Chapter 9 ดาหลาคือเบอร์หนึ่ง 

Chapter 9

ดาหลาคือเบอร์หนึ่ง

สองสัปดาห์ผ่านไป

ไม่ว่าจะอย่างไรความสัมพันธ์ระหว่างเธอและวีรันไม่ได้ดีขึ้นเลยสักนิด ยังคงเหินห่างกันตามเดิมทั้งยังต้องทนฟังเขาพูดถึงดาหลาผู้หญิงอันเป็นที่รัก

“วีนะวี...ทั้ง ๆ ที่ก็รู้แท้ ๆ ว่าดาหลากำลังรักอยู่กับพี่ชนินทร์”

ตอนนี้ความรู้สึกของนารินหลากหลายเหลือเกิน เธอนั่งอยู่ที่ชุดโต๊ะเหล็กสีขาวลายฉลุดูหรูหราภายในสวนของคฤหาสน์หลังโตซึ่งเป็นเรือนหอของเธอกับคู่หมั้น

ติ๊ง เสียงแชทในโทรศัพท์ดังขึ้น นารินก้มลงมองอย่างร้อนใจพบว่าเป็นแชทจากพี่ชายสุดที่รักซึ่งอายุห่างจากเธอห้าปีอย่าง ชนินทร์

[พี่ชนินทร์ : ตอนนี้พี่ยังติดต่อดาหลาไม่ได้ พยายามให้คนตามหาแล้วแต่ก็ยังไม่เจอ]

“ดาหลา...เธอหายไปไหนกันแน่นะ” ใบหน้าสวยของหญิงสาวเต็มไปด้วยความทุกข์ใจเมื่อได้รู้ข่าวว่าดาหลาเพื่อนรักหนีหายออกไปจากเกาะชมลวรวรรณโดยไม่มีใครทราบข่าว

ที่จริงก่อนหน้านี้ไม่นานเธอไปหาดาหลาที่เกาะ

น้ำตาของนารินคลอเบ้า ยิ่งนึกถึงวันนั้นที่เธอพูดกับดาหลาเกี่ยวกับเรื่องคนรักอย่างวีรัน นารินต้องการให้ดาหลาทำอย่างไรก็ได้ให้วีรันเลิกรักเธอสักที

เพราะนารินรักวีรันจนใจจะขาดแล้ว...รักมานาน ดาหลาก็เป็นเพื่อนที่เธอสนิทด้วยที่สุด แต่กลับเป็นคนที่วีรันหลงรักมากที่สุดเช่นกัน

“ฉันไม่คิดอิจฉาเธอเลยนะดาหลา... ฉันแค่ต้องการให้เธอเว้นระยะกับวีก็เท่านั้น ไม่คิดเลยว่าเธอจะหายไปแบบนี้... ฉันขอโทษ”

นารินที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ในสวนพร้อมกับด้านหน้าเป็นโต๊ะกลมสีขาวมีถ้วยชาวางเอาไว้ บรรยากาศรอบข้างมีลมพัดโชยอยู่ตลอดเวลาแต่ใจของนารินกลับไม่เย็นตามลมที่พัดมาเลย

เหตุการณ์ก่อนหน้านี้

บนเกาะชมลวรวรรณ รีสอร์ตหรูของตระกูล

“วีรัน…คู่หมั้นของฉัน เขายังรักเธออยู่”

คำพูดนั้นเหมือนพายุที่ปะทุลงกลางอกของดาหลาเธอชะงัก ตัวแข็งทื่อ

“ฉันรู้ว่าเธอไม่เคยคิดเกินเลย…ไม่เคยคิดแย่งของของฉัน เราเป็นเพื่อนสนิทกัน”

“นาริน...”

“แต่เพราะความเป็นเธอ ความมุ่งมั่น ความสวย ความสามารถ มันทำให้วีรันยิ่งรักเธอมากขึ้นกว่าเดิม”

นารินเสียงสั่นเล็กน้อย

“ไม่หรอกนาริน...”

“ฉันรักเขามาก…มากจนไม่รู้จะทำยังไงแล้ว”

“...” ดาหลาเงียบนิ่งงัน มองหน้าเพื่อนอย่างรู้สึกผิดแม้ว่าเธอจะไม่ได้ผิดอะไร

“ฉันไม่อยากแต่งงานกับผู้ชายที่หัวใจยังมีคนอื่น โดยเฉพาะถ้าคนอื่นคนนั้นคือเพื่อนสนิทของฉันเอง…”

ดาหลาน้ำตาซึม เธอก้มหน้าลง พยายามควบคุมอารมณ์

“ฉันไม่ได้ตั้งใจ…ไม่ว่าวีรันจะคิดยังไง แต่ฉันไม่เคยรักเขา...ฉันรักพี่ชายของเธอนะนาริน”

“ฉันเชื่อ…แต่ฉันแค่อยากขอร้อง…”

นารินเอื้อมมือไปจับมือดาหลาไว้แน่น

“ช่วยฉันที…ช่วยทำอะไรก็ได้ให้เขาตัดใจจากเธอได้เสียที”

เสียงร้องไห้สะอื้นดังขึ้นท่ามกลางห้องเงียบ ดาหลานิ่งไปนาน…ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ เงยหน้าขึ้น

ในดวงตาของเธอมีทั้งความเจ็บปวด ความสับสน และความรู้สึกลึกซึ้งที่ไม่อาจกล่าวเป็นคำพูด

“ฉัน...จะลองคิดหาวิธีดูนะนาริน ขอให้เธอสบายใจ ใจของฉันมีแต่คุณนินทร์คนเดียว”

นั่นคือสิ่งที่ดาหลาบอกกับเธอเป็นประโยคสุดท้ายก่อนที่นารินจะได้รับรู้ข่าวว่าดาหลาหายตัวออกไปจากเกาะชมลวรวรรณ

หญิงสาวพร่ำโทษตัวเองว่าเป็นต้นเหตุทำให้เพื่อนสาวหนีหายไป คงเป็นเพราะโกรธเธอแน่ ๆ ... แม้ว่าความจริงเหตุผลอาจจะเป็นอย่างอื่น แต่นารินในตอนนี้เกลียดตัวเองอย่างหนัก

“ขอโทษนะดาหลา วันนั้นถ้าฉันไม่ไปพูดกับเธอเรื่องวีรัน...เธออาจจะยังไม่หายไปไหนก็ได้”

นารินหลับตาพริ้มพร้อมกับมีน้ำสีใสไหลออกมาจากดวงตากลมโต คืนนี้เธออาจจะต้องบอกเรื่องที่ดาหลาหายตัวไปให้กับวีรันได้รับรู้

แล้วถ้าวีรู้...จะเกลียดเราไหม เธอคิดสับสนกับตัวเอง จินตนาการไปต่าง ๆ นานา

ภายในตัวเมือง

“ช่วงนี้งานคุณวีแน่นมาก ต้องคุยกับลูกค้าบ่อย ๆ ทั้งยังต้องดีลงานกับหลาย ๆ บริษัทอีก คุณท่านชายก็แนะนำว่าควรมีเลขาหน้าตาสวย ๆ ข้างกายไว้สักหนึ่งคน การเจรจาจะเป็นไปได้ง่ายขึ้น”

คิมที่สวมชุดสูทหรูเรียบร้อยโค้งให้กับผู้เป็นเจ้านาย ในตอนนี้วีรันลงจากรถและกำลังเดินเข้าไปภายในภัตตาคารซึ่งนัดไว้กับคุณโกศล คู่ค้าทางธุรกิจที่กำลังจะดีลโปรเจ็คใหญ่ร่วมกัน

“ไม่เห็นความจำเป็น” วีรันตอบเสียงทุ้ม เขามั่นใจในความสามารถของตัวเอง ไม่จำเป็นต้องเอาสตรีงามหน้าไหนมาล่อลูกค้า เพียงผลประโยชน์ลงตัวมันก็ควรจะจบ

“ของแบบนี้บางทีมันพูดยากครับ” คิมเลขาส่วนตัวผู้ติดตามดูแลเอ่ยเสียงเรียบ เขาเองเห็นด้วยกับคุณท่านว่าควรมีหญิงสวยคู่กายมันจะง่ายสำหรับการทำงาน

“นายก็รู้...ฉันมีภรรยาแล้ว” วีรันหันไปมองคิมพร้อมกับกดเสียงต่ำ ถ้อยคำที่เอ่ยคำว่าภรรยา เขาเอ่ยเสียงเบา ไม่ค่อยอยากยอมรับนักเพราะยังไม่ได้แต่งงานกัน แต่ตอนนี้นารินตกเป็นเมียของเขาอย่างเต็มรูปแบบแม้จะเป็นเพียงแค่ครั้งเดียวคืนเดียว และหลังจากนั้นเขาไม่แตะต้องเธออีก

“เมียก็ส่วนเมียสิครับคุณวี นี่ลูกน้องทำงาน”

คิมพูดพร้อมกับยิ้มมุมปาก

“คิดว่างั้นเหรอ ฉันไม่เห็นว่าจะน่าสนใจ วิรันดำรงกุลคุยธุรกิจกับใครก็มีแต่คนอยากร่วมลงทุนไม่ต้องพึ่งพาผู้หญิงหน้าไหน”

“ที่จริงมีผู้หญิงคนนึงมาสมัคร สวยและเซ็กซี่มาก คุณท่านให้ผมเปิดรับสมัครมาซักระยะแล้วกับตำแหน่งนี้”

“พ่อไม่เห็นมาปรึกษา” วีรันว่าพลางยักไหล่ เท้าที่กำลังจะก้าวเข้าภัตตาคารชะงักไปชั่วครู่

“ท่านรู้ว่าคุณวีดื้อ จึงให้ผมจัดการ”

“แล้วผู้หญิงที่ว่าคือใครกันล่ะ สวยขนาดจะช่วยให้ดีลงานง่ายขึ้นเชียว?” วีรันเลิกคิ้วอย่างไม่อยากจะเชื่อ จะมีใครสวยไปกว่าดาหลา นางเอกชื่อดังที่ตอนนี้มีชื่อเสียงเป็นอย่างมาก

“ชื่อคุณส้มหวาน...จากประวัติเห็นว่าจบโรงเรียนมัธยมที่เดียวกับคุณวีด้วยนะครับ”

“ส้มหวานอย่างนั้นเหรอ” วีรันเลิกคิวเล็กน้อย สีหน้าครุ่นคิดเพราะชื่อนี้...ช่างคุ้นหู

ช่วงเย็น

นารินในตอนนี้เข้าห้องครัวเพื่อเตรียมทำของโปรดให้กับวีรัน เธอทำต้มซุปกระดูกหมูตุ๋นยาจีนพร้อมกับปลาหิมะนึ่งซีอิ๊วและยังมีผัดผักใส่กุ้งซึ่งเป็นของโปรดของเธอเอง รวมถึงอาหารเมนูอื่น ๆ

“คุณนารินที่จริงไม่ต้องเข้าครัวเองก็ได้นะคะ เดี๋ยวป้าทำให้”

ป้าอุ่น คนเก่าแก่ของสกุลวิรันดำรงกุลเดินเข้ามาในครัว ห้องครัวโออ่าของคฤหาสน์หลังโต หญิงสาวในชุดเดรสสีครีมพร้อมกับผมสั้นประบ่ายิ้มระเรื่อ ใช้มือที่สวมถุงมือกันความร้อนยกหม้อที่กำลังนึ่งปลาออกมาและจัดวางลงบนจาน

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะป้าอุ่น หนูก็อยากจะทำของโปรดให้วีทานบ้างด้วยตัวเอง”

“แหม.. เดี๋ยวมือสวย ๆ นุ่ม ๆ ของคุณรินก็ด้านซะหมดหรอกค่ะ เรื่องแบบนี้ให้ป้าทำเองก็ได้”

ป้าอุ่นยิ้มพร้อมกับจับมือของเจ้านายสาวอย่างแผ่วเบา

“ทำงานนิดหน่อยไม่ได้ทำงานหนักอะไรเลยค่ะ ให้รินได้ทำบ้างเถอะนะคะ อยู่แต่บ้านเฉย ๆ ก็เบื่อแย่”

นารินว่าติดตลก จ้องมองเธอด้วยความเอ็นดู

“คุณนารินนี่เหมาะสมกับคุณวีรันจริงๆ นะคะ เหมาะสมกันทุกกระเบียดนิ้ว สมแล้วที่เป็นลูกสาวจากตระกูลผู้ดีทั้งกิริยามารยาท หน้าตา วาจา ดูดีไปเสียหมด... ไม่แปลกใจเลยทำไมคุณหญิงพิยดาถึงทาบทามคุณนารินมาเป็นภรรยาคุณวีรัน”

“ก็ถ้าความเหมาะสมมันหมายถึงว่าเขาจะรักริน แบบนั้นรินก็ดีใจค่ะ”

นารินพูดเสียงเศร้ากับสิ่งที่เป็นจริงไปไม่ได้

ป้าอุ่นมองว่าที่คุณหญิงคนใหม่แห่งตระกูลวิรันดำรงกุลด้วยความสงสารสุดหัวใจ

“ตอนนี้อาจจะยังไม่ แต่สักวันคุณวีจะต้องเห็นความดีของคุณรินอย่างแน่นอนค่ะ ไม่มีใครเหมาะสมกับคุณวีไปมากกว่าคุณนารินอีกแล้ว”

หญิงสูงวัยพูดตามความจริงทำเอานารินยิ้มแก้เก้อด้วยความเขิน

ช่วงเวลาต่อมา ไม่นานนักหลังจากเตรียมมื้ออาหารเสร็จ วีรันก็กลับมาจากที่ทำงาน

เขาเปรยสายตามองไปที่โต๊ะอาหารสุดหรูซึ่งเต็มไปด้วยอาหารที่เป็นของโปรดของเขา รวมถึงยังมีผัดผักกุ้งซึ่งเป็นของโปรดนารินอีกด้วย

“ทานข้าวกันนะวี วันนี้มีแต่ของชอบวีทั้งนั้นเลย รินเข้าครัวทำเองเลยนะ”

เธอยิ้มอย่างใจดีพร้อมเดินเข้าไปหาสามี แล้วเกาะแขนเขาเบา ๆ แสดงความเป็นเจ้าของ

สายตาคมคายก้มลงมองต่ำที่มือเล็กซึ่งกำลังโอบล้อมแขนกำยำของเขาเอาไว้ เขาดึงแขนออกช้าๆ นารินหน้าเสียไปเล็กน้อย นี่เธอทำตัวสนิทสนมกับว่าที่สามีเกินไปหรือเปล่า

“ขอบใจ”

เอ่ยตามมารยาทก่อนจะเดินไปนั่งลงที่โต๊ะอาหาร ที่จริงเขาทานดินเนอร์กับลูกค้ามาแล้ว แต่ในครั้งนี้เลือกที่จะไม่ใจร้ายปฏิเสธผลักไสนารินอย่างที่เคยทำ

เหมือนหัวใจของเขาและเธอค่อย ๆ คืบคลานเข้าใกล้กันทีละน้อย

นารินยิ้มเล็กน้อยที่เขายอมทานมื้ออาหารนี้ที่เธอเป็นคนเตรียม

นารินเข้าไปนั่งใกล้กับวีรัน สักพักไม่นานใจดีก็เดินเข้ามาตักข้าวให้ผู้เป็นนายก่อนจะก้มหัวให้เล็กน้อยแล้วเดินจากออกไป ให้เจ้านายได้อยู่กันอย่างเป็นส่วนตัว

“เหนื่อยไหมคะทำงานวันนี้?”

แน่นอนว่าหญิงสาวก็ต้องเอาใจ วีรันนิ่งไปไม่ได้ตอบทีเดียว

“อย่าคิดว่าแค่นอนด้วยกันคืนเดียว... จะเปลี่ยนให้ฉันหันมารักเธอได้”

คำตอบของวีรันทำเอาหญิงสาวที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ถึงกับชะงักไป มือที่กำลังถือช้อนสั่นระรัวแต่ก็คลี่ยิ้มสู้

“รินก็ไม่ได้หวังหรอกว่าวีจะหันมารักในเร็ววัน... ทุกอย่างมันต้องใช้เวลา รินเข้าใจ”

“...” ชายร่างแกร่งเงียบไม่ตอบ เขาทำได้เพียงมองตรงไปยังอาหารตรงหน้า

“เดี๋ยวตักปลาให้นะ... ปลาหิมะนึ่งซีอิ๊วของโปรดวีเลยนี่”

มือเรียวเล็กถือช้อนยื่นไปหมายจะตักปลาหิมะแต่แล้วก็ต้องชะงักลงอีกครั้งเมื่อได้ยินถ้อยคำใจร้ายออกจากปากของวีรัน ผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคู่หมั้นคู่หมายและกำลังจะแต่งงานกันในอีกไม่ช้า

“จำเอาไว้นาริน...ไม่ว่ายังไงฉันจะไม่เลิกรักดาหลา”

มือเธอสั่นคลอนแต่ยังสามารถตักปลาหิมะใส่ในจานให้กับวีรันพร้อมกับคลี่ยิ้มบางเบา

“ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ดาหลานี่ก็ยังคงเป็นเบอร์หนึ่งในใจวีเลยนะ”

“ใช่...ใจของฉันมีแต่ดาหลา มันไม่ได้มีเธออยู่ในนั้นเลยสักนิด.. ไม่มี”

เหมือนโดนเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าไปในหัวใจของนาริน ไม่ว่าจะยังไงเธอก็ไม่มีวันชนะเพื่อนสนิทหน้าสวยที่ชื่อว่าดาหลาเลย... ไม่มีวัน