ตอนที่ 2

บิดา...หนึ่งชีวิต มารดา...อีกหนึ่งชีวิต

ยังมี...น้องสาวของนางที่เพิ่งปักปิ่นเท่านั้น ทันทีที่รู้ว่าต้องพานพบกับสิ่งใดและเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับตระกูลฟู่ น้องสาวของนางปลิดชีวิตตนเองอย่างเด็ดเดี่ยว ไม่ยอมให้หวังเซี่ยงเหอแตะต้อง...

สามสิบสามชีวิตของคนในจวนตระกูลฟู่ วันนี้ฟู่โหรวมีโอกาสได้แก้แค้นแล้ว!!!

หญิงสาวสวมชุดสีฟ้าอ่อนปกปิดใบหน้าครึ่งล่างนั่งอยู่กลางลาน ฉินล้ำค่าถูกนำมาวางเบื้องหน้า นางกรีดกรายนิ้วลงด้วยหัวใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความแค้น!! ดวงตาของนางปรายตาหวานซึ้งมองไปยังที่นั่งของหวังเซี่ยงเหอ ชายตามองอย่างมีจริตเพราะเห็นความลุ่มหลงของเขาที่มีต่อตน

บนศีรษะคล้ายมีความร้อนขุมหนึ่งที่รับรู้ได้ ปิ่นไม้แกะสลักเป็นรูปปีกปักษา ปิ่นที่น้องสาวของนางเป็นคนมอบให้ วันนี้นางจะใช้เป็นอาวุธสังหารบุรุษที่ทำให้นางสูญสิ้นทุกสิ่ง!!!

หวังเซี่ยงเหอประมูลนางในราคาหกร้อยตำลึงทอง นับว่าสูงมากทว่าก็ยังไม่อาจเทียบเท่ากับโฉมสะคราญโคมแดง ราคาที่สูงที่สุดวันนี้ถูกประมูลโดยซื่อจื่อจวนโหว แม่นางเหอเซียงประมูลได้ไปในราคาสองพันแปดร้อยตำลึงทอง!!

บนชั้นสามหอเยี่ยนเซียงมีห้องหับหรูหราสะอาดสะอ้านรองรับแขกเหรื่อ นอกจากชั้นสามยังมีชั้นสี่และชั้นห้าที่เอาไว้รับรองเหล่าชนชั้นสูงที่ราคาแพงลิ่วทั้งยังกว้างขวางสะดวกสบาย ฟู่โหรวถูกส่งมายังห้องชั้นสี่เห็นชัดว่าหวังเซี่ยงเหอมีความประสงค์ที่จะเชยชมบุปผางามที่เขาจ่ายเงินซื้อมาค่ำคืนนี้

ฟู่โหรวมองสำรวจไปรอบๆ นางเดินออกไปเปิดหน้าต่างมองลงไปชั้นล่างที่เป็นทะเลสาบน้ำลึก เบื้องล่างมีเรือหลายลำจอดเทียบท่าไม่ไกลนัก ระเบียงด้านหลังแต่ละห้องยื่นออกไป แต่ห้องที่นางอยู่ไม่มีระเบียง ฉากกั้น ถังน้ำ ตู้เสื้อผ้าที่มีของใช้จำเป็น แม้กระทั่งกำยานหอมก็ถูกจุดแล้ว โชคดีที่นางมียาแก้ทำให้กำยานปลุกกำหนัดไม่อาจส่งผลใดกับนาง

คณิกาในหอนางโลมจะได้รับยาต้านกำยานปลุกกำหนัดคนละเม็ด พวกนางกินก่อนถูกส่งเข้าห้อง ทว่าแขกเหรื่อที่ก้าวเข้าห้องจะไม่รู้ตัวว่าถูกวางยาปลุกกำหนัด ทั้งนี้ก็เพื่อให้ค่ำคืนที่พวกเขาเข้ามาในหอเยี่ยนเซียงสุขสมและเร่าร้อน

ด้านนอกมีเสียงคนเปิดประตู แม่เล้าเฉินอมยิ้มเดินเข้ามาพูดคุยกับนางด้วยท่าทางใจดี จากนั้นก็ให้สาวใช้ช่วยนางถอดชุดออกจนหลงเหลือแต่เพียงชุดแพรบางเบา เครื่องประดับถูกถอดจนสิ้นฟู่โหรวขมวดคิ้วมองอีกฝ่าย

“เจ้าต้องเข้าใจว่าคุณชายหวังเป็นบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนของท่านเจ้ากรมตุลาการ คนของเขากำชับมาว่าห้ามมิให้มีอาวุธหรือของมีคม”

“แต่ว่า...เหลือปิ่นไม้สักอันคงไม่เป็นไรกระมังเจ้าคะ หากผมยาวรุงรังจะดูไม่งาม” นางแตะปิ่นไม้ของตน

“ก็จริง...เช่นนั้นก็ได้ เอาละมาให้ข้าดู” แม่เล้าเฉินมองนางด้วยสายตาพึงพอใจ “ผ่านคืนนี้ไปหากเจ้าทำให้เขาพอใจ ไม่แน่ว่าอาจจะได้เข้าไปเป็นอนุของเขาก็ได้ เขาซื้อตัวเจ้าแล้ว เจ้าก็นับว่าเป็นคนของเขา ต่อไปก็จะสุขสบายไปทั้งชาติ!”

“ขอบคุณแม่นมเฉิน” นางยอบกายส่งอีกฝ่ายออกไปจากห้อง กระทั่งครู่ใหญ่ๆ ด้านนอกจึงมีเสียงคนเดินเข้ามา

หวังเซี่ยงเหอ...ด้านนอกมีคนคุ้มกันของเขาสามคนยืนเฝ้าประตู ชายหนุ่มมองนางที่ยอบกายให้ด้วยจริตอันน่าหลงใหล กำชับคนของตน “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นห้ามเข้ามารบกวนข้า คืนนี้ข้าจะหาความสำราญกับคนของข้า”

“ขอรับคุณชาย”

“ยกสุราเข้ามา” ชายหนุ่มสั่งจากนั้นมองหญิงสาวด้วยสายตาลุ่มหลง เขาเลียริมฝีปากจากนั้นรอจนคนของตนออกไปก็เดินไปรินสุรา “มาสิ ดื่มกับข้าก่อน”

นางเดินไปนั่งลงข้างๆ เขา ยอมให้เขามองสำรวจเรือนร่างด้วยสายตาโลมเลีย ยังดีที่เขาไม่ได้จู่โจมนางทันที เพียงชี้ชวนให้นางดื่มกินอาหารและสุราบนโต๊ะ “เจ้าก็คือเฉ่าฮวา??”