บทที่ 4 ขอบพระทัยฝ่าบาท… แต่ทีหลังไม่ต๊องงง!!! - 1

“เฮ้อ...”

เสียงถอนหายใจยาวเหยียดดังออกมาจากปากของหลินอันในร่างเซียวจิ่งเหิง นางนั่งพิงเก้าอี้ไม้สลักในตำหนักหงส์ ยกมือกุมขมับด้วยความอับจนหนทาง ใบหน้าที่เคยนิ่งสงบเรียบเฉยเริ่มฉายแววโรยแรงและความเหน็ดเหนื่อยใจอย่างเห็นได้ชัด

ตลอดสามวันที่ผ่านมา ชีวิตของนางเรียกได้ว่าเข้าขั้น ‘แย่ที่สุด’!

ภาพในหัวของหลินอันนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ตลอดสามวันที่นางพยายามสิงสถิตอยู่ ณ หออักษรหลวง เพื่อเปิดค้นตำรา พงศาวดาร และบันทึกประวัติศาสตร์โบราณ หวังจะพบเบาะแสเรื่องรอยแยกมิติหรือเหตุการณ์อาเพศฟ้าดินที่จะช่วยให้นางหาทางกลับไปยังโลกปัจจุบันที่จากมา

แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับเป็น ศูนย์! ไม่มีความคืบหน้าเลยแม้แต่น้อย!

และสาเหตุเดียวนั่นก็คือ... ฮ่องเต้เซียวจิ่งเหิง!

หมอนั่นก่อกวนนางวันละหลาย ๆ รอบ! ทุกครั้งที่นางเริ่มหยิบตำราประวัติศาสตร์ขึ้นมาเล่มหนึ่ง ฮ่องเต้จอมป่วนก็มักจะโผล่หน้าเข้ามาขัดจังหวะเสมอ บางครั้งทำเป็นหวังดีช่วยหยิบจับหาตำราให้ แต่สิ่งที่เขายื่นมาให้นางกลับมีแต่เรื่องแปลก ๆ ไร้สาระ เช่น 'ตำราพิชัยสงครามการปลูกผัก', 'บันทึกเรื่องเล่าผีในวังหลัง' หรือแม้กระทั่ง 'สูตรการทำขนมเปี๊ยะโบราณ'!

พอเผลอนิดเดียว เขาก็จะชวนถกเถียงเรื่องปรัชญานอกเรื่อง แกล้งปล่อยมุกตลกกวนประสาท หรือไม่ก็ชวนนางเล่นหมากรุกจนนางไม่ได้อ่านตำราที่ตั้งใจไว้เลยแม้แต่หน้าเดียว!

‘กวนประสาทตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้... ชัดเลย! สไตล์การป่วนแบบนี้ กวนโอ๊ย นอกกรอบ คิดอะไรแปลกใหม่ และชอบลองดีกับระบบแบบนี้ หมอนี่ต้องมี MBTI เป็น ENTP ไม่ผิดแน่!’ หลินอันคิดในใจอย่างมั่นใจ

ทว่า... ท่ามกลางความวายป่วงและเสียงหัวเราะทะเล้นตลอดสามวันที่ผ่านมา มีเหตุการณ์หนึ่งในหออักษรเมื่อวานนี้ที่ยังคงติดอยู่ในหัวของหลินอัน และทำให้นางงุนงงจนถึงตอนนี้

ยามนั้น นางกำลังเขย่งเท้าพยายามจะหยิบม้วนไม้ไผ่โบราณบนชั้นวางระดับสูง ฮ่องเต้เซียวจิ่งเหิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ได้ยื่นมือยาว ๆ ไปช่วยหยิบลงมาให้ ในตอนที่เขายื่นม้วนไม้ไผ่มาตรงหน้านาง สายตาของทั้งคู่ประสานกันชั่วครู่...

และในวินาทีนั้นเอง หลินอันก็ได้ยินเสียงพึมพำกับตัวเองเบา ๆ จากปากของเขา

“หาไม่เจอหรอก…”

น้ำเสียงนั้น... มันไม่ได้มีความทะเล้น ขี้เล่น หรือยียวนเลยแม้แต่น้อย แต่มันกลับเป็นน้ำเสียงที่ เย็นเฉียบ นิ่งสนิท และแฝงไปด้วยความจริงจัง อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนจากปากของคนประเภทนี้!

ประโยคสั้น ๆ เพียงคำเดียวทำเอาหลินอันชะงักกึก งงงวยไปหมด เสียงนั้นสะท้อนอยู่ในหัวของนางจนถึงตอนนี้

‘หาไม่เจอหรอก... หมายความว่ายังไงกัน?’

หลินอันขมวดคิ้วแน่น หรี่ตาลงมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสัญชาตญาณการวิเคราะห์ของคนประเภท INFJ

‘เขารู้ว่าฉันกำลังหาอะไร? หรือว่าเขาแค่พูดลอย ๆ เรื่องตำรา? แต่สายตาและน้ำเสียงแบบนั้นมันไม่ใช่คนกวนประสาทปกติแน่ ๆ... ฮ่องเต้พระองค์นี้ ซ่อนอะไรไว้ภายใต้หน้ากากคนทะเล้นกันแน่?!’

ขณะที่หลินอันกำลังจมอยู่ในภวังค์ความคิดเกี่ยวกับสายตาและน้ำเสียงอันเย็นเฉียบของฮ่องเต้ เสียงก้าวเท้าอันเร่งรีบของนางกำนัลสนิทก็ดังขึ้นที่หน้าประตูตำหนัก ขัดจังหวะความเงียบสงบลงอีกครั้ง

“ฮองเฮาเพคะ! มีพระบรมราชโองการจากฮ่องเต้เพคะ!”

นางกำนัลย่อกายลงถวายความเคารพ ใบหน้าของนางฉายแววตื่นเต้นยินดีอย่างปิดไม่มิด รอยยิ้มประดับบนใบหน้าขณะเอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“อีกครึ่งเดือนข้างหน้า วังหลวงกำลังจะมี งานเลี้ยงฉลองราตรีบุปผาประจำปี ซึ่งเป็นงานเลี้ยงที่สำคัญที่สุดของแผ่นดินเพคะ! ฝ่าบาททรงมีพระบรมราชโองการ มอบหมายให้ฮองเฮาทรงรับหน้าที่จัดเตรียมงานเลี้ยงฉลองในครั้งนี้ทั้งหมด… ด้วยตัวพระองค์เองเพียงลำพังเพคะ!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหล่านางกำนัลและขันทีรับใช้ในตำหนักต่างพากันส่งเสียงฮือฮา ยิ้มแย้มยินดีและก้มลงกราบยินดีกับฮองเฮากันยกใหญ่

“สวรรค์ทรงโปรด! นี่แสดงว่าฝ่าบาททรงไว้วางพระทัยและให้เกียรติฮองเฮาถึงที่สุดเลยนะเพคะ!” นางกำนัลสนิทเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื้นตันใจ “งานใหญ่นี้ปกติแล้วต้องใช้คนจากกรมพิธีการและพระสนมฝ่ายในช่วยกันนับสิบคน แต่ฝ่าบาทกลับทรงยกอำนาจตัดสินใจทั้งหมดให้ฮองเฮาแต่เพียงผู้เดียว ความรักและความโปรดปรานนี้ช่างท่วมท้นยิ่งนักเพคะ!”

ในขณะที่ทุกคนในตำหนักกำลังปราบปลื้มยินดีซาบซึ้งในความรักของฮ่องเต้…

หลินอันกลับนั่งนิ่ง หน้าร้อนผ่าว คิ้วขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นโบ!

‘โปรดปรานกับผีน่ะสิ!’ หลินอันตะโกนโวยวายอยู่ในใจอย่างหนักหน่วง!

ในฐานะมนุษย์เงินเดือนผู้โชกโชนผ่านโลกการทำงานยุคทุนนิยมมาอย่างโชกโชน มีหรือที่หลินอันจะดูไม่ออก! การมอบหมายงานใหญ่ระดับชาติที่ต้องรับผิดชอบคนเดียวทั้งหมด โดยไม่มีทีมงานรองรับ ไม่มีกุนซือช่วย และขีดเส้นตายกระชั้นชิดแบบนี้…

นี่มันไม่ใช่การ ‘ให้เกียรติ’ หรือ ‘ไว้วางใจ’ สักนิด! แต่ความจริงมันคือการ ‘โยนงาน’ (Delegation แบบโยนขี้) ชัด ๆ!!

ตาฮ่องเต้จอมป่วนนั่น แค่ขี้เกียจรับผิดชอบงานบริหารจัดการอันน่าปวดหัวของงานเลี้ยง แถมยังหาเรื่องสั่งงานกะดึกโยนมาให้นางแบกรับคนเดียว เพื่อที่เขาจะได้นั่งไขว่ห้างกินขนม จิบชา คอยมองนางหัวหมุนจัดการงานจนประสาทเสีย แล้วก็หัวเราะสะใจปั่นเล่นให้เป็นความสนุกส่วนตัวของตัวเองต่างหาก!