3

รชนิศกับพิมพ์ฝันนั่งรถประจำทางกลับมายังหมู่บ้านที่ทั้งคู่เติบโตมาซึ่งใช้เวลาเดินทางเกือบหนึ่งชั่วโมง และได้รู้ข่าวว่าตอนนี้นางรัตนาจัดการเรื่องงานศพอยู่ที่วัดภายในหมู่บ้าน ทั้งสองสาวจึงมุ่งตรงไปที่วัดนั้น ทันทีที่รชนิศเห็นร่างของมารดาที่กำลังพยายามกลั้นความเจ็บปวดและจัดเตรียมงานอยู่ร่วมกับคนรู้จักอื่นๆ เธอก็โผเข้าไปหามารดาทันที ใบหน้าหวานที่เจิ่งนองด้วยน้ำตาซุกซบกับอกนั้นอย่างต้องการไออุ่น สองแม่ลูกกอดกันร้องไห้เพราะความเจ็บปวดจากการสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักไปอย่างไม่มีวันกลับและเป็นการสูญเสียที่กะทันหันจนไม่มีใครตั้งรับทัน เรียกน้ำตาให้กับคนที่นั่งมองอยู่ให้ไหลซึมออกมาตามๆ กัน ก่อนที่ฝ่ายลูกสาวจะพยายามกลั้นใจถามถึงการจากไปอย่างรวดเร็วของบิดา

“เกิดอะไรขึ้นจ๊ะแม่...ทำไมพ่อถึงจากเราไปปุบปับอย่างนี้?”

“พ่อ...พ่อฆ่าตัวตายลูก นี่จดหมายที่พ่อทิ้งไว้” นางบอกพลางยื่นกระดาษใบเล็กให้แก่บุตรสาวที่รับมาอ่าน

‘นา...จันทร์ พ่อขอโทษที่ทำความเดือดร้อนให้กับครอบครัวของเรา พ่อผิดเองที่หลงไปกับการพนันทั้งๆ ที่ก็รู้ว่ามันไม่มีให้คุณกับใคร พ่อขอโทษที่พาแม่และลูกต้องมาลำบากกับหนี้สินจากความโง่เขลาของพ่อ ถ้าไม่มีพ่อสักคนลูกกับแม่ก็คงไม่ต้องมาลำบากอย่างนี้ พ่อขอโทษจริงๆ หวังว่าการตายของพ่อจะเป็นการยุติปัญหาทุกๆ อย่าง ถ้าชาติหน้ามีจริงเราคงได้เกิดมาเป็นครอบครัวเดียวกันอีก

รัก

พ่อ’

รชนิศกำจดหมายในมือไว้แน่นก่อนโผเข้าหาอ้อมกอดของมารดาอีกครั้ง หญิงสาวส่ายหน้าไปมากับอกของมารดา ไม่อาจยอมรับการจากไป...ไม่อาจยอมรับเหตุผลแห่งการกระทำนี้ของผู้เป็นพ่อได้

“โธ่...พ่อจ๋า พ่อไม่รู้หรือไงว่าการทำอย่างนี้ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหาแต่เป็นการหนีปัญหาต่างหาก ต่อให้พ่อตายไปเจ้าหนี้เขาก็ไม่มีวันเลิกราหรอก ยังไงซะจันทร์กับแม่ก็ต้องถูกตามรังควานอยู่ดีจนกว่าจะมีเงินไปคืนพวกมัน” แล้วสองแม่ลูกก็ประสานเสียงกันร้องไห้อีกครา ก่อนที่รชนิศจะเป็นฝ่ายถอนสะอื้นและพยายามจะหยุดร้องไห้ก่อน แล้วดึงตัวออกจากอ้อมกอดของแม่ เงยหน้ามองใบหน้าอวบอูมของมารดา พลางใช้มือเช็ดน้ำตาให้กับแม่ “เงียบเถอะจ้ะแม่ ร้องไห้ไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้น ตอนนี้ไม่มีพ่อแล้วเราสองคนต้องเข้มแข็งนะจ๊ะ จันทร์ตัดสินใจแล้วจ้ะ จันทร์จะดรอปเรียนไว้ก่อน แล้วออกมาหางานทำช่วยแม่ใช้หนี้

“ไม่นะจันทร์...แม่ไม่อยากให้ลูกต้องมาทิ้งอนาคตของตัวเองอย่างนี้”

“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะแม่” รชนิศยิ้มพลางส่ายหน้าเพื่อให้มารดาคลายใจ “การเรียนน่ะรอไว้สักปีสองปีก่อนก็ได้ แต่จันทร์มีแม่เพียงคนเดียว จันทร์ไม่สามารถรอให้แม่เป็นอะไรไปโดยที่จันทร์ไม่ทำอะไรเลยไม่ได้ แม่ไม่ต้องห่วงหรอกจ้ะ ยังไงซะจันทร์ก็จะเรียนต่อแน่ๆ นะ...”

“ตามใจจันทร์แล้วกันนะลูก แม่เชื่อในการตัดสินใจของลูกเสมอ”