ตอนที่ 3 จดจำไม่ลืม

ตอนที่ 3 จดจำไม่ลืม

ตระกูลเซี่ยนับว่าเป็นตระกูลที่ร่ำรวยและมีอำนาจพอสมควร สาวใช้พร้อมกับบ่าวรับใช้รวม ๆ แล้วน่าจะเกิน 30 คน มีห้องแต่ละห้องแตกต่างกันไป อย่างห้องของเจินเหยียนที่ท้ายเรือน เป็นห้องที่เล็กที่สุดและไม่ได้ถูกจัดแต่งมานานหลายปี ของใช้ในห้องล้วนเก่าล้าหลังและผุพังเพราะด้วยความไม่โปรดปราณของบิดา เขาจึงไม่เคยหย่างกายเข้ามาดูมีอีกทั้งหลังจวนยังมอบให้ฮูหยินเป็นคนจัดการ ฮูหยินเซี่ยไม่ชอบขี้หน้า รังเกียจเจินเหยียนตั้งแต่มารดาของนาง เพราะใบหน้าของนางที่อ่อนหวานกิริยาอ่อนช้อยทำให้ท่านใต้เท้าลุ่มหลง ตั้งแต่แต่งนางเข้ามาเป็นอนุก็ไม่เคยสนใจความรู้สึกของตนที่เป็นฮูหยินเลยแม้แต่น้อย จนกระทั่งได้รับข่าวว่ายามนี้อนุของใต้เท้าเซี่ยมีอาการแปลก ๆ คล้ายสตรีตั้งครรภ์ ใต้เท้าเซี่ยไม่รอช้ารีบไปตามหมอมาตรวจร่างกาย ได้รับรู้ถึงข่าวดี นั่นก็คืออนุได้ตั้งครรภ์ก่อนนางที่เป็นฮูหยินเสียอีก ความโกรธแค้นยิ่งสุมเต็มอก

ฮูหยินเซี่ยแสร้งทำเป็นดีกับนางทว่ากลับใส่ยาที่ทำให้อนุคลอดบุตรยาก นางคิดว่าวันที่คลอดเจินเหยียนทั้งสองแม่ลูกจะตายไปพร้อม ๆ กัน เจินเหยียนดันดวงแข็งรอดออกมาอย่างแข็งแรง อีกทั้งใบหน้าของนางเสมือนมารดาไม่มีผิดเพี้ยนทำให้ใต้เท้าเซี่ยสงสารและรักนางยิ่งกว่าดวงใจ เปรียบนางเป็นตัวแทนของอนุที่เหลือเอาไว้ให้ดูต่างหน้า ฮูหยินเซี่ยทำทุกอย่างเพื่อให้เขารังเกียจและไม่สนใจตัวเจินเหยียนจนวันหนึ่ง นางได้ตั้งครรภ์เมื่อเจินเหยียนอายุได้ 3 หนาวทุกอย่างก็เปลี่ยนไปใต้เท้าเซี่ยเฝ้าดูแลและเอาใจใส่ฮูหยินไม่ห่างกาย ความรักที่เคยได้รับกลับกลายเป็นเย็นชาเจินเหยียนได้แต่อยู่เพียงลำพังในห้องเล็ก ๆ หลังเรือน มีเพียงแม่นมที่คอยดูแลอยู่ข้าง ๆ

“ท่านแม่เจ้าคะ อีกสองวันแล้วพี่หญิงต้องแต่งงานแทนข้า ข้าลำบากใจจริง ๆ เจ้าค่ะ ที่ส่งพี่หญิงไปแทนข้าเช่นนั้น”

“เสวี่ยหลานเจ้าช่างเป็นคนดีจิตใจเมตตาเสียจริง อย่าคิดมากไปเลย นับว่าเป็นเรื่องดีเสียอีกที่เจินเหยียนได้แต่งงานกับเฉินห่าวเทียน เจ้าไม่ได้ยินหรือเมื่อไม่กี่วันมานี้มีใต้เท้าชราบ้าตัณหาต้องการมาสู่ขอนางกับท่านพ่อของเจ้า เจ้านะทำดีมากแล้วที่ช่วยเหลือชีวิตของนาง” มารดาลูบแขนบุตรสาวอย่างเอ็นดูในความมีน้ำใจของนาง ไม่มีสตรีใดอ่อนโยนเหมือนเสวี่ยหลานบุตรสาวของนางอีกแล้ว

ตึง ตึง เสียงฝีเท้าดังเข้ามาทั้งสองแม่ลูกหันไปมองเป็นตาเดียวผู้ใดกันถึงได้เดินเท้าหนักเช่นนี้

"ข้าคิดว่าผู้ใดที่แท้ก็คือเจ้านี่เอง มีอะไรถึงท่อมาที่นี่ หรือว่าเจ้าต้องการล้มเลิกงานแต่ง เลิกคิดแล้วเตรียมตัวเข้าพิธีมงคล "

"ผิดแล้วเจ้าค่ะ ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อต้องการยกเลิกงานแต่ง ต้องขอบคุณท่านแม่กับเสวี่ยหลานที่ให้ข้าได้เข้าพิธีมงคลกับเฉินห่าวเทียน ที่มาครั้งนี้เพราะเรื่องนี้ก็จริงเจ้าค่ะ แต่ว่าข้าจะมาขออนุญาตจากท่านออกไปข้างนอกเจ้าค่ะ อีกไม่กี่วันข้าจะย้ายไปที่อื่น ไม่รู้ว่าอีกนานเพียงใดถึงได้กลับมาที่นี่ ท่านได้โปรดให้ข้าออกไปข้างนอกได้เปิดหูเปิดตาเถอะนะเจ้าคะ" ฮูหยินเซี่ยเหลือบสายตาไปมองนางคราหนึ่งก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ อย่างน่าเบื่อหน่าย

"ท่านแม่ให้พี่หญิงไปเถอะนะเจ้าคะ ตั้งแต่ไหนแต่ไรพี่หญิงเชื่อฟังคำพูดท่านพ่อท่านแม่เสมอ เรื่องนี้ข้าเห็นด้วยกับพี่หญิงให้ท่านพี่ได้ออกไปดูโลกภายนอกบ้าง ไกลบ้านไกลเมืองท่านพี่คงรู้สึกหดหู่ใจและเหงาหัวใจไม่น้อย"

"ข้าเห็นแก่เสวี่ยหลานที่นางช่วยพูด ข้าจะให้เจ้าออกไป ชิงชิงเจ้าดูแลคุณหนูเจ้าให้ดีอย่าได้ออกไปทำเรื่องอับอายขายขี้หน้า "

"เจ้าค่ะนายหญิง" ชิงชิงยืนอยู่ด้านหลังแทบกลั้นลมหายใจเกรงว่านายหญิงจะโมโหสั่งโบยคุณหนูแต่ทว่านางกลับให้คุณหนูออกไปด้านนอก ชิงชิงยิ้มกว้างทันทีที่ได้ยินรีบน้อมรับคำสั่งของนายหญิงทันที

"ข้าขอบคุณนะเจ้าคะ ที่ให้ข้าได้ออกไปข้างนอก เสวี่ยหลานข้าติดหนีบุญคุณเจ้าแล้ว ท่านแม่ช่างมีเมตตากว้างขวางดั่งท้องทะเล ข้าจะจำไว้ในใจเสมอเจ้าค่ะ" มุกดาที่อยู่ในร่างเจินเหยียนโค้งคำนับลงเหมือนที่นางเคยดูซีรี่ย์บ่อย ๆ ไม่มีสิ่งใดที่ทำให้ทั้งสองมองไม่ออก

"ไปเถอะ ๆ ต้องกลับก่อนยามเซิน"

"เจ้าค่ะท่านแม่" เจินเหยียนหันหลังเหลียวไปมองชิงชิงใบหน้าคลี่ยิ้มด้วยความดีใจ ยกคิ้วให้นางได้เห็นและเชื่อฝีมือหรือยังว่านางสามารถทำได้

ชิงชิงยิ้มตอบกลับและเดินตามหลังเจินเหยียนไปติด ๆ

ฮูหยินเซี่ยจ้องมองตามแผ่นหลังคำเรียกที่นางเรียกมาตลอดว่าท่านแม่ช่างไม่ชอบใจและรังเกียจมากจริง ๆ ที่ออกจากปากของสตรีที่เหมือนศัตรูหัวใจของนาง นางต้องทนฟังคำนี้ตั้งแต่ที่เจินเหยียนเริ่มพูดไม่มีครั้งไหนเลยที่คำเรียกของนางจะไม่ทำให้นางเจ็บปวด เห็นเจินเหยียนเหมือนเห็นอนุของสามี

'ข้ารังเกียจเจ้าเช่นไร ทุกวันนี้ข้าก็ยังรังเกียจเจ้าเช่นเดิม อีกทั้งคำว่าท่านแม่ เจ้าไม่มีสิทธิ์เรียกมันด้วยซ้ำ ตลอด 18 ที่เจ้าเติบโตมาข้าต้องทนฟังเสมอมา ความเกลียดในใจของข้าไม่เคยลบเลือน ยิ่งเจ้าเติบโตสะพรั่งข้ายิ่งเกลียดขี้หน้าเจ้า อีกไม่นานแล้วข้าจะไม่ต้องทนฟังคำเรียกของเจ้า' ฮูหยินเซี่ยยกน้ำชาจึ้นมาจิบพลางครุ่นคิด มิใช่แค่มารดาของนางที่พรากความรักของใต้เท้าเซี่ยไปจากนาง แต่เจินเหยียนแย่งความรักความใส่ใจ ครั้งนั้นที่นางเจ็บป่วยจับไข้จนลุกไม่ขึ้น แต่ใต้เท้าเซี่ยกลับเลือกที่จะวิ่งไปหาเจินเหยียนเมื่อได้ยินว่านางเดินก้าวแรกได้ ทำให้นางฝังใจแค้นเสมอมา