6

ภาคินัยเดินเคียงคู่มากับแฟนสาว อรดีดูสวยสง่าภายใต้ชุดเดรสเข้ารูปสีแดงสด ใบหน้างามถูกแต่งเติมด้วยเครื่องสำอางชั้นดี ปล่อยผมยาวสยายสวยงาม เธอแหงนหน้ามองคฤหาสน์หลังงามที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้เขา เอื้อมมือไปจับที่มือหนา ชายหนุ่มส่งยิ้มตอบ

“หนูอร แม่คิดถึงหนูจังเลยลูก ไม่เจอกันตั้งหลายเดือน” ภาวินีสวมกอดหญิงสาว ภาคินัยอมยิ้มในท่าทีที่แม่ของตนทำกับแฟนสาว อรดีกอดตอบพร้อมส่งรอยยิ้มหวานให้ท่าน

“อรก็คิดถึงคุณแม่ค่ะ ขอโทษด้วยนะคะช่วงนี้อรยุ่งๆ เลยไม่มีเวลามาพบคุณแม่ค่ะ”

“ไม่เป็นไรเลยลูก ปะ เข้าบ้านกัน แม่เตรียมอาหารอร่อยๆไว้ให้หนูเยอะเลย”

ทั้งสามคนเดินเข้าไปที่ห้องทานข้าว บนโต๊ะมีอาหารหลากหลายวางอยู่

“หนูอร นั่งเลยลูก”

ภาคินัยยกเก้าอี้ออกจากใต้โต๊ะให้แฟนสาว ส่วนตัวเขาก็ทรุดนั่งข้างๆเธอ คุณย่ารำไพเดินเข้ามาที่ห้องอาหารพร้อมกับสาวใช้คนสนิท ท่านเดินมาทรุดนั่งลงที่หัวโต๊ะ

“สวัสดีค่ะ คุณย่า”

อรดีกล่าวทักทายผู้อาวุโส คุณย่าพยักหน้าตอบรับพลางยิ้มน้อยๆให้กับเธอ คุณย่ารำไพมองไปที่เกาอี้ที่ยังว่างสื่อคำถามผ่านทางสายตาให้ลูกสะใภ้

“คุณนิวัตรไปออกรอบกับเพื่อนๆค่ะคุณแม่ เราทานกันได้เลยค่ะ สมพรตักข้าวได้แล้ว”

“ไหม ไปตามคุณอินทีสิ” หญิงชรากล่าวเสียงเรียบบอกสาวใช้

“พี่อินออกไปทำธุระข้างนอกค่ะ เธอฝากเรียนคุณท่านไว้”

คุณย่าพยักหน้าอย่างเข้าใจ ภาวินียิ้มร่าแสดงอาการดีใจออกมาจนเห็นได้ชัด

“วันนี้บรรยากาศดีจริงๆ มีแต่คนคุ้นเคยทั้งนั้น”

หญิงชราปลายตามองมาที่ลูกสะใภ้สลับมองอรดี ท่านรู้ว่าอินทิยาจงใจที่จะออกไปข้างนอกเพราะไม่อยากร่วมโต๊ะกับพวกเขา เธอคงไม่อยากให้ภาคินัยรู้สึกอึดอัด ใช่ว่าท่านไม่รู้ว่าอินทิยารู้สึกอย่างไร เธอยอมทำตามข้อเสนอของหลานชายก็เพราะท่าน ‘ทนอีกนิดนะหนูอิน ขอเวลาย่าอีกสักหน่อย ถ้าทุกอย่างที่คิดไว้เป็นความจริง เมื่อทุกอย่างเปิดเผย ย่ายินดีที่จะชดเชยในทุกๆโอกาสที่หนูเสียไป’ หญิงสูงวัยคิด

“หนูอิน กลับมาแล้วเหรอลูก”

“คุณย่า อินขอโทษนะคะที่ไม่ได้บอกคุณย่าด้วยตัวเอง” อินทิยาเดินเข้าไปทรุดนั่งลงข้างๆท่าน สองมือเล็กจับไปที่มือเหี่ยวย่น หญิงชราจ้องที่ใบหน้างาม ท่านเห็นอาการเหนื่อยล้าสื่อออกมาทางสายตาของเธอพลอยให้รู้สึกผิด ท่านคิดผิดไปหรือเปล่าที่ดึงอินทิยาเข้ามาพัวพันกับเรื่องนี้

“วันนี้ไปเที่ยวที่ไหนมา บอกย่าสิ”

“อินไปนั่งเล่นที่สวนสาธารณะใกล้ๆบ้านนี่เองค่ะ คุณย่า”คุณย่ารำไพรู้สึกจุกในหัวใจ เพราะไม่อยากให้ทุกคนลำบากใจ อินทิยาถึงกลับยอมไปนั่งเล่นอยู่ที่สวนสาธารณะทั้งวัน หญิงชราน้ำตาคลอ

“หนูอินอยากกลับเชียงรายไปหายายไหมลูก”

อินทิยาส่ายหน้าน้อยๆ น้ำตาเม็ดเล็กไหลลงอาบแก้ม

“อินจะอยู่ที่นี่ จนกว่าจะครบกำหนดสัญญาค่ะคุณย่า อินถึงจะกลับไปหายาย คุณย่าไม่ต้องห่วงอินนะคะ อินอยู่ได้จริงๆค่ะ คุณย่าอย่ากังวลเรื่องอินเลยนะคะพลอยจะทำให้คุณย่าไม่สบายใจเปล่าๆค่ะ”

คุณย่ารำไพยกมือขึ้นลูบผมหลานสาว ท่านยิ้มน้อยๆกับความน่ารักของเธอ “ย่ารักหนูอินนะลูก ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ย่าอยากให้หนูรู้ว่าย่ารักหนูเหมือนหนูเป็นลูกหลานของย่าจริงๆ”

ร่างบอบบางทรุดลงนั่งกับพื้น สองมือเล็กกราบไปที่ตักของท่าน แขนเล็กโอบกอดไปที่เอวกลมแนบใบหน้ากับหน้าท้องของท่านพลางพูดเสียงอู้อี้ออกมา

“อินก็รักและเคารพคุณย่าค่ะ เอาอย่างนี้ดีไหมคะ ถ้าจัดการธุระของคุณย่าเสร็จ คุณย่าย้ายไปอยู่ที่เชียงรายกับยายนะคะ อินจะทำอาหารเหนือให้กินทุกวันเลยค่ะ”

ใบหน้าสวยยิ้มกว้าง น้ำเสียงที่เปล่งออกมาเต็มไปด้วยความสุข หญิงสูงวัยนึกเอ็นดูกับคำพูดของหลานสาว

“ทำกับข้าวเป็นด้วยเหรอเรา?”

“พอทำได้นิดๆหน่อยๆค่ะ” หญิงสาวทำท่าทีเอียงอาย คุณย่ารำไพหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข

ทุกคำพูดและการกระทำของผู้หญิงทั้งสองอยู่ในสายตาของภาคินัย เขาอมยิ้มให้กับท่าทางของหญิงสาว ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมคุณย่าถึงได้เอ็นดูเธอนัก อินทิยามีความน่ารักในตัวเอง อันที่จริงเขาไม่ได้ตั้งใจที่จะแอบฟัง เป็นจังหวะที่เขากลับเข้าบ้านหลังจากที่พาอรดีไปส่งที่คอนโดพอดี ดูเหมือนว่าอินทิยาเองก็ไม่ได้มีความสุขนักที่ต้องมาอยู่ที่บ้านในฐานะภรรยาของเขา หยดน้ำตาของเธอทำให้เขาละอายใจ ไม่ใช่แค่เขาเพียงคนเดียวที่ทุกข์ใจ