยชิงยิ้มเย็น

“ข้าจึงปล่อยเจ้าไปไม่ได้จริง ๆ พวกเจ้าจับพวกนางไว้!!”

ราวกับปฏิกิริยาฉับพลันเยว่ฉีและเยว่ลี่รีบก้าวเข้ามาขวางหน้าเจ้านายของตนเองไว้ทันที

“อย่าเข้ามานะ! หากพวกเจ้ากล้าแตะต้องคุณหนูของข้าแม้แต่ปลายเล็บ จวนราชครูไม่ปล่อยพวกเจ้าไว้แน่!”

“ฮ่า ๆ จวนราชครูหรือ?” เถียนเม่ยชิงหัวเราะเยาะเสียงแหลม

“กว่าข่าวจะไปถึง...พวกเจ้าก็คงจะกลายเป็นศพแข็งตายอยู่ข้างถนนไปแล้ว” จากนั้นก็พยักหน้าให้ลูกน้องคนหนึ่ง

ฉับ!

บุรุษในชุดดำชักมีดสั้นออกมา ก่อนจะปาดเข้าไปที่ลำคอของเยว่ฉีและเยว่ลี่อย่างรวดเร็วและโหดเหี้ยม!

อึก!

โดยที่ทั้งสองไม่มีโอกาสแม้แต่จะกล่าวสิ่งใดเลยแม้แต่น้อย

เลือดสีแดงสดสาดกระเซ็นย้อมหิมะสีขาวจนกลายเป็นสีแดงฉาน...

ร่างของสองสาวใช้ผู้ภักดีทรุดลงไปกองกับพื้นต่อหน้าต่อตาเจ้านายของตนเอง ดวงตาของพวกนางยังคงเบิกโพลง มองมาที่เจียงซื่ออิงเป็นครั้งสุดท้าย

“ไม่!!!!!!!!”

เจียงซื่ออิงกรีดร้องออกมาสุดเสียง โลกทั้งใบของนางพังทลายลงมาอีกครั้ง หญิงสาวโผเข้าไปกอดร่างที่ไร้ลมหายใจของสองสาวใช้คนสนิทที่เติบโตมาด้วยกัน ร้องไห้จนแทบจะขาดใจ

“เยว่ฉี เยว่ลี่ อย่าทิ้งข้าไป ฮึก”

ก่อนที่จะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ตวัดสายตาที่แดงก่ำและเต็มไปด้วยความเคียดแค้นไปมองเถียนเม่ยชิง “ข้าไปทำอะไรให้เจ้านักหนา! เหตุใดเจ้าถึงต้องทำกับข้าถึงเพียงนี้ แย่งสามีข้า...เจ้าแย่งทุกอย่างของข้าไปจนข้าต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ เจ้ายังไม่พอใจอีกหรือ!!!”

“ไม่พอใจ” เถียนเม่ยชิงตอบกลับมาอย่างลอยหน้าลอยตา

“แล้วเจ้าจะเอาอย่างไรถึงจะพอใจ!” เจียงซื่ออิงถามด้วยความเหลืออด

ทว่าเถียนเม่ยชิงกลับยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่เหี้ยมเกรียมที่สุด “ก็จนกว่า...เจ้าจะตายอย่างไรเล่า”

“….”

เถียนเม่ยชิงพยักหน้าให้คนของตนเองเข้ามาจับเจียงซื่ออิงให้คุกเข่าลงกับพื้นหิมะที่เย็นเยียบ ก่อนที่จะเดินเข้ามาใกล้ แล้วใช้มีดสั้นที่ชุ่มเลือดเล่มเดียวกันนั้น แทงเข้าไปที่ท้องของเจียงซื่ออิงอย่างเต็มแรง!

ฉึก!

อั่ก!

ทันใดนั้นความเจ็บปวดก็แล่นปราดไปทั่วร่าง หญิงสาวเบิกตากว้างมองใบหน้าที่ยิ้มอย่างสะใจของปีศาจร้ายตรงหน้าด้วยความตกใจ

ฉึก!

ฉึก!

ทว่าเถียนเม่ยชิงยังคงไม่พอใจแทงซ้ำเข้าไปที่จุดเดิมอีกหลายครั้งอย่างไม่ยั้งมือ...

“จะ เจ้า...” ในตอนนี้เลือดค่อย ๆ ไหลทะลักออกมาจากบาดแผลและริมฝีปากของเจียงซื่ออิง

“ปล่อยเจ้าเอาไว้ก็ไม่รู้ว่าจะสร้างปัญหาอะไรอีก สู้จัดการเจ้าเสียตั้งแต่ตอนนี้ดีกว่า”

“เจ้า!”

“หากจะโกรธแค้นข้าก็ค่อยว่ากันชาติหน้าแล้วกันนะ แต่ชาตินี้ก็ไปที่ชอบ ๆ ก่อนเถิด” เถียนเม่ยชิงกระซิบข้างหูอีกฝ่าย จากนั้นก็ผลักร่างของเจียงซื่ออิงให้ล้มลงไปจมกองเลือด ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปพร้อมกับเสียงหัวเราะอย่างสะใจ...

ทิ้งให้เจียงซื่ออิงนอนหายใจรวยรินอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางหิมะที่ยังคงโปรยปรายลงมาอย่างไม่หยุดหย่อน

เจียงซื่ออิงพยายามจะเอื้อมมือไปหาร่างของสาวใช้ แต่ก็ทำไม่สำเร็จสติของนางเริ่มเลือนรางลงช้า ๆ

และภาพสุดท้ายที่นางเห็นคือ…ใบหน้าที่เปี่ยมด้วยเมตตาของบิดา

นางไม่รู้เลยว่าหากท่านพ่อรู้ว่านางต้องมาตายอย่างน่าอนาถเช่นนี้ เขาจะเสียใจเพียงใด เมื่อท่านแม่จากไป ก็มีเพียงนางกับท่านพ่อเท่านั้นที่อยู่เคียงข้างกันมาโดยตลอด ไม่ว่านางอยากจะทำสิ่งใดท่านพ่อก็ล้วนแต่ตามใจแม้กระทั่งการเลือกสามีในครั้งนี้...

ความคิดของนางล่องลอยไปถึงอดีตสามี

เขาจะรู้หรือไม่ว่านางต้องมาตายอย่างน่าอนาถด้วยน้ำมือของสตรีที่เขารัก

แต่ก็นะ ถึงรู้เขาก็คงจะไม่สนใจและไม่อยากจะรับรู้อะไรอีกแล้วกระมัง...

เจียงซื่ออิงหลับตาลงช้า ๆ พร้อมกับความเจ็บปวดทั้งกายและใจ

ความคิดสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลงนั้นคือ…

‘ข้าเลือกคนผิดจริง ๆ’

.

.

.

ว่ากันว่าตายแล้วไปไหน

ไปปรโลก? ไปดื่มน้ำแกงยายเมิ่ง? แต่นางนั้น...

เฮือก!!!

เจียงซื่ออิงสะดุ้งตื่นขึ้นมาสุดตัว! เหงื่อกาฬไหลท่วมไปทั่วทั้งร่าง นางหอบหายใจอย่างหนักหน่วงราวกับคนกำลังจะขาดใจตาย

“คุณหนู! ฝันร้ายหรือเจ้าคะ”

เสียงอันคุ้นเคยของเยว่ฉีและเยว่ลี่ดังขึ้นพร้อมกัน ทั้งสองรีบปรี่เข้ามาหาผู้เป็นนายด้วยความเป็นห่วง

เจียงซื่ออิงหันขวับไปมองตามเสียงทันที และภาพตรงหน้าก็แทบทำให้อ้าปากค้าง

ภาพของสาวใช้ทั้งสองที่ยังมีชีวิตอยู่!

ไหนจะเสื้อผ้าที่นางสวมใส่

และห้องนอนที่คุ้นเคยในจวนราชครู...

พวกนางตายไปแล้วไม่ใช่หรือ? หรือว่านี่...จะเป็นห้วงความคิดสุดท้ายของนางก่อนตาย?

สองสาวรับใช้มองผู้เป็นนายก่อนจะมองหน้ากันอย่างงง ๆ คุณหนูของพวกตนเป็นอะไร ต้องไปแจ้งนายท่านหรือไม่ ก่อนที่เยว่ลี่จะเอ่ยขึ้น

“คุณหนูเจ้าคะวันนี้ต้องไปเข้าร่วมงานเปิดสำนักศึกษาเจ๋อเหวินนะเจ้าคะ รีบไปเตรียมตัวเถิดเจ้าค่ะ เดี๋ยวนายท่านจะรอนาน”

เจียงซื่ออิงหันขวับมองสองสาวรับใช้อีกครั้ง

สำนักศึกษาเจ๋อเหวิน? เปิดวันแรก?

เจียงซื่ออิงคิดอย่างงุนงง ทันใดนั้นความทรงจำบางอย่างแล่นปราดเข้ามาในหัวของนาง!

นี่มัน...

นี่มันคือเหตุการณ์เมื่อสามเดือนก่อน สามเดือนก่อนที่นางจะได้พบกับ...หานซวนเฉิน!

หญิงสาวยกมือขึ้นมาหยิกแก้มตัวเองอย่างแรง

“โอ๊ย เจ็บ!”

มันไม่ใช่ความฝัน! นะ…นางได้ย้อนเวลากลับมาอีกครั้ง!?

ความตกใจในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นความดีใจอย่างสุดขีด น้ำตาแห่งความยินดีไหลรินลงมา...

สวรรค์...สวรรค์ยังเมตตานาง

“ดี...” ก่อนที่รอยยิ้มที่เคยงดงามจะค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่เยือกเย็นและน่ากลัว

ครานี้ข้าจะไม่ทำอะไรซ้ำรอยเดิมอีก หานซวนเฉินชาตินี้อย่าได้พบเจอกันอีกเลย!

เจียงซื่ออิงหันไปหาสาวใช้ทั้งสอง ก่อนจะดึงพวกนางเข้ามากอดไว้แน่น ซึ่งมันแน่นจนแทบหายใจไม่ออก

“คุณหนู! อ่อย เอ้า อะ (ปล่อยเจ้าค่ะ)” ทว่าเจียงซื่ออิงนั้นราวกับไม่ได้ยินเสียงสาวใช้เลยแม้แต่น้อย ความคิดของนางกำลังคิดเรื่องอื่น

‘ส่วนเจ้า… เถียนเม่ยชิง ชาตินี้หากพบกัน ข้าจะตอบแทนเจ้าอย่างสาสมแน่นอน!’

ด้านเยว่ฉีและเยว่ลี่ที่เพิ่งจะแกะตัวเองออกมาจากการกอดรัดได้ ต่างมองหน้ากันอย่างหวาด ๆ ในหัวต่างคิดตรงกัน

‘ไม่ต้องตามนายท่านแล้ว ตามท่านหมอมาเลยดีกว่า คุณหนูดูแปลกไปจริง ๆ!!’