ตอนที่ 14 การค้ามาหาถึงบ้าน

วันเวลาค่อย ๆ ไหลผ่านไปอย่างเงียบงัน ทุกเช้าเฉินซียังยืนอยู่กลางลานบ้าน ลมหายใจสม่ำเสมอก่อนจะขยับร่างช้า ๆ

“เริ่มได้”

ผิงจางกับผิงอันยืนประจำตำแหน่งทันที

“หนึ่ง…ยกมือขึ้น”

เด็กทั้งสองทำตามอย่างว่าง่าย แม้ว่าท่วงท่ายังไม่สมบูรณ์นัก แต่มั่นคงขึ้นกว่าก่อนมาก

“อย่ารีบ” เฉินซีเอ่ย “ช้า ๆ … แต่ต้องนิ่ง”

ผิงอันเม้มปากตั้งใจ

ผิงจางขยับตามอย่างแม่นยำ

ผ่านไปครู่หนึ่ง “หยุด”

เฉินซีเดินเข้าไปตรวจท่าทาง นางจับแขนผิงอันเล็กน้อยช่วยจับแขนปรับองศาให้เขา

“ข้อศอกต่ำไป”

จากนั้นก็หันไปหาผิงจาง “เจ้าดีขึ้นแล้ว”

คำชมสั้น ๆแต่ทำให้เด็กชายยืดตัวขึ้นเล็กน้อย

“คราวนี้…ลองป้องกัน”

เฉินซีขยับเข้าหาผิงจางมือพุ่งไปข้างหน้า ผิงจางตกใจเล็กน้อย แต่ยังยกแขนขึ้นรับได้ทัน

พรึบ !

เฉินซีไม่ได้ออกแรงมากแต่เพียงพอให้รู้สึก

“ดี” เฉินซีพยักหน้าจากนั้นหันไปหาผิงอัน

“เจ้าลองบ้าง”

ผิงอันกลืนน้ำลาย “ขอรับ!”

แต่พอเฉินซีขยับเข้าใกล้ เขากลับเผลอหลับตา มือของเฉินซีหยุดก่อนถึงตัว นางมองเขานิ่ง ๆ

“ลืมตาสิ”

ผิงอันค่อย ๆ ลืมตา

“ถ้าหลับตา…เจ้าจะไม่เห็นอะไรเลย” น้ำเสียงนางดุเล็กน้อย

ผิงอันพยักหน้าแรง ๆ “ข้าจะไม่หลับตาแล้ว!”

หลังจากลองปะทะกันสองสามท่า ทั้งสามก็มีไอน้ำลอยออกจากตัว เพราะอากาศเริ่มเย็นลง แต่ร่างกายของพวกเขาตอนนี้เหมือนเตาหลอมเล็ก ๆ

“วันนี้พอแค่นี้ก่อน”

เด็กทั้งสองคนราวกับได้ยินเสียงจากสวรรค์

ผิงอันทรุดลงนั่งทันที “เหนื่อย…”

ผิงจางก็เช่นกัน เขาทรุดตัวลงข้าง ๆ กัน “แต่สนุกมากขอรับ”

“พี่รองท่านโกหก !”

เสียงหัวเราะดังขึ้นในลานบ้าน

ต่างจากบรรยากาศเมื่อครู่ที่พวกเขาฝึกกันอย่างจริงจัง

ผิงอันล้มตัวลงนั่งหอบแฮ่ก ๆ แต่ยังหัวเราะไม่หยุด ส่วนผิงจางแม้จะยังพยายามนั่งให้ตรง แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะเอนตัวตามน้องชาย

เฉินซีมองภาพนั้นแล้วมุมปากก็ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“พวกเจ้านี่…อ่อนแอจริง ๆ”

น้ำเสียงเหมือนจะเหน็บแนม แต่แววตากลับไม่เย็นชาเหมือนเดิมอีกแล้ว

“พี่สะใภ้ต่างหากที่โหดเกินไป!” ผิงอันรีบเถียงทันที

ผิงจางพยักหน้าเห็นด้วย “ข้าว่าพวกเราพัฒนาแล้วนะขอรับ”

เฉินซีเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะขยับข้อมือ

“งั้นหรือ”

ยังพูดไม่ทันจบ นางก็พุ่งเข้าไปทันที

ผิงจางตกใจแต่ยังยกแขนขึ้นรับได้

ปึก !

แรงกระแทกทำให้เขาถอยไปหนึ่งก้าว ผิงอันรีบกระโดดหลบไปอีกด้าน

“อีกแล้วนะ! พี่เล่นทีเผลออีกแล้ว”

“ฮ่า ๆ”

“ไปล้างหน้า แล้วกินข้าวกัน”

“ขอรับ!”

เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง ลานบ้านเล็ก ๆ เต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา

นานวันเข้ากลายเป็นเฉินซีเสียเอง ที่สนุกกับการฝึกพร้อมพวกเขา นางจะฝึกจนพวกเขากลายเป็นคู่ซ้อมของนางให้ได้

‘เด็กสองคนนี้ข้าเลี้ยงมาด้วยลำแข้ง ... หากใครจะรังแกก็ต้องถามนางก่อน’

เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังเข้ามาจากหน้าบ้าน อาเหยียนวิ่งหน้าตั้งเข้ามา หายใจหอบ ใบหน้าแดงก่ำจากการวิ่งระยะไกล ด้านหลังมีบิดาของเขาเดินตามมาด้วยสีหน้าจริงจัง

เฉินซีหยุดมือจากกระจาดที่ตากเห็ดกับสมุนไพรทันที

“มีอะไรหรืออาเหยียน”

อาเหยียนยังหายใจหอบพูดไม่ชัดถ้อยชัดคำ

“ทะ…ทหาร…กลับมาแล้ว!”

ผิงจางชะงัก “ว่าอย่างไรนะ”

บิดาของอาเหยียนก้าวขึ้นมาข้างหน้า “ข้าเพิ่งกลับมาจากอำเภอ ... ทหารเกณฑ์ชุดก่อนกำลังเดินทางกลับแล้ว อีกไม่เกินห้าวัน … ก็น่าจะมาถึงหมู่บ้าน”

คำพูดนั้นหนักเหมือนหินที่กดทับใจของคนฟัง

“พี่ใหญ่… กำลังจะกลับมาแล้ว” ผิงจางยืนนิ่งสายตาสั่นไหวเล็กน้อยแต่ยังพยายามควบคุม

อาเหยียนมองผิงอันก่อนจะพูดเบา ๆ “ข้าคิดว่า…พี่ชายเจ้าต้องกลับมาด้วยแน่”

ผิงอันพยักหน้าทันที “อืม พี่ข้าต้องกลับมาแน่นอน” เสียงสั่นเล็กน้อย

บิดาของอาเหยียนถอนหายใจ “พวกเจ้าก็เตรียมตัวไว้เถอะ ไม่ว่าจะกลับมาในสภาพใด… ขอเพียงกลับมาก็ดีแล้ว”

เขาไม่ได้พูดต่อเพราะกลัวคนบ้านเซี่ยจะตกใจ

เฉินซีเองก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ลูกชายผู้ใหญ่บ้านน่าจะรู้อะไรมาบ้างแน่นอน แต่นางเลือกที่จะไม่ถามออกไปเพราะเป็นห่วงความรู้สึกของผิงจางและผิงอัน

เมื่อส่งสองพ่อลูกกลับไปแล้ว ลานบ้านกลับมาเงียบอีกครั้ง

ผิงอันเงยหน้ามองเฉินซี “พี่สะใภ้…พี่ใหญ่จะกลับมาใช่ไหม”

เฉินซีมองไปข้างหน้าก่อนจะตอบ “มาสิ ต้องมาแน่นอน เมื่อครู่อาเหยียนก็บอกไม่ใช่หรือว่าอีกไม่กี่วันก็ถึงแล้ว”

ผิงจางพยักหน้าเบา ๆ “ใช่ พี่ใหญ่ต้องกลับมาแน่นอน”

บ่ายวันเดียวกันขณะที่เฉินซีกำลังสอนน้องชายคัดแยกสมุนไพรอยู่ใต้ชายคา เสียงฝีเท้าดังขึ้นหน้าบ้าน

“ขอถามหน่อย บ้านนี้ใช่บ้านของแม่นางเฉินซีหรือไม่”

เสียงชายหนุ่มที่ไม่คุ้นเคยดังขึ้นที่หน้าประตูใหญ่

ผิงอันอยู่ใกล้ที่สุดเขาจึงวิ่งออกไปดู “ใช่ ! ท่านเป็นใครหรือ”

ชายหนุ่มในชุดของคนเมืองเนื้อผ้าชั้นดียืนอยู่หน้าประตู ใบหน้าคมคาย ดูอายุราวยี่สิบกว่าปี เขามองหน้าบ้านสลับกับตัวบ้านเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจ

“หายากจริง ๆ…” เขาพึมพำ “ข้าถามคนไปสามรอบกว่าจะเจอ” จากนั้นจึงยิ้มบาง ๆ “ข้าชื่อฮั่วหลิน บุตรของหมอฮั่ว”

เฉินซีเดินออกมาได้ยินเข้าพอดี นางพยักหน้าให้ผิงอัน แล้วเชิญแขกเข้ามา

“เชิญเข้ามาก่อนเจ้าค่ะ”

ฮั่วหลินก้าวเข้ามาในลานบ้าน สายตากวาดมองรอบ ๆ อย่างพิจารณาแล้วพยักหน้าเบา ๆ

“ไม่เลวเลย บ้านของแม่นางจัดสัดส่วนได้ดีมาก ขอชื่นชม ๆ”

ผิงอันยิ้มกว้างทันที “พี่สะใภ้ข้าเก่งมาก”

จากนั้นก็พากันวิ่งไปด้านในครัว ก่อนจะกลับมาอีกครั้งพร้อมกาน้ำชาอย่างรู้งาน

เฉินซีนั่งลงตรงที่เดิมก่อนจะผายมือเชิญเขานั่งลงเช่นกัน

“ท่านฮั่ว ท่านมาหาข้าถึงบ้านมีเรื่องใดหรือเจ้าคะ”

ฮั่วหลินปรับสีหน้าให้จริงจังขึ้น

“ข้ามาตามคำสั่งของบิดา ช่วงนี้ทางร้านโอสถเหอชุนได้รับคำสั่งจากเมืองหลวง ต้องรวบรวมสมุนไพรจำนวนมาก”

เฉินซีแสดงความสนใจออกมาชัดเจน “สมุนไพรชนิดใดหรือ หากจะเอาเฉพาะที่มีราคาสูง ๆ ข้าไม่มีเยอะขนาดนั้นหรอกนะ”

“ต้องการหลายชนิด” ฮั่วหลินตอบ “ทั้งเห็ดป่า รากไม้ สมุนไพรบำรุง และของหายากบางส่วน”

เขามองนางตรง ๆ “บิดาข้าบอกว่า…แม่นางมีของป่าสดใหม่และคุณภาพดี หากไม่ติดว่าท่านพ่อเดินเหินลำบากเขาคงมาด้วยตัวเองแล้ว”

คำพูดนั้นตรงไปตรงมาไม่มีอ้อมค้อมฮั่วหลินยิ้มเล็กน้อย “แน่นอน ร้านข้ารับซื้อในราคาดี และต้องการจำนวนมาก”

เขาเหลือบมองตะกร้าสมุนไพรข้างตัวนาง “ถ้าแม่นางสนใจ…นี่อาจเป็นโอกาสให้พวกเราร่วมมือกันได้”

เฉินซีเอนตัวเล็กน้อยในใจกำลังคำนวณอย่างรวดเร็ว “แล้ว ... ต้องการมากแค่ไหนเจ้าคะ”

ฮั่วหลินยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย “มากเท่าที่จะหาได้”

“หากข้ามีเป็นร้อยจินเล่า” เฉินซียิ้มเล็กน้อย แสดงท่าทางที่เล่นทีจริงออกมา

“ก็รับทั้งร้อยจิน !”

“ดี ! ข้าตกลงเจ้าค่ะ แต่ว่า ... ” นางหยุดมองไปที่ลานตากสมุนไพรก่อนจะลุกขึ้น

“เชิญท่านฮั่วทางนี้เจ้าค่ะ ข้าจะพาไปดูของที่ข้าเก็บไว้”

“ดี ๆ”

เฉินซีเดินนำ ฮั่วหลินเดินตามไม่ใกล้ไม่ไกลจากนางนัก ส่วนเด็กสองคนเดินปิดท้ายอีกที

ฮั่วหลินเดินตามเฉินซีไปด้านหลังบ้าน ยิ่งเดินเข้าไปลึกเท่าไร กลิ่นสมุนไพรก็ยิ่งชัดขึ้นเท่านั้น ลานด้านหลังถูกจัดไว้อย่างเป็นระเบียบ ชั้นไม้ไผ่ที่เต็มไปด้วยกระจาด เรียงเป็นชั้น ๆ ทั้งหมดเต็มไปด้วยสมุนไพรที่ตากแห้งแล้ว ทั้งเห็ด รากไม้ และใบไม้หลากชนิด

แสงแดดยามบ่ายส่องลงมาทำให้สีของสมุนไพรดูชัดขึ้น

ฮั่วหลินชะงักไปเล็กน้อย “นี่…” เขาก้าวเข้าไปใกล้ หยิบเห็ดแห้งขึ้นมาดูอย่างระมัดระวัง “แห้งสนิท…สีไม่เสีย…เก็บดีมาก”

น้ำเสียงของเขาเริ่มจริงจังมากขึ้น จากตอนแรกที่เพียงมาให้ถึงที่ตามคำสั่งเท่านั้น เพราะเขาไม่คิดว่าที่ชนบทห่างไกลเช่นนี้จะมีของดีอะไร

แต่ตอนนี้เขาต้องตกตะลึงแล้วจริง ๆ การจัดการนี้เทียบกับร้านโอสถใหญ่ ๆ ได้เลย ท่านพ่อของเขาไม่ได้เอ่ยชื่นชมเด็กสาวคนนี้เกินจริง อย่างที่เขาเคยปรามาทเอาไว้ในใจ

เฉินซียืนอยู่ด้านข้างไม่พูดอะไร ปล่อยให้เขาเดินสำรวจด้วยตัวเอง

ฮั่วหลินเปลี่ยนไปหยิบรากสมุนไพรอีกชนิดขึ้นมา ยกขึ้นดม ยกขึ้นส่องกับแสงแดดคิ้วขมวดเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้า

“คุณภาพใช้ได้ทั้งหมด”

เขาหันกลับมามองเฉินซีแววตาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

“ของพวกนี้…เจ้าจัดการเองทั้งหมดเลยหรือ”

“เจ้าค่ะ เป็นข้ากับน้อง ๆ ช่วยกัน”

ผิงอันยืนอยู่ด้านหลัง กระซิบเบา ๆ กับผิงจาง “พี่รองเยอะขนาดนี้…เขาจะซื้อทั้งหมดจริงหรือ”

ผิงจางพยักหน้าเบา ๆ “ถ้าพี่สะใภ้บอกว่าได้…ก็คงได้”

ฮั่วหลินเดินดูต่ออีกครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับมาบอกกับนาง “ถ้าทั้งหมดนี้…” เขาหยุดเล็กน้อย “รวมกันน่าจะได้หลายสิบจิน หากมีเท่านี้ ...”

“ข้ายังมีอีกเจ้าค่ะ”

“มีอีกหรือ !”

จากตกใจฮั่วหลินเปลี่ยนเป็นดีใจ “ฮ่า ๆ วันนี้ข้ามากับบ่าวไม่สะดวกขนกลับ ... เอาอย่างนี้แล้วกันอีกสามวันข้าจะส่งคนมารับ”

“เจ้าค่ะสามวัน ... ข้าจะเตรียมของให้พร้อม”

ฮั่วหลินล้วงมือหยิบเอาถุงเงินออกมาส่งให้ “ วันนี้ข้าพกหเงินมาเพียงสิบตำลึง แม่นางเฉินเจ้ารับไว้เป็นมัดจำก่อน ตอนที่เอาของไปข้าจะคิดเงินให้อีกครั้ง”

“เช่นนั้น ... ข้าก็ไม่เกรงใจแล้วเจ้าค่ะ” เฉินซีรับถุงเงินมาอย่างยินดี