4

“ตกลงว่าแกตัดสินใจดีแล้วใช่ไหมจันทร์...เรื่องที่จะดรอปเรียนน่ะ?”

“อืม...จันทร์คิดว่ามันไม่มีทางเลือกแล้วล่ะ นี่ก็เหลืออีกแค่ไม่กี่อาทิตย์ก็จะครบเดือน แต่เงินเกือบล้านจันทร์เองก็ไม่รู้ว่าจะหาเงินมาใช้ทันรึเปล่า? แถมพวกนั้นคงต้องมาตามรังควานจันทร์กับแม่ที่บ้านเป็นแน่ จะทำยังไงดีนะ...ที่จะให้แม่อยู่อย่างปลอดภัยก่อนที่จันทร์จะหาเงินมาคืนเขาได้ แล้วงานอะไรที่จะหาเงินเกือบล้านได้เร็วขนาดนั้น?”

ใบหน้าหวานของรชนิศดูหวั่นวิตกอย่างหนักเมื่อนึกถึงความโหดร้ายป่าเถื่อนของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นนักทวงหนี้ เธอเคยพบลูกน้องของเจ้าหนี้มาแล้ว และบอกได้เลยว่าพวกนั้นไม่สนหรอกว่าจะเป็นเด็กหรือผู้หญิง มีหน้าที่อย่างเดียวคือทวงหนี้ให้กับนายโดยไม่สนใจวิธีการ ลำพังตัวเธอเองไม่เท่าไหร่หรอก...แต่เธอเป็นห่วงแม่มากกว่า จริงอยู่ที่พิมพ์ฝันช่วยหยิบยื่นเงินจำนวนหลายหมื่นเพื่อให้เธอไปผ่อนผันเรื่องหนี้สิน แต่ก็ไม่พอที่จะเป็นหลักประกันความปลอดภัยของเธอและแม่ได้

“เอาอย่างนี้สิ แกก็ให้น้านากลับไปอยู่ที่เพชรบูรณ์ก่อน จะได้ปลอดภัย” พิมพ์ฝันเสนอความคิดเห็น ก่อนยื่นแผ่นพับบางอย่างให้เพื่อน รชนิศรับมาอย่างงๆ ก่อนเงยหน้าสบตาเพื่อนเพื่อของคำอธิบาย “เป็นใบปลิวเกี่ยวกับการรับสมัครคนไปทำงานที่ประเทศไต้หวันน่ะ”

“มันจะดีเหรอฝัน? เราเคยเห็นในข่าวบ่อยๆ ว่ามีคนที่ต้องการไปทำงานที่ต่างประเทศถูกนายหน้าหลอกให้เสียเงินฟรีๆ หรือไม่ก็ไปทำงานที่ผิดกฎหมายเช่นการขายบริการทางเพศนะ”

“ไม่ต้องห่วงหรอก บริษัทจัดหางานนี้เชื่อถือได้ เพราะเป็นของป้าฉันเอง แกตั้งบริษัทมาเกือบสี่ห้าปีแล้วก็ไม่เคยเห็นมีปัญหาเรื่องถูกหลอกเลยนะ และที่สำคัญกว่านั้นคือ ฉันจะไปกับแกด้วย”

“ไม่ได้นะ!” รชนิศพูดพลางส่ายหน้ายิกอย่างไม่เห็นด้วยกับคำพูดของเพื่อน เธอไม่อยากเป็นต้นเหตุให้เพื่อนต้องมาลำบากลำบนถึงขนาดต้องทิ้งการเรียนเพียงเพราะต้องการจะช่วยเหลือเธอ “ฝันอย่าทำอย่างนั้นนะ จันทร์ไม่อยากให้ฝันต้องทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างแม้กระทั่งการเรียนเพื่อจันทร์ แค่ฝันช่วยเหลือจันทร์อยู่ทุกวันนี้ก็ดีมากมายแล้ว ฝันต้องเอาเงินเก็บของตัวเองมาช่วยให้จันทร์ใช้ผ่อนผันหนี้ก็เกือบสองหมื่นบาทไปแล้วนะ แค่นี้ก็มากพอแล้วล่ะ”

“นี่...ฟังนะ” พิมพ์ฝันบอกพลางยื่นมือไปกุมมือเพื่อนไว้กระชับแน่น นัยน์หวานจ้องลึกไปในดวงตาที่หยาดหยดไม่แพ้กัน “การที่ฉันตัดสินใจไปไต้หวันกับแกน่ะ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะฉันอยากจะไปเป็นเพื่อนแก แต่ที่สำคัญไปกว่านั้นคือฉันต้องการจะหนีการหมั้นที่พ่อของฉันจะให้หมั้นกับลูกชายเพื่อนพ่อเพียงเพราะเขามีฐานะร่ำรวย แต่ฉันไม่ใช่นางเอกในนิยายที่จะยอมจับคลุมถุงชนแล้วไปตกหลุมรักเจ้าบ่าวของตัวเองทีหลัง เพราะฉะนั้นฉันจึงตัดสินใจจะไปไต้หวันเพื่อหนีการหมั้น แกขอบคุณโชคชะตาเถอะที่ทำให้ปัญหาของฉันเข้ามาตรงกับช่วงที่แกมีปัญหา อีกอย่าง...แกน่ะอ่อนต่อโลกจะตาย ขืนปล่อยให้ไปคนเดียวมีหวังหลงตั้งแต่ก้าวลงจากเครื่องพอดี แล้วถ้ามีใครมารังแกแกโดยที่ไม่มีฉันอยู่ข้างๆ คอยช่วยเหลือ แกจะทำยังไงกัน..ฮึ?”

“ฝัน...” รชนิศซาบซึ้งใจในน้ำใจของเพื่อนยิ่งนักแม้ว่าคำพูดนั้นจะพิมพ์ฝันจะเหมือนยกยอตัวเองไปหน่อยก็เถอะ แต่นั่นเป็นวิธีการพูดที่จะทำให้เธอสบายใจไม่ใช่หรือ รชนิศโผเข้าหาอ้อมกอดของเพื่อนตั้งแต่สมัยประถม และพิมพ์ฝันก็กอดกระชับเพื่อนไว้ มือเรียวลูบหลังของรชนิศไปพลางอย่างปลอบโยน “เอาน่า...จำสัญญาของเราไม่ได้แล้วหรือ? เราสองคนจะไม่ทิ้งกัน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เราก็จะไม่ทิ้งกันไง”

“ขอบใจนะฝัน จันทร์ขอบใจฝันจริงๆ”