ตอนที่ 5 เจ้าต้องช่วยข้า

ตอนที่ 5 เจ้าต้องช่วยข้า

ปึง!

เสียงฝ่ามือตบลงบนโต๊ะเสียงดังเมื่อตัดสินใจได้ เรื่องนี้คงต้องให้ชิงชิงเป็นคนช่วยเหลือ ถึงจะสำเร็จเมื่อคิดอย่างถี่ถ้วนเจินเหยียนจึงส่งสายตาเว้าวอนให้ชิงชิงเห็นใจ

"คุณหนูข้าตกใจหมดเลย จู่ ๆ คุณหนูทับโต๊ะเช่นนี้มีเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ หรือว่าเพราะข้าที่กินอาหารช้าไป ทำให้คุณหนูหงุดหงิดใจ ข้าอิ่มแล้วเจ้าค่ะ เราจะไปทางใดกันต่อหรือ"

"มิใช่ ๆ ข้าไม่ได้โมโหหรือหงุดหงิดแต่ว่าข้ามีเรื่องให้เจ้าช่วย "

"คุณหนูท่านส่งสายตามาเช่นนี้ทำให้ใจของข้าหวิว ๆ รู้สึกเสียวสันหลัง"

“เจ้าสัมผัสได้ดีจริง ๆ ในเมื่อเจ้าอิ่มแล้ว ข้าเองก็จะพูดเรื่องสำคัญเลยแล้วกัน ชิงชิง เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าข้าต้องทุกข์ทรมานใจมามากเพียงใด ท่านพ่อไม่รักฮูหยินเซี่ยรังเกียจ น้องเสวี่ยหลานถึงแม้จะดูเหมือนว่าดีกับข้ามากกว่าใคร ๆ แต่นางก็คงชอบเปรียบเทียบตัวนางกับข้าเสมอ การแต่งงานครั้งนี้ข้าไม่ได้อยากแต่ง ให้ข้าแต่งสู้ให้ข้าตายดีกว่า ได้โปรดช่วยข้าสักครั้งข้าจะไม่ลืมบุญคุณ” ชิงชิงนิ่งเงียบอ้าปากค้าง สมองคิดตามดวงตาเบิกโพลง

“อย่าบอกนะเจ้าคะว่าที่ออกมาวันนี้คุณหนูจะหนีออกจากเรือน จึงเลี้ยงอาหารข้าเป็นครั้งสุดท้าย มิได้มิได้เจ้าค่ะทำเช่นนั้นมีหวังท่านใต้เท้าตามตัวท่านพบได้โบยทั้งท่านทั้งข้า”

“ใครบอกว่าข้าจะหนีกันเล่า หนีไปก็ไร้ประโยชน์ อย่างไรท่านพ่อก็ตามตัวพบอยู่ดี ข้าจะเอาบุรุษรูปงามผู้นั้นมาเป็นสามี เมื่อนั้นงานแต่งก็จะไม่เกิดขึ้น”

“เฮือก!!! ไม่ได้นะเจ้าคะ นั่นยิ่งเลวร้ายไปกันใหญ่ ชายสติไม่ดีแม้ว่าหน้าตาจะหล่อเหลาแต่ความปลอดภัยของคุณหนูเล่าเจ้าคะ”

“ชิงชิงเจ้าวางใจได้ ข้ามั่นใจว่าชายผู้นั้นไม่ทำอันใดข้าแน่ ๆ ได้โปรดช่วยข้าสักครั้ง”

“ข้ามิได้เป็นห่วงชายผู้นั้นเสียหน่อยแต่เป็นห่วงคุณหนูต่างหากเจ้าคะ เรื่องนี้อาจจะทำให้ทั้งใต้เท้าทั้งฮูหยินเกรี้ยวโกรธ คุณหนูอาจจะโดนลงโทษแถมชายคนนั้นอาจจะโดนไปด้วยก็ได้”

“ไม่ต้องกลัวไปข้าคิดหนทางไว้ล่วงหน้าแล้ว ข้าไม่ให้เขาเดือดร้อนหรอกนะ” แม้ปากจะพูดแบบนั้นแต่นใจก็ยังมีความกังวลนางหันไปสบตาชายผู้นั้นอีกครั้งเขาก็ยังส่งยิ้มหวานให้แก่นางโดยไม่รู้เลยว่าต่อจากนี้เขาจะถูกนางหลอกใช้

เจินเหยียนลุกขึ้นไปหาเขาอีกครั้ง นั่งช้า ๆ จ้องมองเขาอย่างละเอียด

"คุณชายข้าถามท่านอีกครั้ง ท่านมีฮูหยินหรือไม่ เอ่อ..แล้วตระกูลของท่านนะชื่อแซ่อันใด"

"ข้าแซ่ถู นามถูซานหลงไม่มีฮูหยิน ฮูหยินไม่มีขอรับ แฮ่ๆ " เขาตอบคำถามนางด้วยรอยยิ้ม

"แล้วท่านอยากมีฮูหยินหรือไม่?"

"ฮูหยิน ฮูหยินคืออะไรใช่สหายข้าหรือไม่ เอาสิข้าอยากมีฮูหยิน ท่านจะเล่นเป็นเพื่อนข้าสินะ" เขาลุกขึ้นลากแขนของเจินเหยียนออกจากโรงเตี๊ยม ชิงชิงรีบวางเงินค่าอาหารไว้ที่โต๊ะ พร้อมวิ่งตามออกไป

"นี่เจ้าปล่อยคุณหนูของข้านะ เจ้าจะพาคุณหนูข้าไปที่ใด"

เจินเหยียนเองก็ตกใจไม่น้อย เขามีแรงมหาศาลจับเพียงมือของนางแต่กลับลากตัวของนางออกมาอย่างง่ายดาย

"นี่ท่านจะพาข้าไปที่ใดกัน ข้าเหนื่อยวิ่งไม่ทันเจ้าแล้ว"

"ข้าจะพาท่านไปเล่นไง ท่านเป็นฮูหยินของข้า"

เจินเหยียนอยากจะกรี๊ดร้องออกมานี่นางคิดดีแล้วใช่มั้ยที่จะทำตามแผนเดิม จนกระทั่งเขาพานางมาหยุดอยู่ข้างทาง ก่อนจะปล่อยมือของนางไปเด็ดดอกไม้มาปักที่ผม

"งดงาม ช่างงดงามเหลือเกิน คิดไว้ไม่มีผิดสตรีงดงามเช่นท่านต้องเหมาะกับของสวย ๆ เช่นนี้"

เจินเหยียนตกตะลึงไม่คิดว่าเขาจะอ่อนโยนและอบอุ่นเช่นนี้

"เอ่อ.. นี่หรือสิ่งที่เจ้าจะพาข้ามาเล่น"

"ใช่แล้ว ใช่แล้ว ท่านไม่ชอบหรือ" เขาก้มหน้าลงสลดเล็กน้อยอย่างเสียใจที่เจินเหยียนไม่ชอบ

"ข้าชอบสิ ไปกันเถอะข้าสัญญานะข้าจะดูแลเจ้าไม่ให้ได้รับอันตราย ชิง ชิง เย็นนี้ข้าจะไม่กลับเข้าเรือน นี่เจ้านามว่าถูซานหลงใช่มั้ย ข้าขอเรียกเจ้าว่าซานหลงได้หรือไม่พาข้าไปเรือนของเจ้าหน่อยสิ"

"ได้เลย ๆ ฮูหยินของข้าจะไปบ้านของข้า" เขาคลี่ยิ้มเต็มดวงหน้าจับมือของเจินเหยียนมุ่งตรงไปที่เรือนของเขา

"คุณหนูท่านคิดดีแล้วหรือเจ้าคะ"

"ข้าไตร่ตรองดีแล้ว เจ้ามิต้องเป็นห่วง ชิงชิงเจ้าตามหามาก่อนเมื่อท้องฟ้ามืดสลัวเจ้าค่อยกลับเรือน ตอนนี้ทุกสายตาจ้องมองมาที่ข้า นี่จะเป็นเบาะแสให้ท่านพ่อตามหาเมื่อหาข้าไม่พบ หากท่านพ่อถามบอกว่าข้าไล่เจ้ากลับไม่รู้เรื่องอันใด"

"เจ้าค่ะ"

ทั้งสามเดินทางไปที่เรือนของถูซานหลง เรือนของเขาหลังเล็กมากกว่าเรือใต้เท้าเซี่ยเป็นอย่างมาก อีกทั้งสภาพเก่าทรุดโทรมยิ่งย่างกรายเข้ามาด้านในต้องทำให้นางตกใจ ที่นี่ไม่มีแม้แต่คนใช้ และเหมือนไม่ใช่ที่อยู่ที่มีคนอยู่ด้วยซ้ำ

ความกังวลของเจินเหยียนเริ่มก่อตัวในใจ

'เฮอะ ๆ ขนาดกระท่อมกลางนายังดูดีกว่านี้ เฮ้อแล้วอย่างนี้ฉันจะอยู่รอดมั้ยนะ' นางคิดในใจใบหน้าแสดงความกังวลไม่ปกปิด

"เรือนของข้าไม่น่าอยู่สินะ ท่านถึงมีสีหน้าแบบนั้น เดี๋ยวข้าจัดการปักให้ท่านนั่งเอง" ซานหลงเดินมุ่งหน้าจับไม้ปัดกวาดอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ชิงชิงเห็นท่าไม่ดีจับที่แขนของคุณหนูก่อนจะกระซิบถามเบาๆ

“คุณหนูท่านมั่นใจหรือเจ้าคะว่าจะทำอย่างที่ท่านคิดเอาไว้”

“ข้าเลือกแล้วคงไม่มีอะไรน่ากลัวเท่าการแต่งงานกับเฉินห่าวเทียนหรอก ตอนนี้ข้าจะสำรวจเรือนหลังนี้ ข้าคิดว่าเขาคงอยู่ที่นี่ตามลำพัง หากินไปวัน ๆ หากการแต่งงานยุติได้ และเรื่องของข้าเงียบลงไปบ้าง ข้าจะให้เงินกับเขาสักหน่อยและหาที่อยู่ใหม่ “

“ท่านต้องระวังตัวนะเจ้าคะ”

“อื้ม ..เจ้ากลับไปเถอะ อย่าลืมทำตามที่ข้าบอกเอาไว้”

ชิงชิงไม่อยากจะจากคุณหนูไปทางใดเลย กลัวจะเกิดเรื่องไม่ดีกับคุณหนูแต่มองดูซานหลงอีกครั้งเห็นสภาพเงอะงะ ซื่อบื้อ นางจึงยอมกลับเรือน

ซานหลงกวาดปัดเรือนสายตาเหลือบมองสตรีงดงามครั้งแล้วครั้งเล่ากลัวว่านางจะหายไป แต่หันไปมองเมื่อไหร่นางก็ยังนั่งอยู่ที่เดิม

“ซานหลงเจ้ามาตรงนี้เถอะ ส่วนการทำความสะอาดค่อยช่วยกันทำ ข้ามีเรื่องที่จะต้องบอกเจ้าและเขียนข้อตกลงกันไว้ ที่นี่พอมีกระดาษพู่กันหรือไม่”

“พู่กัน อื้ม มีสิ ๆ สักครู่นะ” ซานหลงเดินเข้าไปในห้องสักครู่ก็ออกมาพร้อมพูกันกับหมึกที่แห้งและกระดาษหนึ่งแผ่น