บทที่ 3 เขาของข้า

'ท่านพ่อ มุกวิญญาณขอรับ' ซีห่าวหลงส่งมุกวิญญาณให้แก่ผู้เป็นบิดา เขามองดูการรักษาด้วยท่าทางเดียงสาราวเด็กกำลังสนอกสนใจของเล่นเบื้องหน้า

"ห่าวหลง จงจำเอาไว้ว่ามนุษย์นั้นหาไว้ใจได้ไม่ เจ้าอย่าได้ช่วยเหลือผู้ใดสุ่มสี่สุ่มห้าอีก ข้าเห็นว่าคนผู้นี้หาได้มีพิษสงอันใด คาดว่าคงเป็นเทพน้อยองค์หนึ่งหล่นลงมาจากแดนสวรรค์กระมัง มหาเทพเคยมีบุญคุณต่อข้า เช่นนั้นข้าจะช่วยเหลือผู้ที่มาจากดินแดนของเขาให้เต็มที่ก็แล้วกัน"

เจ้าแห่งท้องสมุทรว่าพลางจึงร่ายพลังเวทลงไปยังมุกเม็ดงาม ฉับพลันจึงส่งมันเข้าไปภายในปากของเฟยเลี่ยงหรู ผู้ที่มองดูการกระทำนั้นตกใจเบิกดวงตากว้าง

'ท่านพ่อ นั่นไม่ใช่มุกที่จะช่วยถ่วงสมดุลของมหาสมุทรหรอกหรือ หากท่านให้เขากินเข้าไปแล้ว บรรดาสัตว์ทะเลจะอาศัยอยู่อย่างไรเล่าขอรับ'

"คนจะตายอยู่เบื้องหน้าพ่อไม่อาจนิ่งดูดาย ทว่าเพลานี้ท้องสมุทรของเราสามารถอยู่ได้ด้วยของวิเศษจากแดนสวรรค์ เมื่อสงครามบรรพกาลสงบลง เทพบรรพกาลได้มอบดารามหาสมุทรให้พ่อเก็บรักษา เช่นนั้นเพียงมุกวิญญาณ ไม่สามารถทำให้ท้องทะเลขาดสมดุลได้"

'ลูกเข้าใจแล้วขอรับ'

แค่ก แค่ก

เมื่อไข่มุกเม็ดงานเข้าไปภายในร่างกายของเขา เฟยเลี่ยงหรูพลันกระอักไอออกมา น้ำจากท้องทะเลไหลทะลักออกจากริมฝีปาก นัยน์ตาดอกท้อเปิดปรือขึ้นช้า ๆ

"ข้าอยู่ที่ใดกันหรือ?"

เฟยเลี่ยงหรูขมวดคิ้ว พลางกวาดสายตามองไปโดยรอบ ฉับพลันดวงตาของเขาจึงสบประสานเข้ากับนัยน์ตาสีนิลของมังกรที่กำลังมองมายังตน เฟยเลี่ยงหรูจึงผงะเล็กน้อย

"เอ่อ...เจ้าคือ..."

"เขาคือบุตรของข้าเอง ซีห่าวหลง ตอนนี้เขายังไม่อาจแปลงกายเป็นมนุษย์ได้ เราชาวมังกรนิลแห่งน่านน้ำต้องบำเพ็ญตบะให้ครบหนึ่งหมื่นปีจึงจะสามารถแปลงกายเป็นมนุษย์ได้"

"อ้อ เช่นนี้นี่เอง มังกรน้อยเจ้าช่วยข้าไว้อย่างนั้นหรือ?" เฟยเลี่ยงหรูกล่าวด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

'มังกรน้อยเช่นนั้นหรือ ท่านพ่อไฉนเขาจึงเรียกข้าดั่งข้าเป็นเด็กไม่รู้จักโต ข้านับว่าเป็นพี่ชายเขาเสียอีก ข้าอายุตั้งห้าร้อยปีเชียวนะ' ซีห่าวหลงทำหน้างอ พลางสะบัดหางเข้าใกล้บิดาของตน

"ห่าวหลง อายุห้าร้อยปีเจ้ายังเด็กมากนัก" ผู้เป็นบิดากล่าวพลางลูบศีรษะของมังกรน้อยด้วยความเอ็นดู

"เขาอายุห้าร้อยปีหรือ?" เฟยเลี่ยงหรูคลี่ยิ้มเบาบาง "เช่นนั้นข้าก็สามารถเรียกเขาว่าน้องชายได้ถูกต้องหรือไม่"

เจ้าแห่งท้องทะเลกะพริบดวงตาด้วยความฉงน "นี่ท่านตัวเพียงเท่านี้อายุมากกว่าห่าวหลงอีกอย่างนั้นหรือ?"

เฟยเลี่ยงหรูไม่กล่าวสิ่งใด เขาเพียงพยักหน้าขึ้นลงเท่านั้น

"โอ้...ไฉนแดนสวรรค์จึงส่งเทพองค์น้อยลงมาเล่า ข้าเฝ้าสวดภาวนามานานนับแรมปีกลับไม่เคยมีเทพองค์ใดรับรู้ถึงเสียงภาวนาของข้า หากข้าจะขึ้นไปรบกวนมหาเทพก็เกรงว่าพระองค์จะเข้าฌาน"

"ข้าต้องขออภัยท่านแล้ว ท่านเจ้าสมุทร วันนี้ข้าจึงลงมาช่วยบรรเทาความลำบากให้แก่มวลมนุษย์ที่เบื้องล่าง"

"นี่ท่านคือ?"

"ข้ามีนามว่าเฟยเลี่ยงหรูเป็นบุตรคนรองของมหาเทพ"

"อ้อ เป็นอย่างนี้นี่เอง นี่ท่านลอบลงมาเองหรือไม่ เกรงว่ามหาเทพคงไม่ได้ส่งท่านมาเสียแล้วกระมัง"

เฟยเลี่ยงหรูทำได้เพียงส่งยิ้มฝืดเฝื่อนให้อีกฝ่าย

"ท่านเจ้าสมุทร ได้โปรดอย่าแจ้งข่าวต่อท่านพ่อของข้า ข้าขอเวลาเพียงไม่นานแล้วจะรีบกลับโดยเร็ว"

เจ้าแห่งท้องทะเลจึงพ่นลมหายใจออกมาอย่างเสียไม่ได้ "ได้ ในเมื่อข้าทราบแล้วว่าท่านลงมายังเมืองมนุษย์ เช่นนั้นข้าจะให้ห่าวหลงคอยช่วยเหลือท่าน"

"เอ่อ...ไม่เป็นไรท่านเจ้าสมุทร ข้าขอรบกวนท่านเพียงอย่างเดียวเท่านั้น" เฟยเลี่ยงหรูส่งยิ้มอ่อน พลางลอบมองใบหน้างอง้ำของมังกรตัวน้อย

"ท่านต้องการสิ่งใดเช่นนั้นหรือบุตรมหาเทพ" เจ้าแห่งท้องสมุทรเอ่ยถาม

"ช่วยส่งข้าขึ้นไปเบื้องบนที เกรงว่าหากข้าใช้พลังเวทเกินขีดจำกัด คงต้องถูกพลังเวทย้อนกลับเช่นเมื่อสักครู่แล้ว"

"อ้อ...ข้าคิดว่าเรื่องใด ท่านไม่ต้องเป็นกังวล ประเดี๋ยวข้าจะให้ห่าวหลงไปส่งท่านเอง"

"ขะ...เขาหรือ?" เฟยเลี่ยงหรูค่อย ๆ ชี้ปลายนิ้วมือไปยังมังกรน้อยด้วยท่าทีกล้า ๆ กลัว ๆ ดูท่าแล้วมังกรน้อยตนนี้ไม่ชอบขี้หน้าเขาเสียแล้วสิ แล้วอย่างนี้จะไม่ถูกปล่อยให้ตายกลางสายน้ำเช่นนั้นหรือ

"ใช่แล้ว ท่านมีสิ่งใดลำบากใจหรือ ห่าวหลงคือมังกรเพียงหนึ่งเดียวที่ว่ายน้ำเก่งที่สุดแล้ว หากข้าส่งผู้อื่นไป เกรงว่าท่านคงต้องลอยคอขึ้นฝั่งเองเสียแล้วล่ะ"

"ได้ ๆ ข้าไป ข้าไป"

ว่าแล้วมังกรตัวน้อยก็ลอยเลื้อยเข้ามาใกล้เฟยเลี่ยงหรูช้า ๆ เฟยเลี่ยงหรูกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอด้วยความยากลำบาก 'ปะ...ไปก็ไป'

เฟยเลี่ยงหรูจึงร่อนกายขึ้นไปนั่งบนหลังของมังกร ทว่ากายของซีห่าวหลงช่างลื่นเสียนี่ปะไร เจ้าของร่างเล็กทรงตัวไม่อยู่ จึงคว้าหมับเข้าไปยังเขาของมังกรน้อยในทันใด

"เหวอออออ...."

ซีห่าวหลงสะบัดกายไปมาด้วยความตื่นตกใจ ผู้เป็นบิดาทำได้เพียงยืนมองปากอ้าตาค้าง เจ้าสมุทรลืมไปเสียสนิทว่าเขามังกรนั้นเป็นจุดอ่อนไหวที่สุดของเผ่ามังกรนิล อีกทั้งผู้ที่สามารถจับเขานั้นได้มีเพียง ผู้เป็นสามีหรือภรรยา รวมถึงบิดามารดาเท่านั้น ทว่าเพลานี้เขาของลูกชายตนกำลังอยู่ในมือของบุตรมหาเทพเช่นนั้นหรือ เรื่องราวกลับตาลปัตรไปใหญ่แล้ว จะโทษก็ต้องโทษตัวเขาเองที่ไม่แจ้งสิ่งนั้นให้ชัดเจนเสียก่อน

เพลานี้มังกรตัวน้อยไม่อาจควบคุมกายตนและพุ่งทะยานออกจากวังมหาสมุทรเป็นที่เรียบร้อย เฟยเลี่ยงหรูจึงทำได้เพียงจับเขาสองอันนั้นไว้อย่างสุดความสามารถ

เจ้าสมุทรมองตามภาพเบื้องหน้าแล้วพานให้ต้องยกมือขึ้นกุมขับอย่างเสียไม่ได้

'ท่านปล่อยเขาของข้าเดี๋ยวนี้' ซีห่าวหลงพยายามส่งกระแสจิตเพื่อกล่าวกับเฟยเลี่ยงหรู แต่เขาลืมไปว่าอีกฝ่ายไม่สามารถสื่อสารกับเขาได้

จะทำเช่นไรได้อีก ซีห่าวหลงตระหนักคิดอยู่สักพัก เขาจึงนึกถึงมุกในกายของอีกฝ่าย ฉับพลันจึงร่ายพลังเวทเพื่อสื่อสารกับเฟยเลี่ยงหรูผ่านมุกด้วยความร้อนใจ

'ท่านปล่อยเขาข้า หากท่านยังจับอยู่เช่นนี้มีหวังขึ้นไม่ถึงฝั่งแน่'

"สะ...เสียงนี่ เสียงเจ้าหรือซีห่าวหลง"

'ใช่ข้าเอง พี่ชายท่านปล่อยเขาของข้า แล้วกอดกายข้าไว้แทน เร็ว!!'

"ได้ ๆ ข้าเข้าใจแล้ว"

เฟยเลี่ยงหรูจึงปล่อยมือออกจากเขาของซีห่าวหลง พลันโน้มตัวลงกอดกายมังกรแทน ทว่าแทนที่มังกรน้อยจะสามารถสงบสติลงได้ ภายในใจของเขากลับยิ่งเต้นเร้าไม่หยุด

'บัดซบ!' ซีห่าวหลงสบถออกมาอย่างลืมตัว

"หา...น้องชายเจ้าว่าอย่างไรนะ" เนื่องจากกระแสน้ำที่ตีตื้นเข้ามายังใบหน้าของเฟยเลี่ยงหรู ทำให้เขาไม่อาจควบคุมประสาทรับรู้ของตนได้เลย

'โชคดียิ่งที่เขาไม่ได้ยิน'

ซีห่าวหลงสบถออกมาอีกหนึ่งคำรบ พลางส่งกระแสจิตให้เฟยเลี่ยงหรูอีกหน 'ท่านจับแน่น ๆ ข้าจะขึ้นเบื้องบนแล้ว'

ทันใดนั้นมังกรนิลเรือนร่างงามสง่า ซึ่งหอบเอาเทพน้อยองค์หนึ่งอยู่บนหลังของเขา ก็พุ่งทะยานขึ้นจากผิวน้ำด้วยความรวดเร็ว

เฟยเลี่ยงหรูเบิกดวงตากว้าง พลางร้องตะโกนด้วยความตื่นตระหนก

"เหวออออออ...มังกรน้อย เจ้าช่วยเบา ๆ หน่อยได้หรือไม่ ขะ...ข้าเกาะไม่อยู่แล้ว"

ฉับพลันมังกรน้อยจึงสะบัดเอาเรือนกายของเฟยเลี่ยงหรูลอยขึ้นไปยังต้นหอมหมื่นลี้ต้นนั้นอีกครา

'ท่านเทพน้อยผู้ดื้อรั้น อยู่บนนั้นแล้วอย่าได้กระโดดลงมาอีกเชียวล่ะ'

"หวาาาาา...โอ๊ย!"

ก้นงามงอนกระแทกเข้ากับต้นไม้อย่างจัง ทว่าเขายังไม่ทันได้ต่อว่าอีกฝ่ายที่ไม่รู้จักปรานี เจ้ามังกรน้อยตนนั้นก็กระโดดลงมหาสมุทรหายวับไปเสียแล้ว

"หน็อยแน่!! มังกรน้ำตัวแสบ อย่าให้ข้าพบเจ้าอีกหนนะ ข้าจะจับเจ้าหักเขาให้ดู"