บทที่ 3 สามีที่ฉันเก็บได้ในยุค 70

บทที่ 3 สามีที่ฉันเก็บได้ในยุค 70

ส่วนจี้อู๋เจินเจินที่ยังไม่รู้ว่าตัวเองนั้นตายแล้ว ได้ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ทว่าภาพตรงหน้าที่เธอเห็น กลับไม่ใช่สถานที่ที่คุ้นตาเลยแม้แต่น้อย

“ที่นี่ที่ไหนกันนะ แล้วฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน” เธอถามตัวเองเสียงเบา ๆ สายตากวาดมองไปรอบ ๆ โดยหวังว่าจะเจออะไรที่สามารถตอบคำถามของเธอได้บ้าง

และแล้วสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นปฏิทินที่แขวนไว้บนประตู ซึ่งในนั้นบอกวันที่ 13 พฤษภาคม ปี 1976

นี่จึงทำให้จี้อู๋เจินขยี้ตาตัวเองเพราะคิดว่าตนเองตาฝาด และเมื่อได้สติกลับมาอีกครั้ง เธอจึงจ้องมองปฏิทินนั้นอย่างเต็มตาอีกครั้ง เมื่อมั่นใจแล้วว่าคราวนี้ไม่ผิดแน่ บนปฏิทินบอกว่าเป็นปี 1976 จริง ๆ‘จะเป็นไปได้ยังไงกัน ที่ปฏิทินตรงหน้าจะบอกว่านี่คือปี 1976 ทั้งที่ความจริงแล้วตอนนี้ต้องเป็นปี 2025 ต่างหากล่ะ แล้วฉันก็จำได้ว่าก่อนหน้านี้ ฉันกำลังปฏิบัติหน้าที่รักษาความปลอดภัยอยู่ที่งานเลี้ยงในโรงแรมหว่านซี แล้วทำไมถึงเป็นอย่างนี้ไปได้ล่ะ’

หญิงสาวคิดสงสัยอยู่ในใจ แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจ

“ไม่ได้การแล้ว ฉันต้องออกไปดูสักหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

หญิงสาวพูดกับตัวเองเบา ๆ จากนั้นก็ยันกายตัวเองลุกขึ้นจากที่นอน เพื่อที่จะออกไปข้างนอก

ทว่ายังไม่ทันได้ลุกขึ้นดี จู่ ๆ เธอก็ปวดแปลบที่ศีรษะขึ้นมา ก่อนจะมีเรื่องราวของคนคนหนึ่งฉายชัดเข้าในหัว ไม่ต่างจากภาพยนตร์เรื่องหนึ่ง

ซึ่งเรื่องราวทั้งหมดนั้น มันคือความทรงจำของเจ้าของร่างนี้นั่นเอง โดยเจ้าของร่างนี้เป็นหญิงสาวชาวบ้านคนหนึ่งมีชื่อว่าจี้อู๋เจิน และเป็นชื่อเหมือนกันกับเธอ ซึ่งเจ้าของร่างนี้ได้ตายไปแล้ว จึงทำให้วิญญาณของเธอเข้ามาอยู่ในร่างนี้แทน

โดยสาเหตุที่เจ้าของร่างนี้เสียชีวิต ก็มาจากการที่จี้หนิงหนิง คนที่ลูกพี่ลูกน้องของเธอ คิดจะกำจัดจี้อู๋เจินไปให้พ้นทาง เนื่องจากเธอหลงรักผู้ชายคนเดียวกันกับร่างนี้

ดังนั้นจี้หนิงหนิงจึงวางแผนล่อลวงจี้อู๋เจินไปที่แม่น้ำ จากนั้นก็เอาไม้ตีหัวและผลักร่างนี้ตกลงไปในแม่น้ำเพื่อหวังให้ตาย ซึ่งก่อนที่เจ้าของร่างจะสิ้นใจ เธอได้ช่วยคนคนหนึ่งเอาไว้

แต่สุดท้ายตัวเองกลับจมน้ำ แล้วตายจากโลกนี้ไป

“ทำไมเธอถึงน่าสงสารอย่างนี้นะ ทั้งที่มีชื่อเดียวกัน แต่ความเป็นอยู่และการดำเนินชีวิตช่างต่างกันเหลือเกิน” หญิงสาวได้แต่พูดกับตัวเอง

จี้อู๋เจินที่เป็นเจ้าของร่างนี้เกิดมาในครอบครัวที่ยากจน บ้านที่อยู่ก็ทั้งเก่าและโทรมซอมซ่อ แม้กระทั่งเงินจะนำมาซ่อมแซมก็แทบไม่มี แต่ทว่าพ่อแม่ก็ยังเลี้ยงดูเธอมาอย่างทะนุถนอม

จนหญิงสาวไม่ได้รู้สึกว่าขาดความอบอุ่นหรือขาดอะไรเลยสักนิด

“จะว่าไปแล้วเธอมีชีวิตดีกว่าหญิงสาวคนอื่น ๆ ในหมู่บ้านเสียอีก คิดแล้วก็นึกสงสารเจ้าของร่างนี้อยู่เหมือนกัน ดูแล้วเธอเป็นคนดีไม่น้อย ไม่น่าจะต้องมีจุดจบแบบนี้เลย” จี้อู๋เจินยังคงพูดกับตัวเองเบา ๆ

“ลูกพี่ลูกน้องของเธอก็เหลือเกิน เพียงเพื่อผู้ชายคนเดียว กล้าทำกับคนที่เป็นญาติกันได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอ อยากรู้เหลือเกินว่าจิตใจเธอทำด้วยอะไร ถึงได้โหดร้ายอย่างนี้นะ” เธอยังคงบ่นไปถึงคนใจร้ายไม่หยุด

จากนั้นก็หลับตาลงอีกครั้ง เพื่อให้ความทรงจำพรั่งพรูเข้ามา ซึ่งมีเรื่องราวเกี่ยวกับชายคนรักของเจ้าของร่างนี้เหมือนกัน

คนรักของเธอมีชื่อว่ากู้เวินเหม่า เขาเป็นหนุ่มหล่อหน้าตาดีประจำหมู่บ้าน เขาเป็นลูกชายของหัวหน้าหมู่บ้าน สาว ๆ ทั้งหมู่บ้านก็เลยชื่นชอบเขาแทบทุกคน และเจ้าของร่างนี้ก็เป็นหนึ่งในนั้น

แต่ความจริงแล้วผู้ชายคนนี้เป็นคนไม่เอาไหน เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ สาเหตุที่เขาเข้าหาจี้อู๋เจินก็เป็นเพราะว่าเธอใสซื่อแสนดี จนถึงขั้นออกจะโง่เสียด้วยซ้ำ เขาหลอกให้ทำอะไรเธอก็ทำ แม้แต่อาหารที่แทบจะไม่มีกิน หญิงสาวก็เอามาให้เขาอย่างไม่ลังเล

ทว่าเขาไม่คิดจะแต่งเธอมาเป็นภรรยาอย่างออกหน้าออกตา เขาแค่เก็บเธอเอาไว้ใช้ประโยชน์เท่านั้น เพราะเจ้าของร่างนี้มอมแมมมาก เนื่องจากเธอทำงานในไร่ทั้งวัน

ยิ่งไปกว่านั้น กู้เวินเหม่ากับจี้หนิงหนิงยังแอบคบกันอย่างลับ ๆ พวกเขายังรอเวลาที่จะเปิดเผยความสัมพันธ์ ตอนที่กู้เวินเหม่าเขี่ยจี้อู๋เจินออกจากชีวิตแล้ว

แต่เพราะจี้หนิงหนิงทนรอเวลานั้นไม่ไหว จึงได้วางแผนเพื่อจัดการญาติผู้น้องของตัวเอง เลยทำให้จี้อู๋เจินต้องมีชะตากรรมที่น่าสงสารอย่างนี้

เมื่อความทรงจำพรั่งพรูเข้ามาจนหมดแล้ว จี้อู๋เจินก็เหมือนได้สติกลับมา

“นี่คือการทะลุมิติมาในยุค 1976 งั้นเหรอ ไม่น่าเชื่อว่ามีเรื่องแบบนี้จริง ๆ นึกว่ามีแค่ในนิยายที่เคยอ่านเท่านั้น” เธอพูดพึมพำกับตัวเองอย่างไม่ค่อยเชื่อเท่าไร แต่เพราะสถานที่แห่งนี้และความทรงจำได้ปรากฏอย่างชัดเจน ทำให้เธอคิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้เลย

หญิงสาวลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง

เมื่อส่องกระจกดูก็พบว่าใบหน้านี้เหมือนใบหน้าของตัวเองไม่มีผิดเพี้ยน จะมีความแตกต่างกันก็แค่ร่างนี้สีผิวที่มีความคล้ำ และดูหยาบกร้านมากกว่าเล็กน้อยเท่านั้น แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เธอแปลกใจอะไร และคิดว่านี่คงเป็นแค่เรื่องบังเอิญ ที่เธอกับเจ้าของร่างมีรูปร่างหน้าตาที่คล้ายกัน