ตอนที่ 3 : การรอคอยที่แสนไร้ค่า 3/1

ตอนที่

[3]

การรอคอยที่แสนไร้ค่า

ห้องทำงานที่เคยอบอวลไปด้วยกลิ่นหมึกและกระดาษ ซึ่งเป็นสถานที่ที่เจียงซื่ออิงมักเข้ามาทำความสะอาดบ่อย ๆ ในวันที่สามีไม่อยู่ นางชอบมาที่นี่ เพราะมีบันทึกที่น่าสนใจอยู่เล่มหนึ่ง เป็นบันทึกที่แม่สามีบันทึกเอาไว้ตั้งแต่ที่รู้ว่าตนเองตั้งครรภ์จนกระทั่งเมื่อบุตรชายเติบใหญ่ นางชอบอ่านเพราะจะได้รู้จักกับเรื่องราวของคนรักมากขึ้นและมักจะได้หัวเราะกับเรื่องราวในวัยเด็กของเขาบ่อย ๆ แต่ทว่าบัดนี้ห้องนี้กลับกลายเป็นสถานที่ที่เยียบเย็นและน่ากลัวที่สุดสำหรับนาง

เพราะบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่นางปัดกวาดบ่อย ๆ นั้นมี ‘หนังสือหย่า’ สองฉบับวางแผ่อยู่ รอคอยเพียงลายมือชื่อของนางเพื่อจบสิ้นพันธะทุกอย่างระหว่างคนทั้งสอง

“ลงนามเสีย”

หานซวนเฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ปราศจากความรู้สึกใด ๆ เขายืนกอดอกพิงชั้นหนังสืออยู่ไม่ไกล ไม่ไกลกันนั้นคือสตรีคนใหม่ของเขา เถียนเม่ยชิง ที่กำลังยืนส่งยิ้มเยาะเย้ยให้นางอยู่ข้าง ๆ โต๊ะ

เจียงซื่ออิงมองกระดาษแผ่นนั้นด้วยสายตาที่พร่ามัวไปด้วยม่านน้ำตา ร่างกายของนางสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุมได้ ความเสียใจ ความสับสน และความเจ็บปวดถาโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นยักษ์จนนางแทบจะยืนไม่ไหว

“ไม่...” เสียงที่เปล่งออกมาคราแรกราวกับกับเสียงกระซิบ ก่อนจะเพิ่มความดังขึ้น

“ข้าไม่หย่า!”

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองหานซวนเฉินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยการอ้อนวอน

“ท่านพี่เราจะหย่ากันได้อย่างไร ท่านลืมไปแล้วหรือ ท่านลืมคำสัญญาที่ท่านเคยให้ไว้กับข้าแล้วหรือ?”

‘ข้าจะซื่อสัตย์ต่อเจ้าเพียงผู้เดียว’ คำพูดนั้นดังขึ้นมาอีกครั้ง

หานซวนเฉินขมวดคิ้วด้วยความรำคาญ “สัญญาอะไรก็ลืมมันไปเสีย! ตอนนี้ข้ามีคนที่ข้ารักแล้ว คือนาง ไม่ใช่เจ้า” เขาพูดตัดบทอย่างเลือดเย็น

คำพูดโหดร้ายยิ่งกว่าการใช้ดาบแทงลงมาที่กลางใจของเจียงซื่ออิงอีกครั้งจนแทบทนไม่ไหว

ทว่านางยังคงไม่ยอมแพ้

“ไม่จริง! ต้องมีเหตุผลอื่นแน่ ๆ ท่านไม่ใช่คนเช่นนี้ ตลอดหกเดือนที่ผ่านมาต้องเกิดอะไรขึ้นกับท่านแน่ ๆ บอกข้ามาสิ...ไม่ว่าท่านจะลำบากเพียงใด ข้าพร้อมที่จะอยู่เคียงข้างและฝ่าฟันมันไปกับท่านนะเจ้าคะ”

นางพยายามจะเข้าไปหาเขา แต่กลับถูกเถียนเม่ยชิงก้าวเข้ามาขวางไว้เสียก่อน

“พี่หญิงเจียง...ท่านอย่าทำให้ท่านแม่ทัพต้องลำบากใจไปมากกว่านี้เลยนะเจ้าคะ ความรักเป็นเรื่องของหัวใจ เมื่อใจของเขาไม่ได้อยู่ที่ท่านแล้วการรั้งเขาไว้ก็มีแต่จะทำให้ทุกฝ่ายต้องเจ็บปวดนะเจ้าคะ” เถียนเม่ยชิงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเหมือนจะเห็นใจ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความสะใจ

“เจ้าหุบปาก!” เจียงซื่ออิงตวาดกลับไปเป็นครั้งแรก

ในตอนนั้นหานซวนเฉินจึงรีบดึงเถียนเม่ยชิงเข้าไปหลบอยู่ด้านหลังของตนเองทันที ราวกับกลัวว่านางจะถูกทำร้าย “อย่ามาขึ้นเสียงใส่ชิงเออร์!”

ภาพนั้นมันยิ่งตอกย้ำความจริงอันโหดร้ายให้นางต้องยอมรับ

แต่แล้วราวกับสวรรค์ยังเล่นตลกไม่พอ...

“ท่านแม่ทัพ...” เถียนเม่ยชิงกระซิบกับเขาเสียงอ่อย

“บางที...บางทีเราน่าจะให้โอกาสพี่หญิงเจียงอีกสักหน่อยนะเจ้าคะข้า...ข้ารู้สึกผิดเหลือเกินที่เข้ามาเป็นต้นเหตุให้พวกท่านต้องบาดหมางกัน”

โอกาส?

เจียงซื่ออิงแค่นหัวเราะในใจกับการเสแสร้งของสตรีตรงหน้า

หานซวนเฉินหันไปมองสตรีในอ้อมแขนด้วยสายตาที่อ่อนโยนลงทันที

“ชิงเออร์ เจ้าช่างจิตใจดีงามนัก” เขาลูบแก้มของอีกฝ่ายเบา ๆ

“ในเมื่อเจ้าขอร้อง เช่นนั้นก็ตามใจเจ้าเถิด”

จากนั้นเขาหันกลับไปมองเจียงซื่ออิงด้วยสายตาที่เย็นชาอีกครั้ง

“ข้าจะยังไม่หย่ากับเจ้า”

คำพูดนั้นทำให้ความหวังเล็ก ๆ ผุดขึ้นมาในใจของเจียงซื่ออิง แต่แล้วมันก็ถูกทำลายลงอย่างย่อยยับด้วยประโยคต่อมาของเขา

“แต่เจ้าจะเป็นได้แค่ ‘ฮูหยินในนาม’ เท่านั้น! และเจ้าจะต้องอยู่ที่นี่คอยดูแลข้ากับชิงเออร์ จนกว่าจะถึงวันที่ข้าแต่งตั้งนางขึ้นเป็นฮูหยินเอกอย่างเป็นทางการ และหากถึงวันนั้นเจ้ายังทำตัวดี ไม่สร้างความเดือดร้อนอะไร ข้าก็อาจจะใจดียอมให้เจ้าอยู่ที่นี่ต่อไปในฐานะ ‘อนุภรรยา’ ก็เป็นได้”

“…..”

นี่คือโอกาสที่ว่าหรือ?

นี่มันไม่ใช่การให้โอกาส แต่มันคือการหยามเกียรติและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของนางให้จมดินต่างหาก!!

เยว่ฉีและเยว่ลี่ที่ยืนร้องไห้อยู่ข้าง ๆ ทนไม่ไหวอีกต่อไป รีบปรี่เข้าหาคุณหนูของตน “คุณหนูพอเถิดเจ้าค่ะ เรากลับจวนตระกูลเจียงกันเถิด อย่าอยู่ที่นี่ให้พวกเขาหยามเกียรติอีกเลย!”

ทว่าเจียงซื่ออิงกลับส่ายหน้าช้า ๆ นางยังคงมีความหวังลม ๆ แล้ง ๆ

สามีของนางไม่ใช่คนเช่นนี้ เขาต้องประสบกับความลำบากบางอย่างมาแน่ ๆ เขาอาจจะกำลังต้องการความช่วยเหลือ...

และนางจะต้องเป็นคนดึงเขากลับมาให้ได้!

คิดแล้วเจียงซื่ออิงก็ตัดสินใจยอมรับชะตากรรมนี้ด้วยตนเอง

ทว่าทุกอย่างไม่ได้ง่ายดาย นางยังคงอยู่ในตำแหน่งฮูหยินน้อย แต่เป็นฮูหยินที่ไร้ซึ่งอำนาจและศักดิ์ศรีใด ๆ ต้องย้ายออกจากเรือนใหญ่ไปอยู่เรือนเล็กท้ายจวนที่ทั้งเก่าและทรุดโทรม ทุกวันนางต้องทนเห็นภาพบาดตาบาดใจ ภาพของสามีที่เคยเป็นคนรักของนางกำลังพลอดรักและเอาอกเอาใจสตรีอื่นอย่างหวานชื่น

เถียนเม่ยชิงที่ดูบอบบางไร้พิษภัย แท้จริงคือสตรีดอกบัวขาว ทุกวันอีกฝ่ายจะสนุกกับการกลั่นแกล้งนางเป็นอย่างยิ่ง สตรีผู้นั้นมักจะเรียกให้นางเข้าไปปรนนิบัติรับใช้ในเรื่องที่ไม่จำเป็นอยู่เสมอ ทั้งให้นวดขา ปรนนิบัติพัดวีหรือแม้กระทั่งให้นางคุกเข่าเพื่อเป็นที่วางเท้าให้อีกฝ่าย!

ทุกครั้งที่เถียนเม่ยชิงทำเช่นนั้น สามีของนางก็จะนั่งมองอยู่ด้วยสายตาที่เฉยเมยเสมอ ราวกับว่านางเป็นเพียงบ่าวรับใช้ผู้หนึ่งเท่านั้น

มีเพียงเยว่ฉีและเยว่ลี่ที่เป็นห่วงเป็นใยนางอย่างแท้จริง

และยังแม่สามีอีกคน แต่ถึงกระนั้นอีกฝ่ายมักจะถูกกัดกันออกไปเสมอ

แต่กระนั้นนางก็ไม่ยอมแพ้ พยายามจะหาโอกาสพูดคุยกับเขาตามลำพัง เพื่อรื้อฟื้นความทรงจำดี ๆ ที่เคยมีร่วมกัน...

“ท่านพี่ข้าชงชาโม่ลี่ฮวาที่ท่านเคยชอบมาให้เจ้าค่ะ”

“ข้าเลิกชอบแล้ว ต่อไปนี้ไม่ต้องนำมันมาให้ข้าเห็นอีก” เขาตอบกลับมาอย่างเย็นชา

“……”