ตอนที่ 6 ข้อตกลง

ตอนที่ 6 ข้อตกลง

เขายื่นของที่นางต้องการให้ตรงหน้า เจินเหยียนยื่นมือรับก่อนจะสั่งให้เขานั่งลงใกล้ ๆ พร้อมอธิบายเรื่องที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้

“ข้ารู้ดีว่าการทำเช่นนี้ไม่ดีต่อเจ้า แต่ว่าเรื่องนี้ข้าจะทดแทนบุญคุณแน่นอน วันนี้ข้าจะนอนที่นี่และต่อจากนี้ข้าจะอยู่ที่นี่กับเจ้า เอาไว้เมื่อไหร่ที่เรื่องของข้าเงียบไป ข้าจะชดใช้โดยการให้เงินแก่เจ้า เจ้าจะได้มีเงินเอาไว้เลี้ยงดูตนเอง ข้าอาจจะสร้างความเดือดร้อนให้เจ้า แต่ข้าจะตอบแทนเจ้าอย่างสาสม ดังนั้นข้าจะเขียนสัญญาลงในกระดาษแผ่นนี้ว่าเจ้ายินยอมเป็นสามีของข้า แต่บอกไว้ก่อนเลย เป็นเพียงสามีปลอม ๆ เท่านั้นเข้าใจที่ข้าพูดหรือไม่” ไม่ว่าเจินเหยียนจะพูดอะไรออกมา ซานหลงเอาแต่ยิ้มตอบกลับ จ้องมองใบหน้าของนางไม่ละสายตา

“อื้อ อือ”

“เฮ้อ ลำบากใจจริง ๆ นี่ข้าเห็นแก่ตัวเกินไปหรือเปล่านะดึงคนสติไม่ดีเข้ามาเกี่ยวข้องเพื่อให้ตนเองหลบหนีจากการแต่งงานกับเฉินห่าวเทียน ”

“ไม่เป็นอะไร ข้าเต็มใจท่านอย่าทำสีหน้าเช่นนั้นเลย ไม่ว่าท่านให้ข้าทำอะไรข้าทำให้ท่านทุกอย่าง เพราะท่านงดงามเหมือนนางฟ้า และท่านคือฮูหยินของข้า”

“ฮูหยินคืออะไรเจ้ายังไม่รู้ความหมายเลยด้วยซ้ำ เอาล่ะเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้วข้าจะต้องเดินหน้าสิ มีสามีสติไม่ดี ดีกว่าแต่งกับเฉินห่าวเทียนก็แล้วกัน”

“ใครกันเฉินห่าวเทียน? ทำไมท่านถึงไม่อยากแต่งงานกับเขาหรือ”

“เพราะอะไรนะหรือชื่อเสียงของเขาเลืองลือเรื่องความโหดเหี้ยม และหน้าตาอัปลักษณ์นะสิ มองดูเจ้าแล้วน่าจะดีกว่าเขามากโข่ แม้สติไม่ดีแต่ก็ไม่ได้โหดร้ายและหน้าตาน่ากลัวเหมือนเขา คืนนี้ข้าจะนอนที่นี่ เจ้าจะว่าอะไรหรือไม่หากข้าจะนอนบนเตียงของเจ้า” เจินเหยียนเอ่ยพลางยื่นกระดาษให้ชายอยู่ตรงหน้า เขายิ้มกว้างอย่างไร้เดียงสา หยิบกระดาษขึ้นยกมือจ้องมองเอียงคอด้วยความสงสัย ราวกับว่าอ่านตัวอักษรไม่ออก

“แฮะ ๆ ตัวหยึกยือคืออันใดกันหรือ ? ”

“อย่าบอกนะว่าเจ้าอ่านไม่ออก นั่นสิทำไมข้าลืมเรื่องนี้ไปได้นะ เจ้าสติไม่ดีจะอ่านหนังสือพวกนี้ออกอย่างไร เอาอย่างนี้แล้วกัน” พูดจบเจินเหยียนหยิบปิ่นปักผม ยื่นมือไปจับมือของเขา แทงปิ่นปักผมที่ปลายนิ้วชี้เมื่อเห็นเลือดรีบคว้ามือของเขามาแต้มลงที่รายชื่อข้าง ๆ นาง

“ข้าขอโทษด้วยนะที่ทำเจ้าตกใจ ในเมื่อเจ้าเขียนไม่ได้ก็ต้องทำเช่นนี้”

“ข้าเข้าใจแล้ว ” ซานหลงพยักหน้าคราแรกตกใจนิดหน่อยแต่ก็ยอมทำตามนางทุกอย่าง เมื่อเสร็จแล้วเจินเหยียนถือกระดาษแผ่นนั้น เดินเข้าไปสำรวนในเรือนหลังนี้มีห้องนอนเพียงห้องเดียวและมีเตียงเดียวโชคดีที่ยังมีผ้าห่มและหมอนให้ได้นอนพัก เจินเหยียนสูดลมหายใจเข้า เก็บกวาดจัดแจงที่อยู่ใหม่

ซานหลงยืนพิงประตูห้องเหลียวมองนางทั้งรอยยิ้มก่อนจะเข้าไปช่วยนางยกข้าวของ

ไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยไปนานเท่าไหร่ทว่ายามนี้ดวงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้า เรือนหลังน้อยได้แสงสว่างจากเทียนเพียงหนึ่งเล่ม หลังจากทำความสะอาด อย่างเหน็ดเหนื่อยและตอนนี้ก็ถึงเวลาอาหารเย็น เจินเหยียนลืมคิดเรื่องนี้สนิท เสียงท้องเริ่มร้องประท้วง แถมตอนนี้ซานหลงหายไปที่ใดเหลียวมองซ้ายมองขวาก็ไม่เห็นวี่แววของเขา

“ไปไหนของเขานะไม่ใช่ว่าหนีไปแล้วหรอกใช่มั้ย ? เฮ้อ ..ชะตาชีวิตของฉันจะเป็นอย่างไรต่อไปนะ พรุ่งนี้เช้าคงเจอเรื่องทุกยากและเจ็บตัว หากไม่มีอะไรในท้องคงรับมือไม่ไหวแน่ ๆ เคยดูซีรี่ย์เกี่ยวกับเรื่องที่ทำผิดยิ่งต้องโดนทำโทษ โบยหลังจะเจ็บมากแค่ไหนกันนะแค่คิดก็เสียวสันหลังไปหมด”

“ข้ามาแล้ว ข้ามาแล้วท่านหิวหรือไม่” ซานหลงวิ่งเข้ามาสองมือถือมันเผายื่นมอบให้เจินเหยียน

“ข้าคิดว่าเจ้าจะหนีไปแล้วเสียอีกที่แท้ก็ไปนำมันเผามาให้ข้านี่เอง มานั่งตรงนี้สิ” เมื่อเห็นอาหารแม้จะเป็นเพียงมันเผาก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรกิน

“ได้สิ ได้สิ ข้าจะเป่าคลายร้อนให้ท่านนะ ” ซานหลงวางมันไว้ที่โต๊ะหยิบมาหนึ่งหัวเป่าเบา ๆ เพื่อให้คลายร้อน ก่อนจะยื่นให้เจินเหยียน “ข้าขอโทษที่หาของดี ๆ ให้ท่านมิได้”

“เจ้าอย่าคิดมากไปเลยเพียงเท่านี้ก็ดีมากแล้ว ดีกว่าข้าเสียอีกไม่ทันได้คิดไตร่ตรองให้ดีจึงไม่ได้ซื้ออาหารเข้ามา วันนี้มันเผานับว่าดีแล้ว อย่าเอาแต่เป่าให้ข้าเลย เจ้าเองก็กินด้วยกันสิ” เจินเหยียนจับมันเผาจากมือของเขามากัดกินอย่างเอร็ดอร่อย ๆ ซานหลงยิ้มกว้างเมื่อเห็นนางกินได้ เขาเองก็รีบคว้ามันเผามาเป่าแบ่งครึ่งกัดกินในยามที่อุ่น ๆ ช่างเป็นวันที่อร่อยจริง ๆ แม้เป็นเพียงมันเผาธรรมดา

เรือนตระกูลเซี่ย

ทุกคนในเรือนทำตัวปกติไม่รับรู้เลยว่ายามนี้คุณหนูคนโตของเรือนไม่ได้อยู่ในเรือนเพราะไม่เคยมีผู้ใดสนใจ ฮูหยินเซี่ยเห็นชิงชิงเดินผ่านจึงคิดว่าเซี่ยเจินเหยียนกลับมาแล้ว นางจึงไม่ได้เอะใจอันใด จวบจนดวงอาทิตย์ขึ้นของอีกวัน วันนี้ใต้เท้าเซี่ยต้องการพาเจินเหยียนไปตัดชุดแต่งงาน เพื่อให้กระชับและพอดีกับร่างกายของนาง เพื่อเป็นหน้าเป็นตาให้แก่ตระกูลเซี่ย

ชิงชิงเห็นท่านใต้เท้าเดินมานางเริ่มวิตกกังวลเหงื่อเริ่มไหลตามรูขุมขน หัวใจเต้นแรงระรัว สองมือกำแน่น

“ชิงชิงคุณหนูของเจ้าตื่นหรือยัง เรียกนางออกมาหาข้าเดี๋ยวนี้ ข้ามีเรื่องจะพูดคุยกับนาง”

“เอ่อ..ท่านใต้เท้า คือว่า...” น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความหวาดกลัว เอ่ยวาจาติดขัด ๆ จนใต้เท้าเซี่ยรำคาญและรู้สึกได้ว่าต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นแน่ ๆ

“เจ้าอึกอักทำไมกัน รีบตอบข้ามาว่าคุณหนูของเจ้าตื่นหรือยัง”

“คือว่าคุณหนูไม่อยู่ในห้องเจ้าค่ะ ใต้เท้าโปรดให้อภัยข้าด้วย ข้าดูแลคุณหนูไม่ดีเอง” ชิงชิงคุกเข่าลงกับพื้นใต้เท้าเซี่ยดวงตาเบิกโพลงรีบย่างเท้าเข้าไปในห้องของเจินเหยียนอย่างเร่งรีบ ในห้องไม่มีนางจริง ๆ ไม่ว่าจะที่ใดเขารีบเดินออกมาถามชิงชิงให้แน่ชัดว่าบุตรสาวของเขาออกไปที่ใดกันแน่

“ข้าถามเจ้าอีกครั้งรีบตอบมาเจินเหยียนนางไปที่ใด”

“เมื่อวานนี้คุณหนูออกไปข้างนอกกับข้าเพื่อซื้อของและเดินเล่น ข้าไม่เคยรู้เลยว่าคุณหนูนางมีคนรักอยู่แล้ว ทั้งสองพบกันนางจึงขอเวลาร่ำลาเขาสักครู่แต่เมื่อข้าหันหลังกลับไม่พบคุณหนูแล้วเจ้าค่ะ ”

“เจ้าอย่าเอ่ยวาจาเลอะเลือนเจินเหยียนไม่เคยออกไปที่ใดจะมีคนรักได้อย่างไร เรื่องนี้ข้าจะจัดการเจ้าภายในคราวหลังตอนนี้ต้องหาตัวเจินเหยียนให้พบเสียก่อน” ใบหน้าใต้เท้าเซี่ยแดงก่ำตึงเครียดรีบย่างกายออกจากห้องของเจินเหยียนสั่งการให้คนของตนตามหาเซินเหยียนให้พบ