ตอนที่ 3

“เขียนอักษรเป็น?”

“เจ้าค่ะ เดิมทีข้าน้อยเป็นบุตรสาวของบัณฑิต ทว่าท่านพ่อเพื่อให้น้องชายได้เข้าสอบจึงขายข้าเป็นคณิกา นางแสร้งทำเป็นซับน้ำตา

เขามองนางยิ้มๆ จากนั้นพยักหน้า “ไม่เป็นไร หลังคืนนี้ข้าจะพาเจ้ากลับจวน แม้ไม่อาจยกเป็นใหญ่ในจวนแต่เป็นอนุของข้าเจ้าจะสุขสบายไปตลอดชีวิต” เขารินสุราส่งให้นาง

เดิมที...นางคิดว่าสุราเพียงสองจอกคงไม่อาจทำอะไรนางได้ ถึงอย่างนั้นกว่าจะรู้ตัวก็สายเกินไป นางรับรู้ได้ถึงความผิดปกติในกาย นางมียาแก้กำยานหอมปลุกกำหนัด ทว่าสุราที่มียาปลุกกำหนัดนี้นางไม่เคยรู้ว่ามี!!!

ร่างกายรุ่มร้อนอึดอัด เสียงหัวเราะหยาบโลนทำให้นางสะอิดสะเอียดเกลียดชัง หญิงสาวโดนหวังเซี่ยงเหออุ้มขึ้น “มิสู้พวกเราอาบน้ำด้วยกันก่อน”

นางเข้าใจแล้วว่าทำไมในห้องจึงต้องมีฉากกั้นกับถังน้ำร้อนขนาดใหญ่ หญิงสาวแสร้งทำเป็นกอดลำคอของเขาแน่น ในใจกำลังคำนวณอย่างเคร่งเครียด

...ในน้ำก็ดี!!

ปิ่นบนศีรษะยังคงอยู่ตอนที่ชายหนุ่มก้าวลงไปในถังน้ำ วางหญิงสาวนั่งคร่อมลงบนตัก เขาเริ่มลูบไล้ตัวนางด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ขบเม้มหัวไหล่พร้อมไล้เลียพร้อมๆ กับครางเสียงกระเส่า

“คืนนี้ข้า...จะครอบครองเจ้าอย่างเร่าร้อน”

ฟู่โหรวส่ายสะโพกบดคลึงยั่วเย้า เขาใช้ปลายลิ้นไล้เลียผิวกายข้างลำคอของนางอย่างหลงใหล นางแอ่นกายให้เขาโดยดี ยิ่งเป็นจุดที่นางทายาสลายกำลังเอาไว้ ก็ยิ่งจงใจให้เขาไล้เลียเป็นพิเศษ!

หญิงสาวดันอกของเขาให้หงายลงไปพิงขอบถัง เขานั่งห่างขอบถังเกินไปพอดีกับความต้องการของนาง หญิงสาวยกมือขึ้นลูบไล้ตัวเองเพื่อยั่วยวนอีกฝ่าย จากนั้นดึงปิ่นไม้ออกมากำเอาไว้ สะบัดผมช้าๆ ปล่อยผมยาวสยายลงเต็มแผ่นหลัง ต้นขายังคงถูไถกับความเป็นชายของอีกฝ่ายที่กำลังตื่นตัวเพราะถูกปลุกเร้า

หวังเซี่ยงเหอคำรามเสียงต่ำในลำคอ เขาลูบมือลงมากดสะโพกของนางให้บดคลึงมากขึ้น ทว่าเรี่ยวแรงของเขากลับค่อยๆ ลดทอน

หญิงสาวหัวเราะอย่างมีจริตก้มลงขบริมฝีปากกับลำคอของเขา จากนั้นส่ายสะโพกโยกคลึงพร้อมก้มลงกระซิบ “คุณชายท่านจำข้าไม่ได้หรือเจ้าคะ” จากนั้น...ปักปิ่นไม้กับลำคอของเขาสุดแรง!!!

นางกดมือดันหวังเซี่ยงเหอลงไปใต้น้ำ เขาดิ้นรนทว่านางกลับกดปิ่นเข้าไปแรงอีก! แรงอีก! เสียงน้ำกระฉอกออกมานอกถัง ดังกลบลมที่พ่นออกมาจากนั้นหลงเหลือเพียงฟองน้ำที่ผุดขึ้นจากผิวน้ำเพราะเขากำลังตะโกน

เรือนร่างหญิงสาวนั่งทับกดเขาจมลงไปในน้ำ แพรบางเบาใต้น้ำที่ปะปนด้วยเลือดแดงฉาน ดวงตาของนางเบิกโตเพราะความคลั่งแค้นสาแก่ใจ นางก้มลงมองหวังเซี่ยงเหอดิ้นรนตาสองข้างถลนกว้าง ลมหายใจของเขากำลังริบหรี่เช่นกันกับเรี่ยวแรงที่เหือดหาย

ปิ่นในมือของนางกดจนจมลงไปในลำคอแกร่ง แทงทะลุคอหอยของเขาอย่างแม่นยำและโหดเหี้ยม ภาพที่บิดาของนางถูกกระบี่จ้วงแทง มารดาถูกผลักล้มศีรษะฟาดที่ใต้ขั้นบันไดหมดสติและเลือดไหลนองแดงฉาน น้องสาวของนางที่ปลิดชีพตัวเอง จวนตระกูลฟู่ที่เพลิงเผาผลาญในค่ำคืนอันมืดมิด...

ฟู่โหรวยังคงกดร่างแน่นิ่งของหวังเซี่ยงเหอเอไว้ใต้น้ำ ครู่ใหญ่...นางมั่นใจว่าเขาสิ้นลมแล้วอย่างแน่นอน หญิงสาวหลับตาเงยหน้าขึ้นน้ำตาหลั่งริน ปิ่นไม้ถูกดึงออกนางกุมมันเอาไว้จากนั้นก้าวออกมาจากถังน้ำ มองเหม่อบุรุษที่ทำให้นางสูญสิ้นทุกอย่าง...แม้แต่ความเป็นคน

นางเพิ่งสังหารหวังเซี่ยงเหอ เพิ่งแก้แค้นให้คนตระกูลเหอกว่าสามสิบสามชีวิต!!!

ฟู่โหรวเดินไปที่หน้าต่างช้าๆ หมายใจจะกระโดดลงไปจากที่นั่น จะรอดก็ดี จะสิ้นใจก็ช่าง นางในเวลานี้ล้วนไม่แยแสทั้งสิ้น

เพิ่งเดินไปจนถึงขอบหน้าต่างเงาหนึ่งกลับปราดเข้ามา ชั้นบนมีเสียงตะโกนและเสียงของความวุ่นวาย “ซื่อจื่อถูกลอบสังหาร!! จับนักฆ่าผู้นั้นเอาไว้!!!”