ตอนที่ 5 ข้ามิได้เป็นอันใดกับสามีเจ้า

ต้าเอี้ยนมีสภาพอากาศที่สดชื่นและปลอดโปร่งราวกับวสันตฤดู อากาศอาจหนาวเย็นบ้างในตอนกลางคืน แต่จะอบอุ่นขึ้นในเวลากลางวัน สามารถสวมใส่เสื้อผ้าบางเบาน้อยชิ้นได้ บ้านเรือนถูกเปิดหน้าต่างเพื่อรับลม ผู้คนออกมาตากแดด ใช้ชีวิตนอกบ้านได้อย่างสบายใจ ทิวทัศน์ส่วนใหญ่เป็นสีเขียวขจี บุปผาผลิบานสะพรั่ง ไม่เหมือนแคว้นจ้าว ที่นั่นอากาศแห้งแล้งและหนาวเย็น ชาวบ้านพากันขลุกอยู่แต่ในเรือน ทำมาหากินยากลำบาก ต่างจากที่นี่ราวฟ้ากับเหว

การมาเดินตลาดของฮูหยินจวนแม่ทัพทำให้เป็นจุดสนใจไม่น้อย ผู้คนมิได้มองนางเพราะรูปโฉมอันโดดเด่น แต่เป็นเพราะท่วงท่าที่สง่างามต่างไปจากเดิม รูปร่างอรชรอ้อนแอ้นแผ่นหลังตั้งตรง ยามก้าวเดินยิ่งชวนมองจนไม่อาจละสายตา จ้าวจื่อรั่วเพิ่งมีโอกาสเห็นบรรยากาศการค้าขายคึกคักเช่นนี้เป็นครั้งแรก ชาวเมืองหลวงพากันออกมาจับจ่ายใช้สอยจนหนาตา แสดงว่าเรื่องปัญหาปากท้องของต้าเอี้ยนแทบไม่มี เมื่อบ้านเมืองสงบสุขไร้สงคราม ราษฎรจึงมีเวลาทำมาหากินอย่างเต็มที่

“หยางฮูหยินมาเดินตลาดหรือ ได้ข่าวว่าป่วยหนักนึกว่าจะเก็บตัวพักผ่อนอยู่ในเรือนเสียอีก” เสียงทักทายของผู้มาใหม่ดูไม่เป็นมิตรนัก เจือแววเหน็บแนมอยู่ในที สตรีในชุดผ้าไหมสีชมพูกรีดกรายเข้ามาใกล้ สายตาบ่งบอกถึงความชิงชัง ราวกับคนตรงหน้าคือศัตรูคู่อาฆาตมาแต่ชาติปางก่อน

“ข้าหายดีแล้ว ไม่ทราบว่าเราเคยรู้จักกันมาก่อนหรือไม่” เอี้ยนหรูอี้ถามกลับเสียงเรียบ มิได้อนาทรร้อนใจต่อปฏิกิริยาคุกคามของอีกฝ่าย

“ข้ามีนามว่ามู่หว่านชิง เจ้ากับข้าไม่เคยรู้จักกัน แต่หากเป็นสามีข้า‘ต้วนเหยียนชิ่ง’คิดว่าหยางฮูหยินน่าจะรู้จักดี” มู่หว่านชิงมองศัตรูหัวใจด้วยสายตาวาวโรจน์ เพราะนังแพศยาคนนี้ สามีถึงได้วางตัวเหินห่างกับนางนัก วันๆเอาแต่ขลุกกับภาพเหมือนของเอี้ยนหรูอี้ จนหญิงสาวหัวใจแตกสลายครั้งแล้วครั้งเล่า

“ที่แท้ก็ต้วนฮูหยินนี่เอง ยินดีที่ได้รู้จักเจ้าค่ะ” นางรู้จักต้วนเหยียนชิ่งจากเนื่องจากเขาถือเป็นคนดังของต้าเอี้ยน ข่าวการสอบจอหงวนปีนั้นดังไปถึงแคว้นจ้าวและแคว้นข้างเคียงเลยก็ว่าได้ ใบหน้างามส่งรอยยิ้มให้อีกฝ่าย ทั้งที่รู้แก่ใจดีว่าจุดประสงค์การเข้าหาของนางคือสิ่งใด

“หยางฮูหยินช่างงดงามยิ่งนัก ในรูปว่างามแล้ว ได้เจอตัวจริงยิ่งงามเข้าไปอีก ท่านแม่ทัพไม่หวงภรรยาบ้างหรือ ถึงได้ปล่อยให้เจ้าออกมาเดินตลาดเพียงลำพัง” มู่หว่านชิงแค่นเสียงเอ่ย เพลิงริษยากำลังแผดเผาหัวใจหญิงสาวจนมอดไหม้ ต้วนเหยียนชิ่งหลงใหลเอี้ยนหรูอี้มาก แม้กระทั่งตอนเข้าหอเขายังเรียกแต่ชื่อนาง

“สามีข้ากำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่ที่ชายแดน ฉะนั้นการมาเดินตลาดลำพังก็ไม่นับว่าแปลกอันใด ขนาดต้วนฮูหยินที่อยู่กับสามีตลอดยังมาเพียงลำพังได้เลย” เอี้ยนหรูอี้กล่าวเสียงเรียบ นางไม่รู้ว่าเอี้ยนหรูอี้คนเก่าสนิทสนมกับต้วนเหยียนชิ่งแค่ไหน ทว่าตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว ความสัมพันธ์ใดๆก็ตามที่ไม่เป็นผลดีต่อชีวิตและอนาคต นางจะยุติให้หมด

“แม่ทัพหยางคงงานยุ่งมากจนไม่มีเวลาดูแลภรรยา นางถึงได้แอบไปออดอ้อนออเซาะบุรุษอื่น” มู่หว่านชิงจิกกัดทั้งสายตาและน้ำเสียง

“ข้าไม่เข้าใจว่าต้วนฮูหยินหมายความว่าอย่างไร แต่หากเป็นความสัมพันธ์ระหว่างใต้เท้าต้วนกับข้า ขอรับประกันว่าไม่มีสิ่งใดเจ้าค่ะ” เอี้ยนหรูอี้คนเก่ารักหยางเทียนมาก ลงทุนมาเมืองหลวงเพื่อเขา เข้าเฝ้าฝ่าบาทเพื่อทูลขอสมรสพระราชทาน ฉะนั้นนางย่อมไม่มีทางสวมหมวกเขียวให้สามีอย่างแน่นอน

“โกหก หากเจ้าไม่ล่อลวงสามีข้า เขาจะหลงใหลเจ้าจนหัวปักหัวปำหรือ” มู่หว่านชิงตวาดแหว ถลึงตามองอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง ความหึงหวงมักทำให้คนเราหน้ามืดตามัวได้เสมอ ปกติหญิงสาวใจเย็นกว่านี้ ทว่ายามนี้นางกลับควบคุมตัวเองไม่อยู่

“เรื่องนี้เกรงว่าต้วนฮูหยินคงต้องไปถามใต้เท้าต้วนเอาเอง เหตุใดเขาถึงเอาแต่ปักใจกับสตรีอื่นทั้งที่มีภรรยาเป็นตัวเป็นตนแล้ว” เอี้ยนหรูอี้จนปัญญาจะอธิบาย เพราะหญิงสาวเองก็ไม่รู้เหมือนกัน หากมู่หว่านชิงอยากรู้เหตุผล นางควรไปถามโดยตรงกับสามีไม่ดีกว่าหรือ

“เจ้า!” เจ้าของอาภรณ์สีหวานตัวสั่นด้วยความโกรธชี้นิ้วตวาดเสียงดัง ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาเริ่มหันมาสนใจมากขึ้น

“ฮูหยินมาอยู่ตรงนี้นี่เองบ่าวตามหาแทบแย่ พวกเรากลับกันเถอะเจ้าค่ะ” ทันใดนั้นร่างบางของสตรีนางหนึ่งก็พุ่งเข้ามา โอบกอดร่างของมู่หว่านชิงไว้แน่น หากใต้เท้าต้วนทราบว่าฮูหยินมาก่อเรื่อง ต้องลงโทษผู้เป็นนายอีกแน่

“ปล่อยนะ ข้าจะคุยกับนางให้รู้เรื่อง” มู่หว่านชิงขัดขืนดิ้นรนให้พ้นจากพันธนาการ

“หยางฮูหยินบ่าวขอโทษแทนฮูหยินด้วยเจ้าค่ะ” สาวใช้ก้มศีรษะให้คู่กรณีของเจ้านายสาวเพื่อแสดงคำขอโทษ ก่อนจะพามู่หว่านชิงจากไปอย่างรวดเร็ว

“ฮูหยินไม่เป็นไรใช่ไหมเจ้าคะ” อีอีเอ่ยถามผู้เป็นนายด้วยความเป็นห่วง ฮูหยินของนางต้องพบเจอกับอะไรบ้างในแต่ละวัน ถึงกับถูกกล่าวหาว่าไปยั่วยวนสามีผู้อื่นทั้งที่เพิ่งหายป่วยแท้ๆ

“ไม่เป็นไร รีบไปร้านยาไปกันเถอะ” เอี้ยนหรูอี้ยกยิ้มอบอุ่น นางรู้ว่าอีอีคงเป็นห่วงมาก แต่ด้วยความที่เป็นเพียงสาวใช้จึงทำอันใดไม่ได้มาก

“ถึงแล้วเจ้าค่ะ” เดินมาได้ไม่เท่าไรอีอีก็ส่งสัญญาณบอกเจ้านายสาว เบื้องหน้าสองนายบ่าวคือร้านขายยาที่ใหญ่ที่สุดในย่านนี้ มีป้ายเขียนด้วยตัวอักษรสีทองว่าร้านขายยาสกุลอัน

“ฮูหยินท่านนี้ต้องการยาประเภทใดสามารถแจ้งได้เลยขอรับ” หลงจู้ท่าทางอัธยาศัยดีเดินออกมาต้อนรับด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม แม้จะไม่ได้คุยกับสตรีตรงหน้าเป็นกันส่วนตัวสักครั้ง ทว่าเขารู้จักหยางฮูหยินเป็นอย่างดี ผู้คนส่วนใหญ่พูดถึงฮูหยินแม่ทัพในแง่ที่ไม่ค่อยดีนัก นางมักมาเลือกซื้อของที่ร้านค้าเครื่องประดับฝั่งตรงข้ามเป็นประจำ แต่หลายวันมานี้นางกลับเงียบหายไป ไม่คิดว่าพอออกมาจากจวนจะตรงดิ่งเข้ามาที่ร้านยาสกุลอันเลย

“หลงจู้ช่วยดูชาให้ข้าทีว่านอกจากดอกกุ้ยฮวามีอย่างอื่นปนเปื้อนหรือไม่” ไม่พูดพร่ำทำเพลงจ้าวจื่อรั่วแจ้งจุดประสงค์ทันที ก่อนจะส่งสัญญาณให้อีอียื่นถุงชาแก่หลงจู้

“ได้ขอรับ ฮูหยินโปรดรอสักครู่” หลงจู้รับถุงชาจากอีอีพร้อมกับเดินไปยังจุดตรวจสอบสมุนไพร เขาเทชาทั้งหมดลงบนถาด ใช้ปลายนิ้วชี้เกลี่ยไปมาสองสามที ก่อนจะยกขึ้นมาสูดดม พยักหน้าเล็กน้อยว่าได้คำตอบแล้วจึงเดินกลับมาหาลูกค้า

“ชาดอกกุ้ยฮวาของท่านมีส่วนผสมของหลันฮวาสีเลือด แม้พิษของมันจะไม่ร้ายแรงจนถึงแก่ชีวิต แต่หากได้รับเป็นประจำจะทำให้เสพติด ออกฤทธิ์คล้ายฝิ่นวันใดไม่ได้รับก็จะกระวนกระวายคลุ้มคลั่งขอรับ” น้อยคนที่จะนำหลันฮวาสีเลือดมาใช้เป็นยาพิษ เพราะต้องใช้ระยะเวลานานกว่าร่างกายจะดูดซึมและเห็นผล

“ฮูหยินถูกวางยาหรือเจ้าคะ” อีอีแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง นางอยู่กับผู้เป็นนายมาตลอดไม่รู้สึกระแคะระคายเลยว่าฮูหยินถูกปองร้าย แสดงว่าชาดอกกุ้ยฮวาที่ฮูหยินดื่มมาตลอดล้วนมีส่วนผสมของบุปผาพิษเช่นนั้นหรือ คนร้ายต้องการสิ่งใดถึงได้แอบวางยามานานขนาดนี้

“ท่านมียาถอนพิษหรือไม่” คิดเอาไว้แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ เอี้ยนหรูอี้ถูกวางยามามากกว่าสิบปี ทว่าแรงจูงใจและจุดประสงค์ของผู้ก่อเหตุคืออะไรนั้นนางยังไม่มั่นใจ เอาไว้เดือนหน้าค่อยไปหาคำตอบที่เมืองเฉินซิ่นก็แล้วกัน

“ไม่มีขอรับ แต่พอจะรู้ว่ายาถอนพิษของหลันฮวาสีเลือดคือหลันฮวาสีขาว เพียงใช้ดอกของมันชงสดๆกับน้ำอุ่นทาน พิษในร่างกายจะค่อยๆถูกขับออกภายในเจ็ดวันขอรับ” เพราะคนส่วนใหญ่ไม่นิยมใช้พิษชนิดนี้ เขาจึงไม่ได้ทำหลันฮวาสีขาวสกัดไว้ อีกอย่างประสิทธิภาพของมันสู้หลันฮวาสดไม่ได้

“ขอบคุณมากไว้ข้าจะแวะมาอีก นี่ค่าเสียเวลาของท่าน”