บทที่ 7 ช่วยเหลือ

ม่านแห่งรัตติกาลกำลังคืบคลานเข้ามาทุกขณะยิ่งทำให้จิตใจของซีห่าวหลงร้อนรน ค่ำคืนนี้ไร้ซึ่งเงาจากดวงจันทร์ ทว่ากลับมีรัศมีของหมู่ดาวทอแสงระยับวูบไหว ส่งผลให้ดูเงียบเหงาวังเวงยิ่งนัก เมื่อช่วงกลางวันเกิดสุริยคราสพอตกกลางคืนเกิดจันทรคราสเสียอย่างนั้น วันนี้คือวันวินาศสันตะโรใดกัน

'พี่ชาย เมื่อใดท่านจะฟื้นขึ้นมาหรือ ข้าไม่อาจพาท่านลงไปยังใต้ท้องสมุทรได้แล้ว เกรงว่าร่างกายของท่านจะรับไม่ไหว' มังกรตัวน้อยแหวกว่ายอยู่ในมหาสมุทร พยายามกวาดสายตามองเจ้าของร่างเล็กที่นอนทอดกายอยู่ภายในเปลือกหอยมุกขนาดใหญ่ริมหาดทรายสีขาว ซึ่งถูกม่านหมอกของราตรีบดบังเป็นที่เรียบร้อย ลมหายใจของผู้ที่กำลังหลับใหลเข้าออกสม่ำเสมอ กรอบหน้างามเดิมทีเปื้อนเขรอะไปด้วยคราบโลหิตได้รับการทำความสะอาดเสียจนหมดจด ทิ้งไว้เพียงร่องรอยบาดแผลฟกช้ำเล็กน้อยเท่านั้น

'หอยมุกยังอยู่ในกายของเขา เช่นนั้นข้าคิดว่าเขาน่าจะสามารถรับการถ่ายทอดลมปราณเย็นจากข้าได้ แม้อาจต้องสูญเสียพลังตบะไปเสี้ยวหนึ่ง แต่ข้าคิดว่าควรลองดูสักครั้ง' มังกรนิลครุ่นคิดอย่างหนัก

"เช่นนั้นท่านก็ลองดูสิเจ้าคะ"

'ผู้ใด? เหตุใดได้ยินเสียงของข้า' มังกรนิลพยายามกวาดสายตามองหาที่มาของเสียง

"ข้าเองเจ้าค่ะ" เสียงแหลมเล็กยังคงดังขึ้น

'ข้าไหนเล่า?'

"ข้าไงเจ้าคะ นายน้อย ข้าอยู่กับท่านตลอดเวลาทว่าท่านไม่เคยสนใจข้าเลยสิท่า"

ซีห่าวหลงจึงเพ่งสายตาไปยังร่างที่นอนอยู่ภายในเปลือกหอยสีขาวนวล พลางหรี่นัยน์ตาเล็กลง เปลือกหอยมุกกำลังทอแสง นี่คือเปลือกหอยที่มารดาของเขาทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้าเท่านั้น ซีห่าวหลงคิดมาโดยตลอดว่ามันช่างใช้ประโยชน์ใดไม่ได้เลย เว้นเสียแต่เอาไว้ขดกายนอนขี้เกียจในยามที่ตนต้องการปลีกวิเวกเท่านั้น

นี่มันกำลังคุยกับเขาเช่นนั้นหรือ!

'เจ้าเปลือกหอย นี่เจ้าสามารถพูดได้ด้วยหรือ?'

"แน่นอนสิเจ้าคะ ข้ามีนามว่าซีซวน ซีซวนที่หมายถึง สง่างามและชาญฉลาดเจ้าค่ะ" เปลือกหอยมุกเปล่งเสียงเจื้อยแจ้วออกมาพลางทอประกายแสงสีเงินเรือง ๆ รอบกาย

'อยู่กับข้ามาตั้งกี่ร้อยปี ไม่เห็นเจ้าจะสนทนากับข้า เหตุใดวันนี้จึงเพิ่งปรากฏกาย'

"โธ่เอ๊ย! นายน้อย หลายร้อยปีของท่านหยิบข้าขึ้นมาอยู่เพียงสองครั้ง ท่านจะให้ข้าคุยกับท่านเช่นไรเจ้าคะ บางคราท่านก็เอาแต่งีบหลับไปเจ็ดวันเจ็ดคืน ซีซวนจะกล้ารบกวนนายน้อยได้อย่างไรกัน"

มังกรน้อยประมวลความคิดตามสิ่งที่เปลือกหอยซีซวนกล่าว จะว่าไปแล้วที่อีกฝ่ายสาธยายยาวเหยียดก็เป็นเรื่องจริงไม่น้อย

"นายน้อย นายน้อย ท่านกำลังคิดสิ่งใดอยู่เช่นนั้นหรือเจ้าคะ"

'ข้าเปล่า แล้วที่เจ้าว่ามานั้นหากข้าแบ่งพลังตบะให้เขา จะสามารถช่วยเขาได้หรือไม่?'

"อืม...เดิมทีท่านมีธาตุน้ำแข็งในกาย ส่วนนายน้อยท่านนี้มีธาตุ เอ่อ...ธาตุใดหนาซีซวนขอลองตรวจดูสักครู่เจ้าค่ะ"

ว่าแล้วหอยมุกที่รองรับเรือนร่างของเฟยเลี่ยงหรูเอาไว้ก็เปล่งแสงสลับสีสันไปมาทั้งหมดเจ็ดสีดั่งสายรุ้งเส้นหนึ่ง ซีห่าวหลงมองดูภาพเบื้องหน้าด้วยความฉงน คาดไม่ถึงว่าเปลือกหอยที่เขาพกติดกายตนตลอดห้าร้อยปีก็มีความสามารถเช่นเดียวกัน เขาคิดว่าเป็นเพียงเปลือกหอยโง่ ๆ อันหนึ่งเสียอีก

"โอ้...นายน้อยเจ้าคะ นายน้อยท่านนี้โชคดียิ่งนักกายของเขาหมุนวนไปด้วยธาตุน้ำ แม้กายของท่านจะเป็นธาตุน้ำแข็งก็ตาม ทว่าน้ำกับน้ำแข็งย่อมเข้ากันได้ดีอย่างแน่นอน"

'เช่นนั้นข้าก็สามารถแบ่งลมปราณและพลังตบะให้แก่เขาได้แล้วใช่หรือไม่'

"แน่นอนเจ้าค่ะ แต่หากนายน้อยแบ่งให้นายน้อยท่านนี้แล้ว จะส่งผลให้อายุขัยของท่านลดลงไปอีกสองร้อยปี"

'สองร้อยปีเชียวหรือ ช่างเถอะต่อให้เป็นพันปีข้าก็ยินดีมอบให้เขา' ซีห่าวหลงคงลืมไปแล้วว่าตนนั้นมีอายุขัยเพียงห้าร้อยปีเท่านั้น

"เช่นนั้นก็เชิญนายน้อยด้านในเลยเจ้าค่ะ ซีซวนจะช่วยนายน้อยเอง"

หลังจบบทสนทนาของพวกเขา ซีห่าวหลงจึงเคลื่อนกายเข้ามาใกล้ร่างของเฟยเลี่ยงหรูช้า ๆ ทว่าพื้นที่ช่างคับแคบยิ่งนัก

'ซีซวน ข้าจะเข้าไปได้อย่างไร นี่ไม่เหลือพื้นที่แล้ว'

"แหม...นายน้อย ท่านก็...ต้องการให้ซีซวนขยายร่างกายใหญ่เท่าใดหรือเจ้าคะ เท่ามหาสมุทรของท่านเลยหรือไม่ ซีซวนทำได้เพื่อนายน้อยอยู่แล้ว" เสียงแหลมเล็กกล่าวทีเล่นทีจริงอย่างนึกสนุก

'เจ้ากำลังเย้าแหย่ข้าเช่นนั้นหรือ นี่เจ้าอยากเป็นเปลือกหอยพิกลพิการใช่หรือไม่'

"ฮือ....ซีซวนผิดไปแล้ว นายน้อยได้โปรดอภัยให้ข้าด้วย"

'มัวร่ำไร หากเขาเป็นอะไรไปเสียก่อนข้าจะทุบเจ้าทิ้ง'

"เจ้าค่ะ เจ้าค่ะ เลือดร้อนเสียจริงเลยหนา ข้าไม่เคยเห็นท่านพาผู้ใดเข้ามาในเปลือกหอยนี่สักคน อีกอย่างนะนายน้อยท่านทราบหรือไม่ว่าข้าเคยเป็นเรือนหอให้นายหญิงกับท่านเจ้าสมุทรด้วยนะเจ้าคะ จนให้กำเนิดท่านขึ้นมานี่อย่างไร" ซีซวนกล่าวพลางหัวเราะคิกคัก ก่อนจะขยายร่างให้มีพื้นที่ขึ้นอีกเล็กน้อย

'กล่าวมากความ นี่เจ้ากำลังพูดจาน่าอายใดซีซวน หากเจ้ามีลิ้นข้าจะตัดลิ้นเจ้าเสีย'

อันที่จริงแล้วซีซวนเปรียบดั่งแม่นมของซีห่าวหลงก็ย่อมได้ เมื่อคราที่มารดาของเขาสิ้นใจระหว่างคลอดซีห่าวหลง ท่านเจ้าสมุทรจึงเลี้ยงดูเขาด้วยเปลือกหอยมุกนี้มาโดยตลอด ทว่าเมื่อมังกรน้อยจำความได้ เจ้าสมุทรก็ให้เขาออกมาบำเพ็ญตบะเพื่อเตรียมขึ้นเป็นประมุขท้องทะเลคนต่อไป ดังนั้นซีซวนจึงถูกเก็บไว้ในกายของซีห่าวหลงจนแทบไม่เคยถูกนำออกมาเผชิญโลกภายนอกเลยเป็นเวลาหลายร้อยปี

มังกรนิลเคลื่อนกายเข้าไปด้านใน เขาขดกายเป็นเกลียวขนาบข้างเฟยเลี่ยงหรู