สิเน่หาจันทรา

“พ่อ! พ่อจ๋า แม่จ๋า เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?” ร่างบางในชุดนักศึกษาพอดีตัวกับกระโปรงจีบรอบถลาเข้ามาหาร่างชายหญิงวัยเกือบห้าสิบที่นอนกองอยู่กับพื้น ซึ่งก็คือพ่อกับแม่เธอนั่นเอง ใบหน้าของชายวัยเลยสี่สิบเฉียดๆ ห้าสิบเต็มไปด้วยแผลฟกช้ำและเลือดที่ซิบออกมาจากมุมปาก โดยมีร่างของมารดานั่งอยู่ข้างๆ กางแขนคล้ายกำลังจะปกป้องสามีให้พ้นจากมือและเท้าของชายฉกรรจ์หน้าตาเหี้ยมๆ สองสามคนที่ยืนล้อมอยู่ ผู้เป็นลูกสาวถลาเข้าไปหาพ่อกับแม่ “พวกแกจะทำอะไรพ่อแม่ฉันน่ะ”

หนึ่งในชายหน้าตาดุร้ายในความคิดของหญิงสาวหัวเราะหึๆ เหมือนกับผู้ร้ายในละครที่เธอเคยดู พลางนั่งยองๆ ลงต่อหน้าหญิงสาว

“สาวน้อย...พวกฉันก็แค่มาทวงเงินพ่อเธอเท่านั้น” นัยน์ตาหวานซึ้งหันขวับไปมองผู้เป็นพ่อ

“พ่อติดหนี้อะไรพวกเขาหรือจ๊ะ?”

ผู้เป็นบิดาอ้ำอึ้งไม่กล้าตอบคำถามของลูกสาวเพียงคนเดียว ครั้นพอเธอหันไปทางมารดา นางก็ทำได้เพียงหลบสายตาคำถามของบุตรสาวเท่านั้น กระทั่งชายคนหนึ่งที่เดินลงมาจากรถยนต์คันหรูที่จอดเทียบอยู่ใกล้ๆ นั่นแหละที่เป็นคนตอบในคำถามของเธอ

“ก็พ่อเธอไปเล่นการพนันที่บ่อนของฉัน แล้วก็กู้เงินฉันไปเกือบล้านแล้วไม่มีปัญญาหาเงินมาใช้ฉันอย่างไรล่ะ”

หญิงสาวตวัดสายตาไปมองใบหน้าบิดาเพื่อขอคำตอบ อยากจะให้บิดาตอบว่ามันเป็นเรื่องโกหก พ่อที่เธอเคารพรัก คนที่เคยเป็นเสมือนฮีโร่คอยช่วยเหลือทั้งเธอและผู้คนรอบข้างไม่ได้ติดการพนันอย่างที่ชายร่างท้วมพูด พ่อของเธอเคยเป็นนายตำรวจมาก่อน แม้จะไม่ได้มียศใหญ่โตอะไรแต่ก็ปฏิบัติหน้าที่ด้วยซื่อสัตย์ กระทั่งเขาถูกปลดออกจากราชการเพราะดันไปเหยียบตาปลาของผู้มีอิทธิพลเข้าให้ เนื่องจากความซื่อตรงจนเกินไปเลยทำให้ต้องสูญเสียงานที่ตัวเองรัก กระทั่งพ่อของเธอได้เริ่มมาหยิบจับอะไรเล็กๆ น้อยๆ กับเพื่อนใหม่ โดยให้เหตุผลกับทางภรรยาและบุตรสาวว่าเป็นธุรกิจเล็กๆ เกี่ยวกับการส่งออกสินค้าบางชนิดซึ่งทางครอบครัวไม่เคยได้รู้เลย หญิงสาวมั่นใจและชื่นชมในตัวผู้เป็นพ่อมาตลอด กระทั่งชายแปลกหน้าที่มีบุคลิกคล้ายกับเสี่ยที่ประกอบธุรกิจผิดกฎหมายคนนี้บอกให้เธอว่าพ่อของเธอเป็นหนี้การพนัน

“ไม่จริงใช่ไหมคะพ่อ? พ่อไม่ได้ทำอย่างที่เขาบอกใช่ไหมคะ?”

ชายวัยเกือบห้าสิบหลบตาบุตรสาววูบ จนเธอต้องหันกลับไปถามผู้เป็นแม่ด้วยสายตาว่าตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาที่เธอต้องไปอยู่หอพักของทางมหาวิทยาลัยนี้มันเกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวเธอกันแน่? อยากจะให้มารดาเป็นผู้ตอบในสิ่งที่เธออยากได้ยิน อยากจะได้คำตอบตามสิ่งที่หวังไว้ แต่ก็ปรากฏว่าความหวังทุกอย่างต้องมีอันพังทลายลง เพราะผู้เป็นแม่เองก็หลบตาไม่กล้าที่จะตอบอะไร ซึ่งมันก็เป็นคำตอบที่ชัดเจนอยู่แล้วว่าสิ่งที่ชายตรงหน้าพูดเรื่องจริง

“ฮ่าๆๆ นี่อย่าบอกนะว่าพ่อที่แสนดีของเธอไม่เคยบอกเธอว่าเขาติดหนี้ที่บ่อนของฉัน และก็เลยกำหนดส่งคืนมาเกือบเดือนแล้วด้วย ความจริง...ในกรณีของคนอื่นอาจจะโดนฆ่าตายไปแล้วโทษฐานเบี้ยวหนี้ แต่เห็นแก่หน้าสวยๆ ของเธอ” เสี่ยใหญ่บอกพลางใช้มืออวบอูมเชยคางมนพร้อมดันขึ้นจนเจ้าของคางงามต้องยืนขึ้นตาม ตาเล็กๆ ของเจ้าหนี้จ้องมายังเธอด้วยความหื่นกระหายอย่างไม่ปิดบัง “ฉันจะยืดเวลาให้อีกสักเดือน ถ้าหากเธอหาเงินมาคืนฉันครบตามจำนวนไม่ได้ เธอคงรู้นะว่าจะเกิดอะไรขึ้น หรือถ้าเธอจะเปลี่ยนใจ...ยอมมาเป็นผู้หญิงของฉัน สวยๆ อย่างเธอฉันก็ยินดีจะยกหนี้ทุกอย่างให้ คิดดูดีๆ แล้วกัน ข้อเสนอนี้ไม่ได้มีมาให้เจอบ่อยๆ นะ”

เสี่ยร่างท้วมจากไปพร้อมเสียงหัวเราะที่ดังประสานกับลูกน้อง เสียงรถเคลื่อนตัวดังจากไปไกลแล้วทิ้งไว้เพียงสามคนพ่อแม่ลูก โดยที่ผู้เป็นลูกสาวทำได้เพียงมองหน้าของผู้เป็นพ่ออย่างตัดพ้อ ผิดหวัง และเสียใจ คนที่ถูกมองด้วยสายตาเช่นนั้นทำได้เพียงหลบตาลูกสาวนิ่งเท่านั้น