ตอนที่ 4

พร้อมกันนั้นบุรุษชุดดำที่โผล่เข้ามาก็คว้าตัวนางเอาไว้ เขาพันธนาการแขนทั้งสองข้างของนางเอาไว้ กระทั่งมองผ่านผ้าปิดใบหน้าครึ่งล่างฟู่โหรวก็ยังรับรู้ได้ถึงกลิ่นอายความดุร้ายของอีกฝ่าย

กลิ่นเลือดกระสาเข้าจมูกนางมั่นใจว่าได้กลิ่นมาจากตัวเขา บัดนี้ทั้งนางกับเขาล้วนมีกลิ่นคาวเลือดด้วยกันทั้งคู่!!

สายตาดุดันของเขาเหลือบมองไปยังถังอาบน้ำ นางสาบานว่าเป็นคิ้วเข้มของเขาเลิกขึ้นเล็กน้อย เสียงฝีเท้าวุ่นวายดังมาจากฝั่งประตู เขายกนางจนเท้าทั้งสองข้างลอยจากพื้น ทั้งสองพุ่งตัวไปยังเตียงนอนพร้อมเทียนที่ถูกดับพรึ่บ!!!

เสียงสวบสาบดังขึ้นพร้อมเสียงกระซิบ “หากยังไม่อยากตายก็อย่าส่งเสียง” เขาปล่อยมือที่ปิดปากนางจากนั้นลงมือ...ถอดชุดที่สวม!!!

ฟู่โหรวยังคงเปียกชุ่มไปทั้งตัว ปิ่นไม้ของนางหล่นหายไปตอนไหนก็ไม่รู้ ตอนที่นางกำลังจะหยัดกายขึ้นนั่งร่างสูงใหญ่ก็ทาบทับลงมาอีกครั้ง เขา...เปลือยเปล่าดึงผ้าห่มคลุมตัวนางและเขาเอาไว้ จังหวะนั้นก็มีเสียงโต้เถียงของคนที่คุ้มกันอยู่นอกประตู

ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดดวงหน้า ฟู่โหรวร้อนรุ่มเพราะสุราที่มียาปลุกกำหนัด ตอนที่นางนึกขึ้นได้ว่าในกำยานหอมเองก็มียาปลุกกำหนัด ก็เป็นช่วงที่รับรู้ว่าร่างแกร่งของบุรุษที่ทาบทับอยู่กำลัง...ตื่นตัว!

เสียงหายใจของเขาหอบพร่าขึ้น นางเองก็รุ่มร้อนราวไฟกำลังแผดเผา เสียงหายใจของคนทั้งสองค่อยๆ หอบถี่ เกิดการโต้เถียงและดูเหมือนแม้แต่แม่เล้าเฉินเองก็มาถึงแล้ว นางช่วยไกล่เกลี่ยทว่าก็ยังไม่เป็นผล

ฟู่โหรว...สั่นเทาไปทั่วเนื้อตัว ผิวกายแนบชิดแพรพรรณบางเบากีดขวาง เรือนร่างร้อนเร่ากับสัมผัสแนบชิด นางบิดเร่าอย่างลืมตัว พร้อมกับสองมือที่เริ่มลูบไล้ สติของนางเริ่มพร่าเลือนปรารถนาในบางอย่างที่ต้องห้ามอย่างถึงที่สุด

สองมือลูบไปตามสีข้างของชายหนุ่ม สองขากางออกเกี่ยวต้นขาร้อนผ่าว รับรู้ว่าเขาเองก็ลมหายใจหอบกระเส่า ริมฝีปากของเขาไต่เล็มลงมายังลำคอหอมกรุ่น สองมือลูบไล้แตะต้อง ฟู่โหรวคาดหวังว่ายาสลายกำลังจะยังคงหลงเหลือ ทว่านางเปียกปอนไปทั่วเนื้อตัวเกรงว่ายาคงถูกชะล้างไปจนสิ้นแล้ว

ด้านนอกยังคงมีเสียงทะเลาะกันรุนแรงขึ้น ทว่าคนทั้งสองราวกับไม่นำพา ด้วยถูกบางอย่างชี้นำให้สติเลอะเลือน

เงาของความมืดบ่มเพราะความปรารถนา สัมผัสแนบชิดสร้างความวาบหวามรัญจวนให้ปะทุขึ้น ฤทธิ์ของยาปลุกกำหนัดส่งผลให้การควบคุมสิ้นสุดลง เช่นกันกับการยับยั้งชั่งใจของหญิงสาว นางแอ่นกายบิดเร่ารับการบดคลึงของร่างแกร่ง

ในยามที่ลมหายใจหอบประสานแก่นลำขึงตึงที่ถูไล้กรีดแยกจุ่มจ้วง... “อ๊า!!...” ประตูถูกกระแทกเปิดพร้อมการโต้เถียง

ทว่า...ชายหนุ่มกลับไม่นำพา เขากระชากม่านหน้าเตียงลงจากนั้นโจนจ้วง “อื้อ!!” หญิงสาวส่งเสียงครวญคราง

หมอนถูกขว้างออกมาจากหลังม่านหน้าเตียง แม่เล้าเฉินส่งเสียงขออภัยจากนั้นหันไปตำหนิคนที่พังประตูเปิด “เห็นหรือไม่ในนี้ไม่มีคนอื่น คนเขากำลังหาความสำราญชัดๆ คอยดูว่าข้าจะให้ท่านอัครมหาเสนาบดีจัดการอย่างไรกับพวกเจ้า ถึงกับกล้ามาทำลายการค้าของข้า!”

“คุณชาย...ขออภัยด้วย” คนของหวังเซี่ยงเหอรีบประสานมือกล่าวจากนั้นรีบปิดประตู น้ำเสียงของเขาค่อนไปทางกระดากอาย ด้วยคนบนเตียงยังคงลมหายใจหอบกระเส่าให้ได้ยิน

ความมืดทำให้พวกเขาไม่สังเกตมองฉากกั้น เสียงครวญครางกับเสียงหอบกระเส่า รวมไปถึงกลิ่นกำยานหอมหวานรัญจวน กลบทุกอย่างรอบๆ ห้องทำให้มองไม่เห็นสิ่งผิดปกติ

ฟู่โหรว...เกร็งร่างกอดก่ายชายหนุ่มบนเรือนกาย นางหอบหายใจร่างอ่อนระทวยเต้นระริก ร่างกายเจ็บร้าวราวกับบางอย่างแตกเป็นเสี่ยงๆ ถึงอย่างนั้นความปรารถนาขุมหนึ่งกลับปะทุขึ้นและยังไม่ได้รับการปลดปล่อย เรือนกายสาวสะท้านไหวหลับตาจากนั้น...เอวคอดก็ถูกมือใหญ่คว้าเอาไว้