ตอนที่ 5

นางได้แต่สบถในใจ หากแต่ก็ไม่ได้ขัดขืน จากคิดจะกระโดดจากชั้นสี่ของหอเยี่ยนเซียง บัดนี้แม้สังหารหวังเซี่ยงเหอสำเร็จ แต่เรื่องราวกลับตาลปัตรจนนางตั้งรับไม่ทัน เรือนกายถูกปลุกเร้าโรมรันรุนแรง ความสุขสมจากเพศรสทำให้ทั้งร่างสะท้านไหวเต็มตื้น

นี่เป็นฤทธิ์ของยาปลุกกำหนัดอย่างไม่ต้องสงสัย แม้พยายามแล้วที่จะดึงสติ ทว่าทันทีที่เขาขยับตัวนางเองก็ครวญครางทั้งยังตอบสนองอย่างถึงแก่น

ชั่วขณะที่การเคลื่อนไหวของเขารุนแรงขึ้น หนักหน่วงขึ้น ความซาบซ่านรัญจวนหวามไหวปะทุขึ้นสุดหยั่ง ความสุขสมขุมหนึ่งแล่นปราด จุมพิตขบเม้มปิดเสียงกรีดร้องของนางเอาไว้ จากนั้น...นางพลันรู้สึกเจ็บที่ต้นคอแล้วทุกอย่างก็ดับวูบ

นาง...แย่แล้ว

ตอนนี้ไม่เพียงไม่อาจหลบหนี ไม่อาจมอบความตายให้ตัวเอง แต่นางยังถูกตีจนสลบอยู่ที่นี่ ไม่ต้องคาดเดาก็รู้ว่าหากตื่นขึ้น สิ่งที่นางได้รับคงหนีไม่พ้นความตายอันแสนทรมานที่เจ้ากรมตุลาการจะมอบให้!!!

ด้านนอกมีเสียงกวาดลานดังแกรกแว่วมา ฟู่โหรวขยับตัวตื่นด้วยความเมื่อยขบ เนื้อตัวของนางเจ็บร้าวระบมทั่วอณู ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงกายส่วนล่างที่ทำให้นางหลับตาสูดปากเพราะความแสบสัน ตอนขยับพลิกตัวหญิงสาวต้องชะงักเพราะหน้าอกเปลือยเปล่าของบุรุษตรงหน้า ร่างของหญิงสาวแข็งทื่อค่อยๆ ช้อนตามอง

“ตื่นแล้ว?” เขาส่งเสียงถามดวงตาคมดุยังคงงัวเงียเพราะเพิ่งตื่นเช่นกัน

ฟู่โหรวเบิกตาถอยกรูด...ทว่านางเกือบจะกลิ้งตกจากเตียงหากเขาไม่คว้าเอาไว้! “ระวังหน่อย” เขาปล่อยทันทีที่นางสามารถทรงตัวลุกขึ้นนั่ง

“ที่นี่คือ...” ที่นี่ไม่ใช่หอเยี่ยนเซียงแน่นอน พอนึกถึงที่นั่นนางก็มองไปรอบๆ แล้วหันกลับมามองเขา “เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ เมื่อคืน...”

เขาขยับตัวเลิกผ้าห่มขึ้น นางเบิกตาจากนั้นรีบหันหน้าหนี ตอนนี้จึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าทั้งเขาและนางล้วนเปลือยเปล่า!

ผ้าห่มถูกตะครุบมาปกปิดเนื้อตัว แต่เขากลับก้าวลงจากเตียงสีหน้าไม่เปลี่ยน ค่อยๆ สวมเสื้อผ้าอย่างไม่เร่งรีบ “ถามถึงเรื่องใดเล่า เรื่องที่เจ้าสังหารบุตรชายของเจ้ากรมตุลาการ หรือถามว่าหลังจากนั้นข้ากับเจ้าเกิดอะไรขึ้น”

เขาไม่ได้หันกลับมามองตอนที่ถาม แต่ใบหน้าของฟู่โหรวกลับร้อนวูบ อยู่ๆ ก็เกิดจดจำเรื่องที่เกิดขึ้นได้ขึ้นมา

หลังจากที่นางโดนตีจนสลบความจริงนางสมควรหลับจนสว่าง ทว่าไม่รู้เพราะในใจมีเรื่องที่ยังสะสางไม่เสร็จ หรือเป็นเพราะยาปลุกกำหนัดที่ทำให้ร่างกายของนางตื่นตัว ในช่วงจังหวะที่เขาพานางกลับมาที่นี่ ตัวเขากำลังอาบน้ำในถัง นางกลับรู้สึกตัวตื่น

มันควรจบลงตั้งแต่ที่หอเยี่ยนเซียง แต่กลับเป็นนางเองที่กดเขาลงบนเตียงจากนั้นเรียกร้องจนทั้งสองหมดสิ้นเรี่ยวแรงจนหลับไป หรือบางทีอาจเป็นนางที่หมดเรี่ยวแรงเพราะเขาเองก็ยังดูตอบสนองทุกๆ ครั้งที่ถูกนางปลุกเร้า

“ข้าขอแนะนำว่าให้เจ้าอยู่แต่ในห้อง ข้างนอกนั่นวุ่นวายน่าดูชม เว้นแต่เพียงว่าเจ้าอยากถูกจับ” เขากล่าวจบก็เดินออกจากห้องไป มองตามช่องประตูที่กำลังปิดลงดูเหมือนที่นี่จะเป็นเรือนพักขนาดเล็กที่มีกำแพงจวนสูงลิบ

เสียงกวาดเรือนแกรกๆ ก็ยังคงดังแว่วเข้ามา ทว่าใบหน้าของหญิงสาวกลับยังคงเห่อร้อน มองสภาพของเตียงนอน กลิ่นกามารมณ์ที่ยังอยู่ ภาพการกอดก่ายอันเร่าร้อนรุนแรงทำให้ฟู่โหรวถึงกับพูดไม่ออก

นางกับบุรุษแปลกหน้าผู้นั้น...

เขาหายไปนานมากกว่าจะกลับมาพร้อมมื้อเช้าก็เกือบล่วงเข้าปลายยามเฉิน หมั่นโถวน้ำแกงและเนื้อตุ๋น นางกินเร็วมากเพราะความหิว ไม่ได้สังเกตว่าเขากำลังจ้องมองนางด้วยความลังเล อาจเพราะหญิงสาวในเวลานี้สวมชุดสีเทาตัวหลวมที่เขาทิ้งเอาไว้ในตู้ ดังนั้นสาบเสื้อจึงเปิดอ้าเล็กน้อย

เมื่อคืนเขาไม่ได้นำอะไรติดตัวมาให้เลย อุ้มนางที่ห่อด้วยผ้านวมจากนั้นพานางมาทั้งที่เปลือยเปล่า แม้แต่ปิ่นไม้ของนางก็หล่นอยู่ที่นั่น...

“เมื่อคืนหอเยี่ยนเซียงไฟไหม้ มีคนตายหลายคน คนสำคัญทั้งนั้น แม่เล้าเฉินเองก็สิ้นใจในนั้น ทางการกำลังสืบสวนและพบว่าไม่ใช่อุบัติเหตุ เจ้ากรมตุลาการเศร้าเสียใจและโกรธแค้นสั่งให้คนสืบอย่างละเอียด คณิกามากกว่าครึ่งบ้างก็หนีออกมาไม่ทัน บ้างก็หลบหนีไปเพราะรู้ว่าสัญญาขายตัวหายไปกับกองเพลิง”