2 นายหญิงที่คลอดลูกเพียงลำพัง

“ตายแล้ว ใกล้จะคลอดแล้ว เร็วเข้า เร็ว”

ยามที่นางเจ็บปวดจนเหลือประมาณ แต่ก็ไร้เงาของสามี ไม่มีแม้แต่เสียงปลอบประโลม มีแต่เสียงของสาวใช้ และหมอเฒ่าที่ร้อนรนจะทำคลอดให้แก่นาง

“เจ็บ...ซูมี่ ข้าเจ็บ”

“เจ้าค่ะ อดทนนะเจ้าคะ ท่านหมอเร็วๆ เข้า นายข้าจะไม่ไหวแล้ว”

“ข้าก็เร่งมืออยู่นี่...นายหญิงข้าขออนุญาตเถิด”

“โอ๊ย!” ฟ่านลี่ร้องลั่น เมื่อหมอชราใช้มือเคล้นท้องของนาง ไหนจะความปวดที่มีเป็นทุนเดิมอยู่แล้วจนยากจะทานทนต่อความเจ็บปวดที่กำลังเผชิญ

“เด็กกลับหัวแล้ว นายหญิงค่อยๆ เบ่งนะเจ้าคะ”

ฟ่านลี่รับคำ มือทั้งสองข้างจับชายผ้าที่โยงเข้ากับขื่อคาน ก่อนจะเหนี่ยวรั้งผ้าผืนนั้นในขณะที่นางออกแรงเบ่งจนหน้าดำหน้าแดง

“ใกล้แล้วเจ้าค่ะ ใกล้แล้ว”

ฟ่านลี่ได้ยินคำนี้มานับครั้งไม่ถ้วน จนผ่านไปสองชั่วยาม คำว่าใกล้แล้วของหมอผู้เฒ่านั้นก็ยังไม่แล้วเสียที

“นายหญิง อีกนิดนะเจ้าคะ อดทนหน่อยนะเจ้าคะ”

“ซูมี่”

“ข้าน้อยอยู่นี่แล้วเจ้าค่ะ นายหญิงอดทนอีกนิดเดียวนะเจ้าคะ”

ฟ่านลี่จะหัวเราะก็ไม่ได้ ร้องไห้ก็ไม่ออก เพราะในเวลาที่ยากลำบากนางกลับมีเพียงสาวใช้ที่ติดตามมาจากตระกูลฟ่านเท่านั้นที่อยู่เคียงข้างกัน ความเจ็บปวดของนางคล้ายจะถ่ายทอดไปถึงซูมี่ได้ อีกฝ่ายถึงได้ทำหน้ากังวลเหลือประมาณถึงปานนั้น แต่ถึงอย่างไรฟ่านลี่ก็อดไม่ได้ที่จะระบายความเจ็บปวดที่ตัวเองกำลังเผชิญให้สาวใช้ได้รับรู้

“ข้าเจ็บ”

“นายหญิง”

“อื้อ! โอ๊ยย!”

“หัว...หัวนายน้อยจะออกแล้ว นายหญิง เบ่ง เบ่งเร็ว!”

“อื้อออ อ๊า!”

“คลอดแล้ว คลอดแล้ว คุณหนูน้อยคลอดแล้ว!”

สิ้นเสียงหวีดร้องของฟ่านลี่ ก็ตามมาด้วยเสียงดีใจของเหล่าผู้คนที่อยู่ในห้อง และเสียงแผดร้องของเด็กน้อยที่ฟ่านลี่เพิ่งให้กำเนิด

นางให้กำเนิดบุตรสาว รอยยิ้มแรกปรากฏขึ้น เมื่อได้เห็นตัวบุตรสาวที่หมอเฒ่าอุ้มมาส่งให้ถึงอก สำหรับนางนั้นไม่ว่าจะหญิงหรือชาย ขอแค่คลอดออกมาอย่างปลอดภัยก็เพียงพอแล้ว

ฟ่านลี่ลูบแก้มกลมเป็นลูกของบุตรสาวตัวน้อยในอ้อมแขน ความเจ็บปวดทรมานหลายชั่วยามจบลงไปแล้ว จบลงไปพร้อมกับรอยยิ้มของนางที่ได้เชยชมบุตรสาวในวันนี้ แต่ก็ใช่ว่าในใจจะปลดเปลื้องทุกข์ออกไปได้หมด

เจ็บปวดกายจากการคลอดบุตรนั้น ใช้เวลาไม่นานก็หายไป แล้วความเจ็บที่อยู่ภายในจิตใจเล่าจะรักษาเช่นไร ไหนนางจะให้กำเนิดบุตรคนแรกเป็นบุตรสาวอีก เช่นนี้มิใช่ข้ออ้างให้เถ้าแก่เฉินเชิดหน้าทำในสิ่งที่ไร้ยางอายต่อไปหรอกหรือ...

ตั้งแต่ตั้งครรภ์ ชายผู้นั้นไม่เคยพูดอะไรเกี่ยวกับลูกสักอย่างเดียว ยิ่งทำให้ฟ่านลี่ใจเสีย แต่ก็ใช่ว่านางจะไม่มีแผนใด...

แผนเดียวของนางในยามนี้คือขอหย่ากับสามีให้สิ้นเรื่องราว จบสิ้นวาสนากันแต่เพียงเท่านี้ นางอดทนมาหนึ่งร้อยครั้ง ถึงคราวนี้เห็นทีจะทนต่อไปไม่ไหว

รีบตัดขาดเสียตั้งแต่ตอนนี้ ยังดีกว่าปล่อยให้ลูกโตมาอย่างถูกดูแคลน เพราะก็ไม่รู้ว่าในอนาคตเถ้าแก่เฉินจะทำอย่างไรต่อ...

ส่วนนางที่เป็นหม้ายก็คงกลับไปบ้านเกิด บิดามารดาคงไม่ใจร้ายกับนางเกินไปกระมัง เพราะที่ผ่านมาทั้งสองก็รู้แจ้งเรื่องทุกอย่างดี รู้ว่าบุตรสาวต้องเจอสิ่งใดบ้าง เจอครั้ง สองครั้งแรกก็บอกให้นางอดทน แต่นานวันเข้าแม้แต่ผู้เป็นบิดายังบอกฐานะที่บ้านไม่ได้เดือดร้อน หากนางจะกลับไปอยู่ที่นั่นนอกจากอดทนคำพูดของชาวบ้านแล้ว เรื่องอื่นก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตเช่นกัน...

บิดามารดาของนางยังเอือมในสิ่งที่เถ้าแก่เฉินทำ แล้วนางจะทนต่อไปทำไมกัน อีกอย่างนำลูกไปเลี้ยงดูอยู่ที่บ้านเกิดนางอย่างไรเสียก็ดีกว่าปล่อยให้โตมากับบิดาที่แม้แต่ตอนลูกเกิดยังไม่คิดกลับมาสนใจไยดี

คิดได้แบบนี้ก็ไม่มีอะไรให้เสียดายแล้ว

ไม่มีจริงๆ

แต่ในขณะที่นั่งตัดสินใจเป็นมั่นเหมาะ พร้อมกับอุ้มลูกอยู่ในอ้อมแขน คนที่เหนื่อยล้าจากการคลอดบุตรก็มิวายมีเรื่องวิ่งเข้าใส่อีกหน...

เด็กในเรือนวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาแจ้งแก่นางว่ามีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นแล้ว...

“นายหญิงแย่แล้ว แย่แล้วเจ้าค่ะ”

“อะไรของเจ้าซูมี่ ข้าเหนื่อย ข้าอยากจะพัก”

“นายท่านเจ้าค่ะ นายท่าน”

“ทำไม เถ้าแก่เฉินทำไม” น้อยครั้งนักที่ซูมี่จะตื่นตกใจกับเรื่องในเรือน ซ้ำร้ายไปกว่านั้น คือซูมี่ดันเอ่ยถึงสามีของนางที่บัดนี้ยังไม่โผล่หน้ามาให้เห็น จนใจของฟ่านลี่ชักวิตกว่าจะมีสิ่งใดเกิดขึ้นหรือไม่

“นายท่านโดนดักปล้นระหว่างทางเจ้าค่ะ คนเจอนายท่านนอนสลบอยู่ข้างทาง เลือดเต็มตัวไปหมดเลยเจ้าค่ะ บ่าวในเรือนพาไปนอนในห้อง กำลังรอหมอมารักษาอยู่เจ้าค่ะ”

ซึ่งก็จริงอย่างที่ฟ่านลี่เป็นกังวล

มีเรื่องเกิดขึ้นกับเถ้าแก่เฉินจริงๆ

ก็ไม่รู้ว่านี่มันเวรกรรมอะไรของฟ่านลี่ แม้แต่ตอนที่จะตัดใจจากทุกอย่างก็ยังมีเรื่องวิ่งเข้ามาใส่อย่างไม่ว่างเว้น