ตอนที่ 4 พบพิรุธ

อีอีบอกว่าตั้งแต่เด็กจนโตเอี้ยนหรูอี้มีสุขภาพที่ดีเยี่ยม เจ็บป่วยแทบนับครั้งได้ ซึ่งการป่วยแต่ละครั้งนั้นก็มิได้หนักหนาถึงขั้นล้มหมอนนอนเสื่อ ทว่าจู่ๆนางกลับป่วยหนักจนถึงกับหมดสติไปหลายวัน ดวงตาหงส์เหลือบมองสาวใช้ข้างกายที่กำลังรินชาอย่างคล่องแคล่ว หลังจากที่นางเข้ามาอยู่ในร่างนี้ จับสังเกตได้ว่าเรือนเสวี่ยจิงเต็มไปด้วยชาที่ถูกบรรจุหีบห่ออย่างประณีต เดาได้ว่าต้องมาจากร้านชาเลื่องชื่อของเมืองหลวง

“ข้าหลงใหลในรสชาติของชามากแค่ไหน” ถามด้วยความใคร่รู้ การมีชาเก็บไว้มากขนาดนี้ออกจะดูผิดปกติไปสักหน่อย ปกติชาของแต่ละเรือนจะได้รับจากส่วนกลางเป็นรายเดือน มีให้ดื่มแก้กระหายในปริมาณที่พอเหมาะ จ้าวจื่อรั่วไม่เคยรู้ว่ามีคนสามารถดื่มชาได้มากเท่านี้มาก่อน

“ฮูหยินโปรดปรานชาดอกกุ้ยฮวาที่สุด และต้องเป็นชาจากร้านค้าฝูไฉด้วยเจ้าค่ะ” ท่านหญิงเอี้ยนหรูอี้นิยมชามาแต่ไหนแต่ไร หากวันใดไม่ได้ดื่มชานางจะกระสับกระส่าย เกรี้ยวกราดจนไม่สามารถควบคุมตนเองได้ อีอีอยู่กับท่านหญิงมาตั้งแต่ต้นนางย่อมเห็นหมดว่าฮูหยินนั้นมีทั้งด้านดีและร้าย แข็งแกร่งและอ่อนแอ อยู่ที่ว่านางเลือกจะแสดงด้านไหนให้ใครเห็นเท่านั้น

“ข้าดื่มชาพวกนี้มาตั้งแต่ยังไม่แต่งเข้าจวนสกุลหยาง และร้องขอให้เพิ่มปริมาณของชาขึ้นเรื่อยๆใช่ไหม” ความคิดบางอย่างแล่นปราดเข้ามาในหัว บางทีเอี้ยนหรูอี้อาจมิได้เป็นคนร้ายกาจแต่กำเนิด และการตายของนางเกิดจากฝีมือใครบางคน แสดงว่าฐานะของจ้าวจื่อรั่วกำลังไม่ปลอดภัย ไม่แน่ยามนี้ข่าวที่ว่านางฟื้นแล้วอาจกระจายไปทั่วจวนแม่ทัพแล้วก็ได้

“เจ้าค่ะ แม้ชาดอกกุ้ยฮวาที่เมืองเฉินซิ่นหาได้ยากยิ่งทว่าก็ไม่ถึงขั้นหาไม่ได้ บ่าวจำได้ว่าฮูหยินดื่มชาครั้งแรกตอนอายุห้าหนาว ดูเหมือนว่าครั้งนั้นแม่บ้านจูเป็นคนชงมาให้เจ้าค่ะ” อีอีทำสีหน้าครุ่นคิด ตอนนั้นนางยังเด็กมากอายุไล่เลี่ยกันกับฮูหยิน แม่บ้านจูกับสาวใช้นางหนึ่งเดินมาที่เรือนใหญ่พร้อมชาหนึ่งกา นางกล่าวว่าท่านหญิงแม้ร่างกายแข็งแรงไม่ค่อยเจ็บป่วย ทว่ายังต้องบำรุงโดยการดื่มชาดอกกุ้ยฮวาเข้าไปเสริม

“แม่บ้านจู!?” ใครกันแม่บ้านจู มิใช่ว่าที่จวนเหลียนอ๋องมีซุนกงกงเป็นผู้ดูแลหรอกหรือ ดูเหมือนเรื่องราวจะซับซ้อนกว่าที่คิดเสียแล้ว

“ขอโทษเจ้าค่ะ บ่าวลืมไปว่าฮูหยินจำอดีตไม่ได้ แม่บ้านจูหรือจูเจียซินเป็นแม่บ้านที่ซุนกงกงรับเข้ามาช่วยดูและจวนหลังจากท่านอ๋องกับพระชายาสิ้นพระชนม์เจ้าค่ะ นางมีบุตรสาวคนหนึ่งนามว่าจูเหม่ยหลิง อายุน้อยกว่าฮูหยินสองเดือน กำลังจะเข้าพิธีแต่งงานกับบุตรชายเจ้าเมืองเฉินซิ่นในอีกหนึ่งเดือนหน้าข้างหน้านี้เจ้าค่ะ”

สาวใช้อธิบายยืดยาว ต่อให้ไม่ได้ความจำเสื่อมฮูหยินก็ไม่สนใจแม่บ้านจูอยู่ดี จูเจียซินกับบุตรสาวเปรียบเสมือนอากาศธาตุในจวนอ๋อง เรือนหลังเล็กของพวกนางถูกปลูกให้ห่างไกลจากเรือนใหญ่พอสมควร ซึ่งจูเจียซินเองก็ทำงานไม่ขาดตกบกพร่องและอยู่อย่างสงบเจียมเนื้อเจียมตัวเสมอมา

จ้าวจื่อรั่วพยักหน้าเข้าใจ เมืองเฉินซิ่นเป็นเมืองชายแดนติดกับแคว้นจ้าว นางเคยได้ยินเรื่องราวของเหลียนอ๋องผ่านเสด็จแม่ เดิมทีเมืองเฉินซิ่นปกครองโดยเหลียนอ๋องเอี้ยนเหวินฉี ทว่าหลังจากที่ทรงสิ้นพระชนม์พร้อมพระชายาเอก ตำแหน่งผู้ปกครองเมืองจึงว่างลง เนื่องจากเหลียนอ๋องไม่มีบุตรชาย ต่อให้มีบุตรสาวอย่างเอี้ยนหรูอี้ทว่านางก็เป็นสตรีทั้งยังเป็นเพียงทารก ฮ่องเต้จึงแต่งตั้งเสิ่นสือเจ้าเมืองคนใหม่เข้าไปดูแลเฉินซิ่นนับแต่นั้นมา

“แม่บ้านจูได้ส่งเทียบเชิญให้ข้าไปร่วมงานแต่งของบุตรสาวหรือไม่” เอี้ยนหรูอี้กับจูเหม่ยหลิงอายุห่างกันแค่สองเดือน ทว่านางกลับแต่งงานก่อนตั้งสองปี ไม่รู้ว่าเอี้ยนหรูอี้แต่งงานเร็วหรือจูเหม่ยหลิงแต่งงานช้ากันแน่

“ส่งมาเจ้าค่ะ แต่ฮูหยินเคยปฏิเสธไปแล้วว่าจะไม่ไปร่วมงาน” ตอนนั้นฮูหยินบอกว่าไม่ต้องการร่วมงานกับคนระดับล่างเช่นแม่บ้านจูกับบุตรสาว แถมยังให้นางเอาเทียบเชิญไปทิ้งเพราะไม่ต้องการให้เป็นเสนียดอีก แม้แม่บ้านจูจะเจียมเนื้อเจียมตัว ทว่าจูเหม่ยหลิงนั้นไม่ใช่ หลังผ่านพ้นพิธีปักปิ่นฮูหยินก็เดินทางเข้าเมืองหลวง ทำให้มาพบท่านแม่ทัพโดยบังเอิญจนนำมาสู่สมรสพระราชทานในที่สุด

“ดี เดือนหน้าพวกเราจะไปร่วมงานแต่งที่เมืองเฉินซิ่นกัน” แววตาของจ้าวจื่อรั่วสว่างวาบและจางหายไปอย่างรวดเร็ว เอี้ยนหรูอี้เลือกทิ้งเมืองเฉินซิ่น ทิ้งทุกอย่างเอาไว้ข้างหลังเพื่อวิ่งตามบุรุษที่ชื่อหยางเทียน ทว่าเขากลับปล่อยให้นางตายอย่างเดียวดาย

“แต่บ่าวทิ้งเทียบเชิญไปแล้วนะเจ้าคะ” เพราะฮูหยินไม่อยากเห็นมัน นางจึงไม่ได้เก็บเอาไว้

“ด้วยฐานะของข้าไม่จำเป็นต้องใช้เทียบเชิญหรอก” จ้าวจื่อรั่วยกยิ้มมุมปาก ชีวิตก่อนร่างกายของนางอ่อนแอเปราะบาง ไม่สามารถทำหลายๆอย่างได้อย่างที่ใจต้องการ แต่ว่าตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว เอี้ยนหรูอี้อาจมองไม่เห็นความผิดปกติ ทว่านางพบพิรุธบางอย่าง

“อีอี เจ้ามาช่วยข้าแต่งตัว พวกเราจะไปร้านยากัน” สิ่งแรกที่นางต้องทำคือหยุดดื่มชาและขับสารพิษออกจากร่างกายให้เร็วที่สุดก่อน