ตอนที่ 2 ทะลุมิติ

ตอนที่ 2 ทะลุมิติ

“เฮือก!! แฮ่ก ๆ” ร่างเล็กสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกครั้งด้วยความตกใจ ความเจ็บปวดและความทรงจำเมื่อครู่ อยู่ในจิตใต้สำนึกของร่างกาย มุกดารับรู้แล้วว่าตอนนี้ตัวเองได้เข้ามาอยู่ในร่างของเซี่ยเจินเหยียนบุตรสาวคนโตของท่านใต้เท้าเซี่ย เหตุการณ์เมื่อครู่เป็นสิ่งที่นางทำครั้งสุดท้าย ก่อนที่วิญญาณของมุกดาจะเข้ามาแทนที่

“น่าทึ่งจริง ๆ ฉันเข้ามาอยู่ในร่างของหญิงสาวชาวจีนแถมยังอยู่ในยุคโบราณอีกด้วย เหมือนซีรี่ย์ที่ชอบดูบ่อย ๆ แต่ทำไมความรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ และความเหงาโดดเดี่ยวของเจ้าของร่างเดิมถึงสะท้อนให้ฉันรู้ทุกอย่าง เอ๊ะ! เดี๋ยวนะหากเมื่อครู่คือความทรงจำเก่าและที่คอของฉันตอนนี้ละ” มุกดารีบลุกจากเตียงไปที่กระจกหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง จ้องมองดูรอบ ๆ คอพลางใช้มือคลำไปมาแต่กลับไม่พบบาดแผลแม้แต่น้อย

“คุณหนู ท่านฟื้นแล้วหรือเจ้าคะ ข้าเป็นห่วงท่านเหลือเกินเหตุใดถึงได้รีบลุกขึ้นจากเตียงเช่นนี้เดี๋ยวก็เป็นลมไปอีก มาเถอะเจ้าค่ะมานั่งก่อน” มุกดาได้ยินเสียงของสาวใช้ ช่างดีจริง ๆ ที่ทะลุมิติเข้ามาและยังได้รับฟังภาษาของคนที่นี่ได้เป็นอย่างดี

‘สาวใช้ตรงหน้าคือชิงชิงสินะ ใช่แล้วในเมื่อต้นคอไม่มีบาดแผลคงต้องสอบถามว่าการแต่งงานเป็นมาเช่นไร โชคดีที่ฉันมันติ่งซีรี่ย์ย้อนยุคอยู่แล้วเรื่องการพูดไม่ใช่เรื่องยาก’

“ชิงชิง ข้าสลบไปอย่างนั้นหรือ? เอ่อ..ข้าขอถามเจ้าได้หรือไม่ งานแต่งที่ข้าต้องไปแต่งกับเฉินห่าวเทียนได้ผ่านไปหรือยัง”

“โธ่ ๆ คุณหนูผู้น่าสงสารของข้า ท่านคงตรอมใจจนลืมไปแล้วสินะ งานแต่งของท่านอีกสองวันเจ้าค่ะ”

“อีกสองวันหรือ?” มุกดาทวนคำพูดของชิงชิงพลางครุ่นคิด

‘หมายความว่าฉันทะลุมิติมาก่อนที่จะเกิดโศกนาฏกรรมสินะ เอาละในเมื่อตอนนี้ฉันเข้ามาอยู่ในร่างของคุณหนูผู้น่าสงสารฉันจะเปลี่ยนแปลงทุกอย่างเอง แต่ก็อดคิดถึงครอบครัวไม่ได้ พ่อค่ะแม่คะ ตอนนี้ทั้งสองจะเป็นอย่างไรกันบ้างนะ ทุกคนคงเศร้าโศกเสียใจกับการจากไปของหนูมากแน่ ๆ ไม่ได้สิอย่าคิดแบบนี้ไม่แน่หากฉันทำให้ชีวิตของคุณหนูเซี่ยเจินเหยียนเปลี่ยนไปอาจจะได้กลับไปในร่างเดิมของตัวเองก็ได้ และไม่แน่ฉันอาจจะไม่ได้ตายก็ได้ ใช่แล้วเรื่องที่อยู่ตรงหน้าสำคัญยิ่งกว่า เร่งทำให้ชีวิตของคุณหนูสุดรันทดเปลี่ยนไปจากเดิม คงจะได้กลับไปกอดคุณพ่อกับคุณแม่’

“ชิงชิงข้าอยากพักผ่อนยังรู้สึกปวดหัวอยู่นิดหน่อย”

“ได้เจ้าค่ะ ข้าจะพาคุณหนูไปนอนพักนะเจ้าคะ แล้วข้าจะไปนำยาต้มบำรุงร่างกายกับอาหารมาให้ หากนายหญิงรู้ว่าท่านเป็นลมไปอีกคงไม่พอใจแน่ ๆ” เพียงกล่าวถึงฮูหยินเซี่ยร่างกายของมุกดาสั่นสะท้านไปทั้งตัว ทำให้รู้ว่าคน ๆ น่าเกรงขามและร่างนี้หวาดกลัวนางมากเพียงใด เพียงได้ยินแค่ชื่อมือไม้สั่นไปหมด

นางไม่ได้เอ่ยอันใดต่อพยักหน้ารับรู้ ชิงชิงส่งขึ้นเตียงนอนดึงผ้าห่มมาห่มกายให้ก่อนจะเดินไปจุดกำยานเพื่อให้ผ่อนคลาย หันกลับมามองคุณหนูอีกครั้งด้วยความสงสารเมื่อเห็นคุณหนูนอนหลับ นางจึงปิดประตูออกไปเตรียมต้มยาและสำรับอาหารมาให้คุณหนู

ส่วนมุกดาไม่ได้รับแต่กำลังจะใช้ความคิด ทำอย่างไรถึงจะไม่ต้องแต่งงานกับเฉินห่าวเทียน

“หนีดีไม่นะ ถ้าจะหนีต้องจัดการตั้งแต่คืนนี้ แต่เดี๋ยวสิจะหนียังไงในเมื่อไม่รู้หนทางว่าไปทางไหน อีกทั้งความทรงจำของเจินเหยียนก็ไม่ค่อยได้ไปที่ไหน เพราะถูกฮูหยินเซี่ยกำชับไม่ให้ออกไปเสนอหน้า มีเพียงเสวี่ยหลานลูกสาวของเธอที่ออกไปข้างนอกได้ตามต้องการ เอายังไงดีนะ...คิดสิ คิดสิ ถ้าเป็นคนไทยเรื่องอย่างนี้คงไม่เกิดขึ้น ยุคที่มัดมือชกขู่เข็นบังคับนี้ไม่ดีสักนิด เฮ้อ..แล้วฉันจะทำยังไงต่อไปดีนะ” ร่างเล็กนอนคิดอยู่พักใหญ่ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาเมื่อคิดอะไรดี ๆ ออก รีบลุกขึ้นพรวดเดินไปสำรวจเสื้อผ้า หยิบตัวที่ดูดีที่สุดขึ้นมา สลับเปลี่ยนกับชุดที่สวมใส่อยู่

“ในเมื่อหนีไม่ได้ก็ต้องคิดหาหนทางอื่น อย่างน้อยแต่งงานกับคนอื่นก็คงจะดีกว่าแต่งกับเฉินห่าวเทียนคนที่ขึ้นชื่อว่าโหดเหี้ยมและขี้เหล่ อย่างนั้นคงไม่มีอะไรยากออกไปข้างนอกกับชิงชิง เลือกหาคนหล่อ ๆ หน่อย จัดการสร้างเรื่องเล่นละครว่าเป็นคนรัก ให้เขาช่วยเพื่อหลบหนีออกไปจากที่นี่และไม่ต้องแต่งงานกับเฉินห่าวเทียน ฮ่า ฮ่า นี่แหละแผนการที่ดีที่สุด ฉันจะไม่ยอมตายเหมือนเจ้าของร่างหรอกนะ ต้องมีทางออกสักทางสิ” มุกดาในร่างของเจินเหยียนยืนค้ำเอวด้วยความมั่นใจ

ไม่นานหลังจากนั้นชิงชิงกลับเข้ามาพร้อมสำรับอาหารกับยาต้ม แต่เมื่อเห็นคุณหนูจของตนเองนั่งอยู่หน้าคันฉ่องแต่งแต้มใบหน้า ทำให้นางแปลกในรีบวางสำรับอาหารไว้บนโต๊ะเดินไปหาคุณหนูด้วยความสงสัย

“คุณหนูไหนท่านว่าจะนอนพักไม่ใช่หรือเจ้าคะ”

“ตอนแรกก็ว่าจะนอนพักแต่ไม่ดีกว่า ชิงชิงอีกไม่กี่วันข้าจะออกเรือนแล้ว เราออกไปเล่นเดินข้างนอกกันดีหรือไม่? ตั้งแต่เจ้ามาคอยดูแลข้า เราทั้งสองไม่เคยได้เดินเล่นด้วยกันเลยสักครั้ง การแต่งงานครั้งนี้เจ้าก็ไม่ได้เดินทางไปดูแลข้า ต่อจากนี้เราสองคนคงไม่ได้อยู่ใกล้ชิดกันเช่นนี้อีกแล้ว อีกอย่างข้าอยากนั่งกินอาหารที่โรงเตี๊ยมที่เจ้ามักจะมาเล่าให้ข้าฟังว่ามีผู้คนมากมายเพียงใด เรื่องเล่าต่าง ๆ ที่อยู่ในโรงเตี๊ยมอาหารเลิศรสที่เจ้ากล่าวมา ข้าอยากร่วมนั่งกินกับเจ้า” ชิงชิงได้ยินดวงตาของนางเอ่อคลอออกมา ทั้งเห็นใจและสงสารแต่ทว่าการออกไปข้างนอกไม่ใช่เรื่องง่าย วันนี้ท่านใต้เท้าเซี่ยไม่อยู่ที่เรือน มีเพียงนายหญิง หากไปขอนายหญิงคงไม่มีทางที่จะให้นางออกไปแน่ ๆ

“คุณหนู การออกไปข้างนอกข้าเห็นใจท่านนะเจ้าคะ แต่ว่าท่านเองก็ทราบดีว่านายหญิงคงไม่พอใจแน่ ๆ”

“เจ้าไม่ต้องกลัว เราไปข้างนอกกันเถอะ ข้าจะเป็นคนไปขอนางด้วยตัวของข้าเอง”

“แต่ว่าคุณหนูหากทำเช่นนั้นมีหวังท่านอาจจะได้รับความเจ็บปวดนะเจ้าคะ” ชิงชิงดึงมือของเจินเหยียนเอาไว้เพราะรู้ดีหากไปทำให้นายหญิงใหญ่อารมณ์ไม่ดีจะเกิดอะไรขึ้นกับเซี่ยเจินเหยียน มุกดายิ้มเบา ๆ ยกมือไปจับมือของชิงชิงที่สั่นเทา

“อย่าพึ่งกังวลไป จงเชื่อใจข้าเถอะนะชิงชิง ครั้งนี้ฮูหยินไม่มีทางที่จะห้ามข้าออกไปหรอกนะ” ชิงชิงเห็นรอยยิ้มของเจินเหยียนนางจึงอ่อนใจ พยักหน้าปล่อยมือยอมให้คุณหนูเดินไปหานายหญิงที่ห้องโถงใหญ่ของเรือนตระกูลเซี่ย