สามีข้า...

หอเยี่ยนเซียงวันนี้แขวนโคมแดงอันใหญ่ถึงสามอัน สร้างความตื่นเต้นและครึกครื้นให้กับชาวบ้านที่ผ่านไปมาได้เห็น นอกจากโคมแดงแล้วด้านล่างยังมีโคมเขียวขนาดลดหลั่นกันมาอีกนับยี่สิบอัน สาวงามที่แม่เล้าเฉินเลี้ยงเอาไว้ในที่สุดก็ได้เวลานำตัวออกมาประมูลราคาแล้ว

หากเป็นโคมแดงก็จะนับเป็นโฉมสะคราญ ราคาก็จะมีเพียงชนชั้นสูงที่สามารถจ่ายเงินหาความสำราญ จะทั้งค้างคืนหรือซื้อตัวกลับไป ก็ขึ้นอยู่กับการตกลงที่จะเกิดขึ้น

หากเป็นโคมเขียวขนาดของโคมก็จะบอกราคาและคุณภาพ อาจเป็นหญิงสาวที่มีหน้าตางดงามรองลงมา ขนาดเล็กก็จะเป็นสาวใช้ที่ถูกขายต่อๆ มา ไม่ได้มีความงดงามหรือกิริยาที่น่าดึงดูด ไม่ได้รับการอบรมสั่งสอนเทียบเท่ากับหญิงสาวที่โคมอันใหญ่กว่า หรืออาจจะเรียกได้ว่าเป็นเพียงไพร่หรือทาสที่ถูกขายต่อๆ มาเท่านั้น

เยี่ยนเซียง...หอนางโลมขึ้นชื่อ ขุนนางและชนชั้นสูงล้วนแล้วแต่เคยเข้าไปใช้บริการ ชนชั้นล่างหรือสามัญชนยากนักที่จะได้ย่างเท้าเข้าไป ทว่าหากมีเงินหรือชนชั้นสูงแนะนำก็ไม่แน่ว่าอาจมีวาสนา

ฟู่โหรว...กำลังนั่งอยู่ในถังอาบน้ำโดยมีสาวใช้สองคนกำลังช่วยกันขัดและประโลมผิวด้วยน้ำมันบุปผา นางเองก็เป็นหนึ่งในโฉมสะคราญโคมเขียว ด้วยตัวนางนั้นมีความรู้อ่านออกเขียนได้ เล่นฉินก็เก่งพอเรียกได้ว่ามีฝีมือ คืนนี้นางเองก็จะถูกนำออกมาประมูลพร้อมๆ กับคณิกาคนอื่นๆ

ถึงอย่างนั้น...จุดประสงค์ของนางกลับแตกต่างจากคณิกาคนอื่นๆ เพราะนางไม่ได้หวังว่าตัวเองจะประมูลได้ราคาสูงๆ ไม่ได้หวังว่าตัวเองจะถูกไถ่ถอนตัว ไม่ได้มองว่าคืนนี้นางจะสามารถหลุดพ้นจากสิ่งใดทั้งสิ้น!!!

คืนก่อนเกิดการแขวนโคม...หญิงสาวจงใจเขียนกลอนบทหนึ่งขึ้น …แม้นเป็นเพียงบุปผางามริมลำธารในป่าลึก ทว่ายอมเป็นหยกแหลกลาญ ไม่ขอเป็นกระเบื้องที่สมบูรณ์

อักษรพู่กันจรดบนพัดผ้าไหมพร้อมด้วยอักษรเล็กๆ เป็นนัยถึงคนเขียน...เฉ่าฮวา พัดเล่มนั้นถูกสาวใช้นางหนึ่งรับไปกระทั่งอยู่ๆ ก็ ‘บังเอิญ’ ไปทำหล่นอยู่บนชั้นสองของหอเยี่ยนเซียง สาวใช้นางนั้นแอบมองกระทั่งมั่นใจว่ามีคนหยิบไปจึงผลุบหายไปจากมุมทางเดิน ครู่หนึ่งก็กลับไปรับเงินจากฟู่โหรวผู้ว่าจ้าง

ผู้ที่ได้พัดเล่มนั้นไปไม่ใช่ใคร กลับเป็นคุณชายรองตระกูลหวัง หวังเซี่ยงเหอ บุตรชายสุดรักของท่านเจ้ากรมตุลาการ เขาเป็นคนที่ชมชอบการคัดลายมือเขียนอักษร ทันทีที่เห็นก็เบิกตากว้างด้วยอักษรนั้นราวกับเป็นลายมือของเขาเอง!!!

ชายหนุ่มโบกมือเรียกองครักษ์คนสนิท “ไปสืบดูว่าพัดเล่มนี้เป็นของใคร!”

“ขอรับ”

จากนั้น...ฟู่โหรวในนามของนางคณิกาเฉ่าฮวาก็ได้รับเทียบให้ขึ้นประมูลจากแม่เล้า สาวใช้ที่นางจ่ายเงินไปก่อนหน้านั้นเข้ามากระซิบบอกว่าคนที่ส่งเทียบโดยมีชื่อของนางทั้งยังมอบโคมเขียวให้...ก็คือหวังเซี่ยงเหอ!!

ย้อนกลับไปเมื่อปีก่อน... บิดาของนางเป็นเพียงคหบดีเล็กๆ จากเมืองสั่วโจว มารดาของนางไม่มีบุตรชาย ทว่าบิดาก็ไม่เคยตำหนิ ไม่เคยรับอนุ นางกับน้องสาวจึงได้รับการดูแลรักใคร่มาเป็นอย่างดี กระทั่งอยู่ๆ ก็มีขบวนเดินทางของขุนนางใหญ่ผ่านทางมา

ขณะที่สี่คนพ่อแม่ลูกกำลังไหว้บรรพชนบนเขา บุตรชายของขุนนางท่านนั้นต้องตาน้องสาวของนางเข้า เรื่องอาจไม่ได้ใหญ่โตอะไรหากเขาหวังรับนางเขาจวนอย่างถูกต้อง แต่...ไม่เพียงบิดาของเขาจะไม่ห้ามกลับมอบคนมาให้บุตรชายก่อเรื่อง!!!

คืนนั้น...น้องสาวของนางถูกฉุดคร่า บิดามารดาถูกสังหาร ตัวนางถูกมัดมือเท้าโยนกลับเข้าไปในเรือนจากนั้นจุดไฟเผา ฟู่โหรวกระเสือกกระสนออกมาจากกองเพลิงด้วยความแค้น!!

นางเองก็ไม่ได้อยากนึกถึงว่าหนึ่งปีมานี้นางรอดมาได้อย่างไร แต่นางเพียงอยากกล่าวถึงแผนการแก้แค้นของนางค่ำคืนนี้เท่านั้น!!!