ตอนที่3

การเข้าเรียนมหาวิทยาลัยเปรียบเสมือนการได้เริ่มต้นชีวิตของวัยรุ่นของใครหลายคน น่านฟ้าและปิ่นรักผ่านพ้นการเป็นนักศึกษาในปีแรกไปได้ด้วยดี ปิ่นรักยังรักษาความเป็นเพื่อนระหว่างเธอกับเขาเอาไว้ได้ จนกระทั่งทั้งคู่เข้าสู่ปีที่สอง ปีแห่งการเปลี่ยนแปลงของทุกสิ่ง

"ปิ่น"

"ว่า?" ปิ่นรักที่กำลังก้มหน้าอ่านหนังสือขานรับเมื่อเพื่อนสนิทเรียกชื่อเธอ

"จำแก้มได้ไหม" เสียงทุ้มเอ่ยถามเป็นเชิงเกริ่นให้อีกคนนึกตาม

"ดาวคณะนิเทศน์ใช่ไหม จำได้ๆ"

"ฉันคบกับแก้มแล้วนะ"

"..." คำพูดของน่านฟ้าทำให้โลกทั้งใบของปิ่นรักถูกสะกดให้หยุดหมุนไปชั่วขณะ สองหูอื้ออึ่งไม่ได้ยินเสียงใดแทรกแซง หัวสมองขาวโพล่นไร้ความคิดเห็น เธอเหมือนคนอกหักทั้งที่ยังไม่ได้เริ่มต้นความสัมพันธ์

"เป็นอะไร ทำไมทำหน้าแบบนั้น"

"เปล่าไม่ได้เป็นอะไร แล้วไปคบกันตอนไหนล่ะ" ปิ่นรักพยายามควบคุมความรู้สึกของตนเองไม่ให้แสดงสีหน้าเสียใจให้เขาเห็น

"สักพักแล้วแหละ" น่านฟ้าทำหน้ายิ้มๆ เมื่อคิดถึงแฟนสาวที่ตัดสินใจคบกัน ปกติเขาไม่ใช่คนที่จะสานสัมพันธ์กับใครยาวๆ แต่เพราะคนนี้คือกรรวีคนที่เขาแอบชอบมาตั้งแต่ปีก่อน

"ยินดีด้วยนะ" คำยินดีพร้อมกับรอยยิ้มสวยส่งให้เพื่อนจากใจจริง ถึงจะเป็นรอยยิ้มที่แสร้งทำก็ตาม

"ไว้ฉันจะพาแก้มมาแนะนำให้เธอรู้จักนะ"

"ไม่ต้องก็ได้ ฉันพอจะเคยเห็นหน้าอยู่บ้าง"

"ได้ยังไง เธอเป็นเพื่อนฉันนะ ต้องพาแฟนมาแนะนำให้เพื่อนรู้จักสิ" น่านฟ้าเน้นย้ำคำว่าเพื่อนหลายครั้งราวกับเป็นการตอกย้ำให้เธอรู้สถานะของตัวเอง

หญิงสาวแสร้งส่งยิ้มจางๆ ให้เพื่อนสนิททั้งที่ตอนนี้กำลังใช้เล็บจิกต้นขาของตนเองเอาไว้ให้รู้ถึงความเจ็บปวด แต่ทว่าความเจ็บที่ต้นขานั่นยังไม่ได้ครึ่งของความเจ็บที่หัวใจในตอนนี้

"ฉันกลับหอก่อนนะ จะสอบแล้วต้องอ่านหนังสือต่อ"

"อืม ให้ขับรถไปส่งไหม" น่านฟ้าอาสาจะไปส่งเธอที่หอพัก แต่ปิ่นรักกลับส่ายหน้ารัวๆ เป็นการปฏิเสธ

"ไม่เป็นไรๆ หออยู่แค่นี้ฉันเดินกลับดีกว่า"

"เอางั้นเหรอ"

"อืม นายไปหาแฟนเถอะ"

"จริงด้วย นัดแก้มไว้นี่นา ไปก่อนนะ" เป็นน่านฟ้าที่ลุกออกจากโต๊ะไปด้วยความรีบร้อนเมื่อนึกขึ้นได้ว่านัดกินข้าวกับกรรวีแฟนสาวเอาไว้

ปิ่นรักยังคงนั่งอยู่ที่เดิมไม่ลุกไปไหน เธอไม่มีเรี่ยวแรงที่จะพยุงตัวเองให้ออกจากตรงนี้ ไม่รู้ว่าเพราะอะไรทำไมเธอถึงได้รู้สึกร่างกายชาจนขยับไม่ได้ อาจเป็นเพราะเธอเจ็บจนชาไปแล้ว

"นั่นปิ่นนี่หวา พวกมึงไปก่อนเลยเดี๋ยวกูตามไป" เสียงเอะอะของใครบางคนดังจากทางด้านหลังทำให้ปิ่นรักหันไปมองตามเสียง

"อ้าวจิ ทำไมยังไม่กลับล่ะ" เสียงหวานเอ่ยถามเพื่อนในสาขาที่เดินมุ่งตรงมาทางเธอ

"ทำรายงานกลุ่มน่ะ แล้วปิ่นล่ะทำไมยังไม่กลับรอไอ้น่านเหรอ" จิหรือจิรายุเพื่อนร่วมสาขาที่เรียนด้วยกันหลายวิชาของน่านฟ้าและปิ่นรัก

"น่านมีนัดกับแฟนน่ะเลยกลับไปก่อน"

"ห๊ะ! ไอ้น่านมีแฟนตอนไหนอีกล่ะเนี่ย" จิรายุทำหน้ามึนงง แต่ก็ไม่แปลกใจเพราะน่านฟ้านั้นหน้าตาดีใครๆ ก็ชอบ

"น่าจะสักพักแล้วแหละ ที่ชื่อแก้มเป็นดาวนิเทศไง"

"อ๋อ ว่าละเห็นช่วงนี้มันควงอยู่บ่อยๆ" จิรายุทำหน้านึกคิดก่อนจะนึกออกว่าแฟนใหม่ของน่านฟ้าเป็นใคร

"เย็นมากแล้วเรากลับหอดีกว่า"

"ปิ่นกลับยังไง"

"เดินกลับไง หอพักอยู่แค่นี้เอง"

"แค่นี้ที่ไหนเดินตั้งไกล ไปเราไปส่งที่หอเอง" จิรายุอาสาไปส่งเธอถึงหอพัก ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนไม่รอฟังคำปฏิเสธของอีกฝ่าย

"ไม่ต้องหรอก ใกล้ๆ แค่นี้เอง"

"บอกว่าจะไปส่งไง ลุกขึ้นสิ" มือหนาคว้าแขนเล็กให้ลุกขึ้นก่อนจะจับจูงพาเดินไปที่รถสปอร์ตคันหรูของตนเอง

ปิ่นรักไม่สามารถทักท้วงได้จึงต้องยอมตามใจคนตรงหน้าไปก่อน ไม่มีครั้งไหนเลยที่เธอจะปฏิเสธจิรายุได้ เพราะเขารู้ทันเธอเสมอ

"จอดแค่หน้าหอก็พอ"

"ก็ได้ เจอกันพรุ่งนี้นะ" จิรายุโบกมือร่ำลาเพื่อนในสาขาที่มักจะตัวติดอยู่กับน่านฟ้าตลอด เขารู้ว่าน่านฟ้ากับปิ่นรักสนิทกันมากจนทีแรกคิดว่าทั้งคู่คบกัน แต่ความจริงเป็นแค่เพื่อนสนิทกันเท่านั้น พอรู้แบบนั้นจิรายุก็เริ่มมีความหวังเพราะเขาแอบชอบปิ่นรักมานานแล้ว เพียงแค่ไม่กล้าบอกให้ใครรู้

ชายหนุ่มใบหน้าหล่อคมคายมีดีกรีเป็นถึงลูกชายนักการเมืองดัง ความเพียบพร้อมสมบูรณ์แบบไม่เป็นสองรองใคร จิรายุเป็นผู้ชายที่ภายนอกดูแบดบอยควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าผิดกับน่านฟ้าที่รายนั้นมักจะควงเป็นคนๆ ไป แต่คบใครไม่ได้นานสักคนเดียว

หลังสอบกลางภาคจบไปนักศึกษาต่างพากันนัดรวมกลุ่มเพื่อฉลองให้กับการสอบที่ผ่านมา ปิ่นรักเองก็มาร่วมฉลองด้วยเช่นกันส่วนน่านฟ้าครั้งนี้เขามากับกรรวีแฟนสาวที่เพิ่งตกลงปลงใจคบหากันเมื่อเดือนก่อน

"อื้ม...น่าน เดี๋ยวคนอื่นมาเห็นเข้า" เสียงหวานของหญิงสาวใบหน้ารูปไข่ ริมฝีปากอวบอิ่มกำลังถูกคนตรงหน้ากดทับไม่ยอมปล่อย

"ทำไมล่ะแก้ม ตื่นเต้นดีออก" คนตัวโตกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงกระเส่าก่อนจะเริ่มก้มลงซุกไซร้ซอกคอหอมของเธอ

"พอแล้ว ค่อยกลับไปทำต่อที่คอนโดน่านนะ"

"ก็ได้ งั้นกลับเลยไหม" น่านฟ้าอดใจรอไม่ไหวอยากกลับคอนโดในทันที

"ค่ะ งั้นเราไปบอกเพื่อนๆ กัน"

ทั้งสองคนจับมือกันออกมาจากทางด้านหลังร้านเดินตรงไปยังโต๊ะยาวภายในร้านที่มีกลุ่มเพื่อนกำลังดื่มฉลองหลังสอบเสร็จกันอยู่

"พวกมึงกูกับแก้มกลับก่อนนะ" น่านฟ้าตะโกนบอกเพื่อนๆ พลางโอบไหล่คนข้างๆ ไม่ห่าง

"แหมไอ้น่าน พอมีแฟนแล้วไม่อยู่กับพวกกูเลยนะมึง" เพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มเอ่ยแซวน่านฟ้าที่ตั้งแต่คบกับกรรวีก็ไม่ค่อยอยู่กับเพื่อนกับฝูง เพื่อนๆ ต่างรู้ดีว่าน่านฟ้าติดแฟนมากแค่ไหน

คล้อยหลังน่านฟ้าและกรรวีกลับไปพักใหญ่ปิ่นรักที่ไปเข้าห้องน้ำเพิ่งเดินกลับมาที่โต๊ะ สายตาสอดส่องหาเพื่อนสนิท แต่ก็ไร้เงาของน่านฟ้าเสียแล้ว

"จิ แล้วน่านไปไหนล่ะ" ปิ่นรักเอ่ยถามจิรายุเพื่อนในกลุ่มที่ยังไม่เมาเท่าคนอื่นๆ

"ไอ้น่านเหรอ กลับไปกับแก้มเมื่อสักพักนี่เอง"

"กลับไปแล้วเหรอ?"

"ใช่ มันไม่ได้บอกปิ่นเหรอ" จิรายุทำหน้าสงสัยที่ปิ่นรักไม่รู้ว่าน่านฟ้ากับกรรวีกลับไปก่อนใครเพื่อน

"ไม่ได้บอก ถ้างั้นเรากลับก่อนนะ" หญิงสาวทำหน้าซึมสลดก่อนจะแสร้งส่งยิ้มให้เพื่อน

ปิ่นรักเดินคอตกออกจากร้านด้วยใบหน้าซึมๆ เธอถูกคนที่เรียกว่าเพื่อนสนิทลืมอีกแล้ว ตั้งแต่น่านฟ้าเริ่มมีแฟนปิ่นรักก็มักจะถูกลืมอยู่บ่อยๆ แต่เธอไม่เคยโกรธเขาลงเลยสักครั้ง

"โดนทิ้งให้กลับคนเดียวอีกแล้ว" เธอควรชินเสียทีกับการที่ถูกลืมเช่นนี้ ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วเขามีคนรักที่เหมาะสมกับเขา ส่วนเธอก็เป็นแค่เพื่อนที่คิดไปเองข้างเดียว

"ปิ่น!" เสียงตะโกนไล่หลังทำให้ขาเรียวหยุดชะงักทันควัน

"จิ มีอะไรหรือเปล่า"

"จะกลับหอใช่ไหม เดี๋ยวเราไปส่ง"

"ไม่เป็นไรๆ จิดื่มต่อกับเพื่อนๆ เถอะ" ปิ่นรักรีบโบกมือพัลวันปฏิเสธด้วยความเกรงใจ

"เราง่วงแล้วกำลังจะกลับอยู่พอดี" จิรายุไม่รอช้าให้อีกคนได้ปฏิเสธอีกรอบเขาจัดการคว้าแขนเล็กไปยังรถของตนเองที่จอดอยู่ไม่ไกล

ลานจอดรถที่มีรถหลายสิบคันจอดเรียงรายอยู่ สายตาสวยพลันเห็นรถแสนคุ้นตาของน่านฟ้ายังจอดอยู่ที่เดิม ทว่าสุดท้ายเธอก็ต้องหลบตาหนีเมื่อเห็นว่าคนบนรถกำลังจูบนัวเนียกันอยู่

"ปิ่น...ร้องไห้ทำไม?" เสียงทุ้มเอ่ยถามคนตัวเล็กที่อยู่ดีๆ ก็ยืนร้องไห้น้ำตาไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง

"เราร้องไห้เหรอ?" ปิ่นรักยกมือจับแก้มทั้งสองข้างที่มีน้ำตาไหลเอ่อ เธอไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองกำลังร้องไห้เพราะได้เห็นภาพคนที่เธอรักกำลังจูบกับหญิงสาวอีกคน

"ไหนดูสิมีอะไรเข้าตาหรือเปล่า" ด้วยความเป็นห่วงจิรายุค่อยๆ จับใบหน้าสวยเงยขึ้นก่อนจะสบเข้ากับดวงตากลมโตทำให้ใจของเขาเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ

"เอ่อ...น่าจะเป็นฝุ่นน่ะ"

"งั้นเหรอ ตกใจหมดเลย" ชายหนุ่มรีบหันหน้าหนี เขาเกือบก้มลงไปจูบริมฝีปากสีชมพูสวยนั้นเข้าให้แล้ว โชคดีที่ยังดึงสติตัวเองกลับมาทัน ไม่เช่นนั้นปิ่นรักคงได้เกลียดหน้าเขาอย่างแน่นอน