บทที่หนึ่ง

เอื้อก เอื้อก ปึก

สุราขาวใสในจอกเล็กทว่าถูกยกดื่มมิต่ำกว่าสิบหนถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะไม้ด้วยฝีมือขาวผ่องของหนุ่มน้อยผู้หนึ่ง

หนุ่มน้อยผู้นี้ใบหน้าหวานราวกับสตรี ดวงตายามนี้กำลังหวานเยิ้มด้วยเพราะน้ำเมาที่ตนยกดื่มติดต่อไปส่งผลให้ยามบุรุษเดินผ่านเป็นอันต้องเผลอเลี้ยงตาแลมองใบหน้าหยาดเยิ้มนี้ผู้ชายด้วยกันเองอย่างเคลิบเคลิ้ม

หลายคนที่เผลอมองได้สติก็รีบตบใบหน้าตนเองเตือน บางคนถึงขนาดคิดว่าตนเองเป็นพวกบุรุษตัดแขนเสื้อ น่าสงสารยิ่ง

ครั้นใครจะคิดว่าพวกเขามิได้ผิดปกติใดใด เพียงแค่บุรุษหน้าหวานหยดที่พวกเขาเผลอเดินตกลงมาในหลุมเสน่ห์ของนางนั้นแท้จริงแล้วเป็นสตรีงามสะพรั่งผู้หนึ่งปลอมตัวเป็นบุรุษเพื่อเข้ามาร่ำสุราย้อมใจในหอนางโลมแห่งนี้นั่นเอง

“ลูกพี่ดื่มมากเกินไปแล้ว เดี๋ยวก็เมามายก่อเรื่องอีกหรอกขอรับ”

“อย่ายุ่ง เจ้ามิสงสารข้าหรือ เจ้าก็เห็นนี่ว่าข้าอุตส่าห์ทุ่มเทกับการแต่งงานในครั้งนี้มากเพียง ครั้นคิดว่าสามีจะเป็นดั่งสามีแสนอ่อนโยน รักหยกถนอมบุปผาทั่วไป”

เฟยเซียนมีสหายเป็นบุรุษสามคนซึ่งพวกเขาล้วนพร้อมใจกันเรียกนางซึ่งเป็นสตรีเพียงคนเดียวในกลุ่มว่าลูกพี่เป็นเพราะวีรกรรมยามแรกที่พวกเขาเจอกันนั่นเอง

พวกเขาสามคนในตอนแรกเป็นสหารสนิทก็ก่อนหน้าล้วนเป็นคุณชายในตระกูลขุนนางมีหน้ามีตาในสังคมจึงไม่แปลกที่จะเติบโตมาเป็นเด็กเอาแต่ใจ วัน ๆมิค่อยทำอันใดหากว่างเว้นจากการเรียนการสอนของอาจารย์ที่ครอบครัวจ้างมาสอนก็มักรวมตัวกันเที่ยวเล่นไปทั่วเมืองหลวง วันนั้นพวกเขาจำได้ดี เป็นวันที่พวกเขาทำตัวกร่างเป็นเด็กเกเรปกติอย่างทุกวัน ทว่าสิ่งที่ไม่ปกติคือ....

วันนั้นดันไปหาเรื่องนักเลงเจ้าของร้านตัวใหญ่เข้าให้ พวกนักเลงตามพวกมาเพิ่มสิบคน ปิดร้านหมายรุมพวกเขาที่มีกันอยู่สามคนและผู้คุ้มกันอีกสามคน

แค่ขนาดตัวก็แพ้ราบคาบ ยังไม่นับรวมจำนวนคนที่น้อยกว่า

คิดว่าวันนั้นอาจเป็นวันจบสิ้นชีวิตของตนแต่ใครจะไปรู้ว่าอยู่ดีดีก็มีคนมาจุดประทัดแถวนี้ เสียงดังโหวกเหวกอีกทั้งมีกลุ่มควันลอยฟุ้งโขมงโขงเขง ในขณะที่ความวุ่นวายกำลังเกิดขึ้นก็มีมือเล็กของสตรีปลอมเป็นบุรุษคู่หนึ่งวิ่งเข้ามาฉุดกระชากพวกเขาออกมาจากร้าน

ตั้งแต่นั้นมาพวกเขาก็ขอติดตามนาง ยกนางให้เป็นหัวหน้ากลุ่มไปโดยปริยาย

วันนี้พวกเขาคุณชายทั้งสามผู้ว่างงานอยู่แล้วมิคิดมิฝันว่าลูกพี่ซึ่งเป็นสตรีผู้เพิ่งออกเรือนไปเมื่อวานสด ๆร้อน คิดว่าคงไม่ได้เจอกันอีกยาว ๆผ่านมาวันเดียวก็ลากตัวพวกเขามาเจอกันที่สถานที่อย่างหอนางโลมเช่นนี้

มาถึงก็สั่งสุรามายกดื่มเช่นนี้มิแคล้วมีปัญหาทุกข์ใจเป็นแน่

จิวหู คุณชายหนึ่งในสหายเฟยเซียนเอื้อมมือมายึดจอกสุราของลูกพี่ตนเองเอาไว้อย่างหวังดี ทว่าชายหนุ่มกลับได้รับผลตอบแทนเป็นดวงตาโกรธเคืองของหญิงสาวตรงหน้ามาแทน

“ก่อนหน้าที่ข้าจะออกเรือนหนึ่งเดือน พวกเจ้ามิได้เจอข้าใช่หรือไม่ จำได้หรือไม่ว่าไยข้าจึงไม่มาพบปะกับพวกเจ้า”

คนใกล้เมาวางกระแทกจอกเหล้าลงบนโต๊ะก่อนหันมาเปิดปากเริ่มต้นบทสนทนา

“ลูกพี่บอกว่าจะต้องไปฝึกมารยา เรียนการบ้านงานเรือนเพื่อเตรียมตัวเป็นภรรยาที่ดีขอรับ”

“ใช่ เจียวจ้าน เจ้าพูดถูก คิดว่าข้าฝืนใจตนเองหรือไม่ที่ต้องทำกระทำเรื่องเหล่านั้น”

“แน่นอนว่าฝืนเพราะลูกพี่ ๆวัน ๆมักประพฤติตัวเฉกเช่นบุรุษพึงกระทำ ฝึกการต่อสู้ ขี่ม้า อ่านตำรากับพวกข้าอยู่เป็นนิจ กิจกรรมที่สตรีควรทำท่านล้วนไม่ถนัด แต่ท่านบอกว่าจะกลับตัวกลับใจนี่ขอรับ ไยวันนี้จึงหนีสามีมาดื่มน้ำเมาเช่นนี้อีก”

“ใช่ ข้าทุ่มสุดตัวเพื่อสามีไม่ตรงปกผู้นั้น ข้านี่ช่างโง่งมยิ่งนัก”

“ลูกพี่นั่นท่านกำลังเอ่ยถึงท่านรองแม่ทัพจิ้นฝูผู้มากความสามารถผู้นั้นอยู่หรือขอรับ” จิวหูเหลือบซ้ายแลขวามองรอบกายเพราะเกรงว่าแถวนี้อาจมีลูกน้องของบุรุษผู้นั้น

“ก็ใช่น่ะสิ มิตรงปก มิตรงปกอย่างแรง ข้าก็นึกว่าแม้พวกทหารจะดุดัน แต่มิคิดเลยว่านิสัยจะหยาบกร้านเช่นนี้ เจ้ารู้หรือไม่ บุรุษผู้นั้นทำเช่นไรเมื่อคืนวาน....”

“ลูกพี่นำเรื่องในห้องหอมาพูดจะดีหรือขอรับ”

“ข้าเมา ข้าหาได้จำเรื่องเหล่านั้นได้ไม่”

คนเมาแก้ตัวน้ำขุ่น ด้วยเพราะฤทธิ์ของสุรากำลังพลุกพล่านดังนั้นริมฝีปากบางจึงเปิดออกพ่นเรื่องอัดอั้นตันใจออกมาจนหมดสิ้น

“ขอรับ ๆ พวกข้ามินำไปบอกใครอยู่ ๆเพียงแต่ว่าลูกพี่ลดน้ำเสียงลงหน่อยเถิด”

ใบหน้างามแดงระเรื่อ อีกทั้งดวงตาที่ยามปกติมักแสดงความดื้อด้านไม่ยอมใครเปล่งประกายออกมาอยู่เสมอ ทว่ายามนี้กลับดูเศร้าโศกผิดหวังยิ่งนัก

สหายอย่างพวกเขาจึงรู้สึกสงสารมิกล้าคัดค้านคนเมาไปมากกว่านี้

หากให้นางได้ระบายสิ่งที่เก็บเอาอาจช่วยให้นางรู้สึกดีขึ้นด้วยซ้ำไป

“เขาไม่รักข้าแล้วจะยอมแต่งงานเพื่ออันใด ข้าหาได้บังคับท่านลุงให้บีบลูกชายมาแต่งงานกับข้าเสียหน่อย บิดาข้าตายในหน้าที่ข้าย่อมเข้าใจ เป็นท่านลุงเองที่บอกว่าลูกชายตนเองอยากดูแลชีวิตที่เหลือของข้าให้เพื่อตอบแทนความดี หาใช่ข้ายื่นเสนอไร้สาระนั่นไม่ เหอะ!”

สุราหนึ่งจอกไหลลงคอรวดเดียว ความร้านแผ่ซ่านทั่วอกและลำคอภายใน

“พวกท่านทะเลาะกันหรือเมื่อคืนวาน”

“ใช่มิใช่สิ ข้ายังมิทันโต้กลับสามีปากร้ายผู้นั้นก็เดินหนีออกจากห้องไป ปากบอกไม่รักนู่นนี่นู่น พูดจบก็วิ่งหางจุกก้นไปเลย เหอะ ขี้ขลาดยิ่งนัก นั่นน่ะหรือบุรุษร้อยสนามรบ”

“อะ เอ่อ ลูกพี่ใจเย็นลงเถิด คุณชายจิวฝูอาจเข้าใจในตัวลูกพี่เฟยเซียนผิดก็เป็นได้นะขอรับ ท่านลองคิดดูว่าหากเป็นท่านที่โดนบิดาบังคับให้แต่งงานกับสตรีที่ตนเองมิได้รักแถมไม่รู้จักท่านจะรู้สึกอย่างไร”

“ข้าย่อมไม่แต่ง เจ้านี่ถามแปลก ๆ แต่บุรุษผู้นั้นยอมแต่งให้ข้า เขาก็ย่อมต้องเป็นของข้าสิ จะกลับคำได้อย่างไร”

“ท่านพูดผิดหรือไม่ ท่านแต่งให้เขามิใช่เขาแต่งให้ท่าน” จื่อลู่ที่นั่งเงียบอยู่นานอดมิได้ที่จะแก้ประโยคแปลกประหลาดของสตรีตรงหน้า

มีอย่างที่ไหนบอกว่าบุรุษแต่งงานออกเรือนให้สตรี

จื่อลู่อยากเอาหน้ามุดดินยิ่งนัก ไยลูกพี่พวกเขาจึงมีความคิดแปลกประหลาดเช่นนี้