ตอนที่ 2 ความรู้สึกที่เริ่มก่อตัว - 2

“ได้สิ เอามาสิพี่ดูให้”

เขาเดินไปนั่งที่โซฟา พิมพ์รีบวางแล็ปท็อปลงบนตักเขาแล้วนั่งลงข้าง ๆ ใกล้จนไหล่เกือบแตะกัน ธนัทเปิดเครื่องหน้าจอสว่างขึ้นแต่ภาพกระตุก เขาเริ่มตรวจสอบสายเคเบิล ถอดแบตเตอรี่ออกชั่วคราว แล้วบูตเครื่องใหม่ พิมพ์นั่งมองเขาทำงาน มือใหญ่ที่มีเส้นเลือดปูดเล็กน้อยเคลื่อนไหวอย่างชำนาญ พิมพ์รู้สึกแปลก ๆ ที่ได้อยู่กับเขาสองต่อสองแบบนี้

“ดูเหมือน RAM จะรวนนิดหน่อย เดี๋ยวพี่ลองถอดออกมาทำความสะอาดดู” ธนัทพูดพลางหันมามองเธอ ทั้งคู่สบตากันอีกครั้ง

“ค่ะ ขอบคุณพี่นัทมากเลย” เธอตอบเสียงเบา กลิ่นสบู่จากตัวเขาลอยมาแตะจมูก อีกครั้งที่กลิ่นกายของผู้ชายคนนี้ทำให้อารมณ์เธอหวั่นไหว

ระหว่างที่ธนัทกำลังงัดฝาเครื่องออก พิมพ์ลุกไปชงกาแฟให้กับทั้งคู่ เธอกลับมาพร้อมแก้วสองใบ วางลงข้าง ๆ แล้วนั่งลงใกล้กว่าเดิม

“ขอบคุณนะ”

เขาพูดแล้ววางแก้วลง มือของเขาบังเอิญแตะหลังมือเธอเบา ๆ พิมพ์สะดุ้งเล็กน้อยแต่ไม่ได้ดึงมือออก

“พี่นัท...เคยรู้สึกเหงาบ้างมั้ยคะ หลังจากหย่ากับพี่แพร” พิมพ์ถามขึ้นมาเสียงแผ่ว

“เคยสิ...มากด้วย บางคืนนอนไม่หลับ คิดถึงแต่เรื่องเก่า ๆ” เขาตอบตรง ๆ

“พิมพ์ก็เหมือนกันค่ะ...พี่ต้นดีกับพิมพ์มาก แต่เขายุ่งตลอดเวลา บางทีพิมพ์รู้สึกเหมือนอยู่คนเดียวในบ้านหลังนี้” เธอพูดแล้วน้ำตาคลอ

ธนัทวางไขควงลง หันมามองเธอเต็มตา

“พิมพ์...ถ้าเหงาก็มาคุยกับพี่ได้นะ พี่คุยได้ทุกเรื่อง” เขาพูดเสียงนุ่ม

“จริงเหรอคะ...พี่ไม่รำคาญพิมพ์เหรอ” พิมพ์เงยหน้าขึ้น ดวงตาเปียกชื้น

“ไม่เลย ดีซะอีก จะได้ไม่ฟุ้งซ่านทั้งพี่แล้วก็พิมพ์ด้วย”

สายตาทั้งคู่สบกันนานขึ้น ความเงียบแผ่ซ่าน แต่คราวนี้มันไม่ใช่ความอึดอัด มันเป็นความอบอุ่นที่เริ่มก่อตัวขึ้นในหัวใจของทั้งคู่

ธนัทเล่าต่อถึงชีวิตหลังหย่า เรื่องที่เขาเคยคิดจะย้ายไปต่างจังหวัด แต่สุดท้ายก็เลือกอยู่ใกล้ครอบครัว พิมพ์ฟังเงียบ ๆ มือของเธอค่อย ๆ วางทับหลังมือเขาโดยไม่รู้ตัว

“ขอบคุณที่เล่าให้ฟังนะคะ...พิมพ์รู้สึกดีจังที่พี่นัทเล่าให้พิมพ์ฟัง มันเหมือนพิมพ์เป็นคนสำคัญ”

“พี่ก็เหมือนกัน ขอบคุณนะพิมพ์” ธนัทมองมือที่ประสานกัน แล้วค่อย ๆ บีบเบา ๆ โดยที่พิมพ์ไม่มีท่าทีที่จะถอยหนี

บ่ายวันนั้นหลังจากธนัทซ่อมคอมพิวเตอร์เสร็จ พิมพ์ดีใจมากจนเผลอดกอดคอเขา พอรู้ตัวก็หน้าแดงรีบถอยออก

“ขอบคุณนะคะ พี่นัทเก่งจังเลยค่ะซ่อมคอมเป็นด้วย”

“ไม่เป็นไร พิมพ์ทำงานต่อเถอะ พี่ไปอาบน้ำก่อน” เขาพูดแล้วเดินขึ้นชั้นบน

พิมพ์นั่งทำงานต่อที่โต๊ะในห้องนั่งเล่น ความรู้สึกบางอย่างไม่ยอมจางหายไป ใบหน้าเธอยังร้อนผ่าวเหมือนจะเป็นไข้แต่ในใจยิ่งร้อนรุ่มกว่าจนไม่เป็นอันทำงาน พิมพ์ตัดสินใจขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องนอนชั้นบน ห้องของเธอกับต้นอยู่ติดกับห้องธนัท ประตูห้องน้ำแยกกัน แต่มีกระจกบานใหญ่ติดผนังห้องนอนที่สะท้อนภาพจากโถงทางเดิน

พิมพ์ถอดเสื้อเชิ้ตออก เหลือแต่บราสีครีมบาง ๆ ที่ยกเนินอกอวบอิ่มให้เด่นชัด เธอเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบเสื้อกล้ามตัวบางสีเทาออกมา ขณะที่เธอกำลังถอดกางเกงขาสั้น ธนัทที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ เดินผ่านโถงทางเดินเพื่อลงไปชั้นล่าง เขาเหลือบมองโดยบังเอิญผ่านช่องประตูที่เปิดแง้มไว้เล็กน้อย

ภาพสะท้อนในกระจกทำให้เขาเห็นร่างของพิมพ์ชัดเจน ผิวขาวเนียนที่สะท้อนแสงแดดยามบ่าย เอวคอดกิ่ว สะโพกโค้งมน และเนินอกที่ยกขึ้นสูงจากบราบาง ๆ เนินอกอวบอิ่มจนเห็นเป็นรอยนูนชัดเจน ธนัทตัวแข็งทื่อ ดุ้นเนื้อในกางเกงวอร์มขยายตัวขึ้นเองตามธรรมชาติ เขารู้สึกถึงความร้อนที่พุ่งขึ้นมาจากท้องน้อย ความต้องการทางเพศก่อตัวขึ้นอย่างไม่อาจควบคุมเพราะเขาเองห่างจากเรื่องบนเตียงมาตั้งแต่หย่ากับอดีตเมีย

พิมพ์สวมเสื้อกล้ามตัวบางลงไป ผ้าบางแนบเนื้อจนเห็นรูปทรงอกชัดเจน เธอหันหลังให้กระจกโดยไม่รู้ตัว สะโพกกลมกลึงขยับตามจังหวะเดิน ธนัทรีบถอยหลัง ก้มหน้าแล้วรีบเดินลงบันได หัวใจเต้นแรงจนรู้สึกสั่นไหว เขาเดินไปที่ห้องครัว หยิบน้ำเย็นมาดื่มรวดเดียวหมดแก้ว พยายามกลบความรู้สึกที่กำลังลุกโชน

ค่ำนั้นบ้านเงียบสงบยิ่งกว่าเดิม พิมพ์อาบน้ำเสร็จก็สวมเสื้อกล้ามตัวบางกับกางเกงขาสั้นตัวเดิมแล้วเดินลงมาที่ชั้นล่างเห็นธนัทกำลังเปิดทีวีดูอยู่

“พี่นัทดูหนังมั้ยคะ พิมพ์เบื่อ ๆ อยากดูอะไรผ่อนคลาย”

“ได้สิ พิมพ์เลือกเลยว่าอยากดูอะไร”

ทั้งคู่นั่งดูหนังรักโรแมนติกเก่าเรื่องหนึ่ง บนโซฟาตัวยาว พิมพ์นั่งชิดเขาโดยไม่รู้ตัว ขณะที่ฉากโรแมนติกในหนังเริ่มเข้มข้น พิมพ์เอียงตัวพิงไหล่เขาเบา ๆ มือของเธอวางลงข้าง ๆ มือของเขา นิ้วก้อยแตะกันเล็กน้อย ธนัทรู้สึกเหมือนไฟฟ้าช็อตผ่านร่างกาย เขาหันมองเธอ พิมพ์ก็หันมามองเช่นกัน ทั้งคู่สบตากันใต้แสงสลัวจากจอทีวี

มือของธนัทค่อย ๆ เลื่อนไปจับมือเธอ พิมพ์ไม่ได้ดึงออก เธอบีบมือเขาตอบเบา ๆ หัวใจของทั้งคู่เต้นแรง ความเงียบในห้องมีแต่เสียงหายใจที่ถี่ขึ้น ธนัทรู้สึกว่าดุ้นเนื้อของตัวเองแข็งจนปวด เขารู้ว่าถ้าปล่อยไว้อารมณ์ด้านมืดจะครอบงำทุกอย่าง ธนัทเลยค่อย ๆ ถอนมือออกช้า ๆ

“พิมพ์...ดึกแล้ว พี่ว่าเราพักผ่อนกันเถอะ” เขาพูดเสียงสั่น

“ค่ะ งั้นพิมพ์ขอตัวไปนอนก่อนนะคะ” พิมพ์ลุกขึ้นเดินขึ้นบันได รู้สึกร่างกายและใบหน้าร้อนผ่าว

คืนนั้นพิมพ์นอนไม่หลับ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความถึงธนัท

“พี่ธนัท ขอบคุณที่อยู่เป็นเพื่อนวันนี้นะคะ พิมพ์รู้สึกดีขึ้นเยอะเลย...ฝันดีนะคะ” เธอกดส่งไป หัวใจเต้นแรง รอคำตอบด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นปกติ

บนโซฟา ธนัทเห็นข้อความเด้งขึ้นมา เขายิ้มบาง ๆ แล้วพิมพ์ตอบกลับ

“พี่ก็รู้สึกดีเหมือนกัน...ฝันดีนะพิมพ์” เขากดส่งแล้วนั่งนิ่งในความมืด มือยังรู้สึกถึงความอุ่นจากมือเธออยู่

ความลับที่ซ่อนเร้นในสายตา กำลังค่อย ๆ เปิดเผยออกมาทีละน้อย และเหมือนทั้งคู่จะรู้ดีว่ามันยากที่จะหยุดเอาไว้แค่ตรงนี้!!