บทที่ 8 วิถีพักผ่อนของเจ้ามังกรน้อย

"นายน้อยเตรียมตัวให้ดี ข้าจะปิดแล้วนะเจ้าคะ นับจากนี้ให้ท่านแบ่งลมปราณของท่านออกมาผ่านลมหายใจ เป่าเข้าไปช่องทางริมฝีปากของเขา"

'เป่าอย่างไร?'

"ก็แค่เป่าลมไงเจ้าคะ เป่าเช่นที่ท่านพ่นน้ำ พ่นไฟนั่นแหละเจ้าค่ะ ทว่าหนนี้ท่านต้องเพ่งให้ตรงจุด ไม่เช่นนั้นผิดพลาดขึ้นมา นายน้อยท่านนั้นนอนไม่ยอมตื่น ซีซวนก็ช่วยไม่ได้แล้วนะเจ้าคะ"

'ง่ายเพียงเท่านี้ ซีซวนเจ้ากล่าวมากยิ่งนัก'

"เจ้าค่ะนายน้อย ซีซวนจะเงียบแล้ว เอ่อ...ต่อจากนี้นายน้อยต้องอยู่กับนายน้อยท่านนี้จนกว่าดวงตะวันจะขึ้นนะเจ้าคะ"

'อืม'

ว่าแล้วเปลือกหอยมุกก็ปิดลงในที่สุด บรรยากาศภายในล้วนเงียบสงัด ซีห่าวหลงได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของอีกฝ่ายกำลังเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ มังกรน้อยพยายามเป่าพลังวิญญาณในกายให้อีกฝ่าย ทว่าเสียงเจื้อยแจ้วก็ดังขึ้นอีกครา

"นายน้อย ผิดแล้ว ผิดแล้วเจ้าค่ะ นายน้อยต้องประคองนายน้อยท่านนั้นด้วยนะเจ้าคะ"

'ประคอง ซีซวนเจ้าจะวิปลาสหรืออย่างไร ข้าอยู่ในร่างมังกรเช่นนี้จะประคองผู้ใดได้'

"นายน้อย ท่านนี่ล่ะก็ ปกติข้าก็เห็นท่านประคองเขาหลายครั้งหลายครา"

'นะ...นั่นมันเหตุจำเป็นต่างหากเล่า'

"หนนี้ก็จำเป็นนี่เจ้าคะ"

'เอาล่ะ เอาล่ะ ข้ายอมแล้ว ประคองก็ประคอง'

ว่าแล้วร่างที่ขดเป็นเกลียวอยู่ข้างกายของเฟยเลี่ยงหรูก็โอบรัดเข้าไปยังเรือนร่างเล็ก ลมหายใจของมังกรน้อยเริ่มติดขัด ก้อนเนื้อในอกเต้นเร้าตุบ ๆ อย่างน่าประหลาด

"เช่นนั้น ถูกแล้วเจ้าค่ะ หลังจากนี้ซีซวนจะไม่รบกวนนายน้อยแล้ว ซีซวนจะพรางกายพวกท่านจนถึงรุ่งสาง ข้าหวังว่านายน้อยอีกท่านจะสามารถฟื้นคืนสติได้นะเจ้าคะ"

ซีซวนกล่าวจบ แสงภายในที่ส่องสว่างก็หรี่ลงเล็กน้อย ซีห่าวหลงจึงหลับตาลง รวบรวมพลังวิญญาณและค่อย ๆ พ่นไอเย็นเยียบเข้าไปในกายผ่านริมฝีปากของเฟยเลี่ยงหรูด้วยความแผ่วเบา

เวลาผ่านไปหลายชั่วยาม[1] ร่างกายของมังกรน้อยเริ่มอ่อนเพลีย เขาจึงผล็อยหลับไปทั้ง ๆ ที่ยังนอนรัดกายของอีกฝ่ายไว้เช่นนั้น

.

.

.

"ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ"

เฟยเลี่ยงหรูกะพริบดวงตาปริบ ๆ พลางกวาดสายตามองเบื้องบน

ผืนฟ้าสีขาว!

เฟยเลี่ยงหรูขมวดคิ้ว 'แล้วเสียงเมื่อสักครู่คือเสียงผู้ใด'

"ซีซวนเองเจ้าค่ะ นี่ไม่ใช่ท้องฟ้านะเจ้าคะ"

'ซีซวน? ข้าไม่ได้พูดนี่ มีใครอีกคนได้ยินสิ่งที่อยู่ในใจข้าอีกแล้วเช่นนั้นหรือ?'

"แน่นอนสิเจ้าคะ ก็มุกในกายของท่าน ล้วนมาจากข้าซีซวนผู้นี้ ซีซวนผู้สง่างามและชาญฉลาดที่สุดในท้องสมุทร" เสียงเล็กกล่าวพลางหัวเราะออกมาคิกคัก

"ซีซวน เจ้าคือตัวอะไรหรือ?"

"ก็หอยมุกที่ท่านกำลังนอนอยู่กับนายน้อยซีห่าวหลงไงเจ้าคะ" จู่ ๆ หอยมุกก็เปล่งเสียงออกมา

"นะ...นอนกับซีห่าวหลง" เฟยเลี่ยงหรูเบิกดวงตากว้าง เขาพยายามขยับกายทว่าไม่อาจเคลื่อนไหวได้ เฟยเลี่ยงหรูจึงค่อย ๆ ลดสายตาลงมองสิ่งที่กำลังรัดรึงเรือนร่างตนอยู่ช้า ๆ

"ห่าวหลง!...ตื่น...ข้าหายใจไม่ออก"

"ว้า...ทำอย่างไรดีเจ้าคะ ปกตินายน้อยก็นอนขี้เซาเสียด้วยสิ มิหนำซ้ำเมื่อคืนนายน้อยก็แบ่งพลังตบะและลมปราณให้ท่าน เกรงว่านายน้อยอาจหลับอยู่เช่นนี้เจ็ดวันเจ็ดคืนเสียแล้วกระมัง"

"หา...เจ็ดวันเจ็ดคืน!"

นี่ตัวเขาต้องอยู่โดยขยับกายไม่ได้ถึงเจ็ดวันเจ็ดคืนเพราะถูกมังกรรัดกายเอาไว้เช่นนี้หรือ น่าขันสิ้นดี ตั้งใจจะลงมาบรรเทาความทุกข์ยากให้ราษฎร กลับเป็นเขาเสียมากกว่าที่ได้รับความทุกข์ยากราวเทพตกสวรรค์เสียเอง

"เอ่อ...หรือจะให้ซีซวนปลุกนายน้อยดีเจ้าคะ แต่ว่า...ซีซวนไม่รับรองเช่นกันว่านายน้อยจะตื่นหรือไม่ ขนาดพายุถล่มมหาสมุทรเสียงดังสนั่นไปทั่วทั้งสี่ทิศแปดดินแดนนายน้อยยังไม่ตื่นเลยเจ้าค่ะ เว้นเพียงท่านอยากตื่นขึ้นเองเท่านั้น"

"เอาล่ะ ซีซวนข้าเข้าใจแล้ว หากนายน้อยของเจ้าอยากนอนก็ปล่อยเขานอน ข้าทนได้ไม่เป็นไร"

"เจ้าค่ะ เช่นนั้นเชิญนายน้อยพักผ่อนให้เต็มที่นะเจ้าคะ"

และแล้วเสียงนั้นก็เลือนหายไปในที่สุด ผู้ที่ต้องลืมตาตื่นขึ้นมาในรุ่งสางควรเป็นซีห่าวหลง ทว่ากลับเป็นเฟยเลี่ยงหรูเองเสียนี่ ส่วนผู้ที่นอนหลับใหลไร้สติกลับเป็นมังกรน้อยเสียเอง

เฟยเลี่ยงหรูถอนหายใจออกมาด้วยท่าทีปลดปลง

'ช่างเถิด ถึงอย่างไรมังกรน้อยตนนี้ก็มีบุญคุณต่อข้า เพียงเจ็ดวันเจ็ดคืน นั่นแค่การกะพริบดวงตาของเหล่าทวยเทพเท่านั้นเอง"

เชิงอรรถ

1. ^ 1 ชั่วยาม (จีน) เท่ากับ 2 ชั่วโมง