Chapter 8 เป็นของวี

Chapter 8

เป็นของวี

ในตอนนี้เรือนหอของตระกูลวิรันดำรงกุลที่ควรจะเงียบสงบกลับเต็มไปด้วยลมหายใจที่หนักหน่วง ร่างสูงโน้มลงทาบบนร่างบางที่ถูกกักอยู่ใต้ร่างเขาอย่างไม่มีทางหนี...ใบหน้าสวยขึ้นริ้วแดงขวยเขิน

เสื้อผ้าอาภรณ์แต่ละชิ้นถูกถอดออกโดยฝีมือของคนตัวใหญ่กว่า เป็นคราแรกของนารินที่จะต้องตกเป็นของวีรันว่าที่เจ้าบ่าวของเธอซึ่งแอบรักมาเนิ่นนาน

ดวงตาคู่สวยสั่นระริกจับจ้องมองชายอันเป็นที่รัก เรือนร่างเล็กถูกผลักลงบนเตียงอย่างเต็มยอมพร้อมใจ

“อื้ม~ ว วี...” เสียงครางระคนเขินอาย ขาเรียวถูกอ้าออกกว้างจนสุด ไร้ซึ่งกำลังจะขัดขืนดึงดัน ชุดนอนสายเดี่ยวสีดำสุดเซ็กซี่ซึ่งตั้งใจใส่มา ยั่ว ถูกดึงกระชากทิ้งออกอย่างไม่ใยดี ไม่สนใจสักนิดว่าใส่มันมาเพื่ออะไร เพราะสิ่งที่คนตัวใหญ่สนใจคือร่างสวยภายใต้พันธนาการ ไร้ซึ่งอาภรณ์ มีเพียงความขาวเนียนและอวบอัดที่โชว์ให้ได้เห็นจนใจสั่นระรัวเป็นหน้ากลอง

“อืม~” เสียงจากริมฝีปากหนาดังแผ่ซ่านขึ้นทั่วห้องนอนของวีรันซึ่งอยู่คนละด้านกับห้องนอนของนารินในยามปกติ สาวใช้ต่างนินทาคู่รักที่แยกห้องนอนกัน แต่ในตอนนี้คนทั้งคู่กลับกอดกันกลมกลึงไร้ซึ่งวี่แววของคนเกลียดกัน มีแต่เสียงครางซ่านออกมาให้ได้ยิน

ผ้าปูเตียงสีขาวยับย่นเมื่อเธอเผลอกำแน่นด้วยความสั่นไหว ใบหน้าของเขาใกล้เสียจนเธอได้ยินชัดเจนถึงจังหวะหายใจร้อนผ่าว ริมฝีปากหยักบดจูบลงมาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่แค่เร่าร้อน แต่แฝงความอ่อนโยนเจือจาง จูบที่ลึกซึ้งขึ้นทำให้นารินน้ำตาคลอโดยไม่รู้ตัว เขากำลังจูบเธออย่างหวานซึ้ง...ทั้งที่จริงวีรันไม่เคยทำแบบนี้กับเธอเลย

เต้าอวบใหญ่เผยโชว์ให้ได้เห็น ดวงตาคู่คมสั่นระริกไปชั่วครู่ก่อนจะก้มลงงับเข้าที่ยอดถันสีหวานแล้วดูดคลึงกล้ำกลืนด้วยความซ่านสยิว

“อื้ม ว วี...” คนตัวเล็กร้องระครวญครางเสียงแผ่ว ดวงตากลมโตวูบไหวแต่มีหรือที่วีรันจะหยุดในเมื่อเรื่องดำเนินเลยเถิดถึงขนาดนี้

ปากหยักได้รูปงับเข้าพร้อมกับเคล้าคลึงเล่นกับยอดปทุมถันสีสวยของนาริน

เต้าอวบวูบไหวกระเพื่อมตามสัมผัสยวบยาบ ความนุ่มเนียนขาวใสทำเอาวีรันหลงใหลไปชั่วขณะแม้จะไม่เคยออกปากบอกว่ารักเธอเลยสักนิด

ร่างกายของทั้งคู่นอนทาบทับกันอยู่บนเตียงโดยมีชายหนุ่มซุกไซร้อยู่กับบริเวณเนินอก มืออีกข้างเลื่อนลงแยงนิ้วเข้าสัมผัสกับกลีบผกาสีชมพูสวย ทำเอาคนตัวเล็กตากลมโตเบิกโพลงด้วยความตกใจ

“วะ วี อย่าทำตรงนั้นนะ...มัน..” เธอเสียวไปทั้งกายยกมือขึ้นพยายามจับมือของคนตัวใหญ่ให้ห่างออกมาจากจุดอ่อนไหว

“แต่งตัวมายั่ว แล้วทีงี้จะห้ามทำไม?”

“รินอยากให้วีทำมันด้วยรัก ไม่ใช่เพราะโมโหแบบนี้”

นารินตอบเขาเสียงสั่น รู้ดีว่าคู่หมั้นไม่พอใจเรื่องอะไร

“ค่ามันก็เท่ากัน ยังไงเธอก็ต้องเป็นผู้หญิงของฉันอยู่ดี”

เป็นชะตากรรมที่เลี่ยงไม่ได้ ผลประโยชน์สองฝ่ายลงตัวจากการที่ทั้งคู่แต่งงานกัน เรื่องนี้วีรันตระหนักดี แม้ว่าดวงใจของเขาจะหลงรักดาหลามากสักเพียงใด หากแต่ชะตากำหนดให้ต้องอยู่กับนาริน... นักธุรกิจหนุ่มอย่างเขาจะเลี่ยงอย่างไรไหว

“ไม่สิ...มันต้องไม่ใช่แบบนี้”

นารินเริ่มรู้สึกว่าตัวเองคิดผิดไปที่แต่งตัวยั่วล่อเสือล่อตะเข้แล้วเดินเข้าห้องเขามาโดยไม่คิดไตร่ตรอง พอถึงเวลาจริงกลับไม่กล้าเสียอย่างนั้น

แต่ก็ไม่มีเวลาให้ได้คิดอย่างอื่น นิ้วมือแกร่งสอดแทรกเข้ามาในกลีบสีหวาน ความฟิตแน่นแล่นผ่านตอดรัดนิ้วแกร่งจนขยับแทบไม่ได้

“อะ อื้อ...วีรัน เอาออก ม มันเจ็บ...”

เธอครวญครางเสียงผะแผ่วพยายามผลักไสเขาออก แต่มีหรือที่วีรันในตอนนี้จะฟัง เขาก็เป็นชายไม่ใช่พระอิฐพระปูน

นิ้วแกร่งชักเข้าออกสุดจนน้ำใสไหลเยิ้มผลิบานออกมา ดวงตาคู่คมจับจ้องมองใบหน้าสวยแดงซ่าน เส้นผมเรียวงามประบ่าสีดำแผ่สยายทั่ว แม้นารินจะไม่ใช่สเปคแต่ในตอนนี้เธอก็ดูเซ็กซี่ใช่หยอก

ความแข็งขืนของความเป็นชายดีดผงาดค้ำจุนอยู่ภายใต้กางเกงชุดนอน รู้สึกละอายแก่ใจตัวเองอยู่เหมือนกันที่คิดมีอารมณ์กับผู้หญิงที่เขาออกปากว่าไม่มีทางรัก

นารินไม่ได้สวยเซ็กซี่ขยี้ใจแบบผู้หญิงคนอื่น ต่างจากดาหลาที่สวยหยดพร้อมประดับด้วยดีกรีดาวโรงเรียน ส่วนเธอเป็นเพียงนารินหญิงสาวจืดชืด หากตัดคำว่าลูกสาวจากตระกูลชมลวรวรรณออกก็คงแทบไม่มีอะไรดี

หากแต่ไอ้คำว่าไม่มีดีที่วีรันนิยาม.. ในตอนนี้นิ้วแกร่งกำลังกระซวกเข้าออกร่องสวยจนชีช้ำขึ้นริ้วแดง

“อ๊ะ อื้อ... วี อย่าแกล้งแบบนี้สิ”

เขาก้มลงประชิดเข้าที่ข้างหูกระซิบบอกเธอ

“ไม่ได้แกล้ง แต่เอาจริง”

“อะ เอาอะไร...วีหมายถึงอะไร” ทำเป็นถามทั้งที่รู้อยู่แล้ว หากแต่เธอยังคงกังวล เพียงสัมผัสสอดใส่เข้ามาด้วยนิ้วยังรู้สึกเจ็บขนาดนี้ หากเป็นแท่งลำใหญ่ตามที่เคยเห็นในหนังมันจะเจ็บสักเพียงใด นารินไม่อยากแม้แต่จะจินตนาการ

ไม่รอให้เธอได้พูดพร่ำทำเพลงหรือผลักไสกายแกร่งออก ความแข็งขืนดีดเด้งถูกโชว์ผงาดให้ได้เห็น เขาผละตัวออกมาจากกายเธอ ชันเข่าลงตรงหน้า จับขาเรียวอ้าออกจนสุด

“ว วี... ทำไมมันใหญ่ขนาดนั้น” นารินเมื่อเห็นของจริงกลับรู้สึกตกใจจนผวา วีรันยิ้มเยือกเย็นพูดด้วยน้ำเสียงแหบห้าว

“ทำไมตกใจ ปกติก็ยั่วเกงนี่... ใส่ชุดนอนเซ็กซี่มายั่วฉันตั้งหลายรอบ ถึงเวลาของเธอแล้วนาริน...”

วีรันไม่อาจปล่อยหญิงสาวให้รอดผ่านสถานการณ์นี้ไปได้อีก

“ว วี กรี๊ด!! เอาออกไป...”

เธอพยายามแดดิ้นแต่ก็ไม่ทันเสียแล้วเพราะแท่งลำใหญ่โตถูกสอดแทรกเข้ามาในร่องสวยจนกลีบกุหลาบผลิเยิ้มไปด้วยน้ำหวานสีใส แต่มันช่างคับแน่นเหลือเกิน... คนตัวเล็กจุกไปทั้งกาย

“อ่า... ทำไม... แน่นจัง”

แม้แต่วีรันที่เคยผ่านผู้หญิงมาบ้างยังรู้สึกว่าของนารินนั้นแน่นกว่าใครที่เขาเคยได้สัมผัสมา อาจเป็นเพราะนารินเป็นหญิงบริสุทธิ์และเขาเป็นคนแรกของเธอ

ไม่ต้องพร่ำพรรณนาบอกก็พอจะรู้ว่าหญิงสาวจืดชืดคนนี้ไม่เคยต้องมือชายใด นารินเป็นผู้หญิงเรียบร้อยและหัวโบราณ ไม่ฉูดฉาดและไม่มีสิ่งใดน่าดึงดูด

หากแต่ตอนนี้บางทีวีรันอาจควรคิดใหม่ ร่องสวยตอดรัดเขาจนแทบจะแตก เลือดในกายสูบฉีดแล่นพล่านอย่างไม่เคยเป็น

หัวใจดวงแกร่งเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ สัมผัสของนารินทำเขาแทบคลั่ง

ก้มลงมองหญิงใต้กายแกร่ง ใบหน้าสวยเหยเกด้วยความเจ็บปวดจนริ้วแดงขึ้นข้างแก้ม น้ำตาน้อย ๆ คลอใสอยู่ข้างเบ้าตาทั้งสองข้าง ใจดวงแกร่งรู้สึกกระสับกระส่าย

“อื้อ~ จุก เอาออกไปได้มั้ย...” คนตัวเล็กวิงวอนขอความเห็นใจ ร่องสวยตอดหนึบ

“ไม่...” เขาปฏิเสธเต็มเสียง มือยกขึ้นคร่อมไว้เหนือหัวของหญิงสาวพร้อมกับสบตาจ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตคู่สวย เสียงหอบหายใจของหญิงตัวเล็กที่นอนระทวยรวยแรงอยู่ใต้ร่างพร้อมกับอกอวบที่กระเพื่อมไปตามแรงหายใจยิ่งยั่วเย้าสายตา

วีรันก้มหน้าลงงับเข้าที่ยอดถันสีสวย ดูดคลึงมันเล่นคลอเค้า กายใหญ่ก็เริ่มขยับกระแทกแก่นกายเข้าไปตักตวงความแน่นหนึบของนารินคู่หมั้นของเขา

เพื่อนสนิทที่ในอดีตเขาไม่เคยคิดสนใจ

ในตอนนี้กลับกลายเป็นคู่หมั้นที่นอนเปลือยกายร่ำร้องเรียกชื่อของเขาอยู่ไม่หยุดตลอดทั้งคืน

“วะ.. วี วี! แรงเกินไปแล้ว”

เสียงหวานร้องครวญครางดังระงม ภายในห้องดังกึกก้องจนสะท้อนได้ยินไปยังข้างนอก

น้ำหนึ่งและใจดี สาวใช้รุ่นราวคราวเดียวกันสองคนเอาหูแนบประตูห้องนอนของผู้เป็นนายพร้อมกับหันมายิ้มให้กัน

“คิก ๆ ในที่สุดนายหญิงของคฤหาสน์เราก็ตกเป็นเมียของคุณผู้ชายอย่างเต็มรูปแบบสักทีทั้งทางพฤตินัยและนิตินัย”

น้ำหนึ่งว่า ลุ้นกับคู่นี้มานา...กับอีแค่จะเป็นผัวเมียกันต้องทำให้เป็นเรื่องยากเรื่องเย็นเสียจริง

“ผู้ดีนี่ก็รักกันยากเนอะ ลองเป็นพวกเราสิ อยู่ด้วยกันในห้องหน่อยเดียวเท่านั้นแหละ...เครื่องก็ติดแล้ว คิกๆ”

ใจดีเองก็ขำออกมาเบา ๆ ทั้งสองยังคงแอบฟังเสียงครวญครางที่ระงมออกมาจากภายในห้องนอนของวีรัน

“เห็นทีพรุ่งนี้คงต้องไปรายงานคุณหญิงพิยดา อีกไม่นานอาจจะได้อุ้มหลาน”

น้ำหนึ่งว่า ใจดีพยักหน้าเห็นด้วย

“แบบนี้หนทางการมีงานแต่งคงอยู่อีกไม่ไกล... จะได้เป็นนายหญิงอย่างเต็มตัวแล้วสินะคุณนาริน ชมลวรวรรณ” ใจดีพูดเพ้อฝัน

“ไม่จ้ะ อีกหน่อยต้องเรียกว่าคุณนาริน วิรันดำรงกุล จะกลายเป็นคนของตระกูลวิรันดำรงกุลอย่างเต็มตัวแล้ว”

แม้จะชอบนินทาเจ้านายเป็นชีวิตจิตใจ แต่เมื่อเห็นทั้งคู่เข้ากันได้ดีสาวใช้ก็รู้สึกยินดีด้วยเพราะหลังจากนี้คงจะมีแต่ความร่มเย็นในคฤหาสน์ ไม่ต้องเครียดเหมือนอย่างที่เคยเป็นมา

จะได้กลายเป็นคู่รักกันจริง ๆ ไม่ใช่เพียงการแต่งงานในนามเพื่อรักษาผลประโยชน์ระหว่างตระกูล

ปั้กกก แก่นกายใหญ่ยังคงกระแทกกระทั้นสอดเข้าไปในกายของหญิงสาว ยิ่งเธอครางบอกให้หยุด มันก็ยิ่งกระตุ้นอารมณ์ดิบในกายของวีรันให้กระแทกแรงกว่าเดิม

“นาริน...ของเธอแม่งตอด”

“อะ อื้อ~ วี... พอแล้ว จะไม่ไหวอยู่แล้ว~” คนตัวเล็กพยายามห้ามเขา

เนื้อนวลผ่องทั้งตัวกระเพื่อมไปตามแรงกระแทกจังหวะการขยับเอวของวีรันผู้อยู่เหนือการควบคุม เขาเป็นฝ่ายคุมเกมนี้และนารินต้องยอมเขาทุกอย่าง...

“อ่า จะเสร็จ...ฉิบ!”

ของเหลวสีขุ่นเนื้อหนักถูกพ่นเข้าไปเต็มร่องสวยของนาริน เป็นครั้งแรกที่วีรันมีอะไรกับผู้หญิงแบบไม่ป้องกัน แต่เขาก็มองไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องป้องกันเพราะอย่างไรเสียนารินก็เป็นคู่หมั้น ที่สำคัญ...เขาเป็นผู้ชายคนแรกของเธอ

หลักฐานที่เป็นพยานชี้ชัดโดยไม่ต้องพูดคือคราบเลือดจาง ๆ ที่ติดอยู่ตรงผ้าปูที่นอน...

นารินน้ำตาคลอเบ้า ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความสับสน รู้ดีว่าวีรันแตะต้องเธอในวันนี้จนเธอต้องกลายเป็นเมียของเขามันไม่ใช่เพราะความรัก หากแต่เป็นความโกรธที่เห็นเธออยู่กับผู้ชายคนอื่นต่างหาก...

ได้แต่เก็บความเสียใจเอาไว้ให้ลึกสุดใจ อย่างไรเธอก็รักวีรันและเต็มยอมพร้อมใจเป็นของเขา

“ต่อให้วีไม่รักเรา แต่เราจะรักวี.. รักวีคนเดียว”

นารินที่นอนหมดสภาพเอ่ยบอกกับเขาเสียงแผ่วเบา วีรันจ้องมองหน้าเธอ เขาถอดถอนกายออก น้ำสีขาวขุ่นไหลผลิเยิ้มออกมาจากร่องสวยจนเปื้อนผ้าปูที่นอน เขาเดินไปหยิบผ้าขนหนูที่ถูกแขวนอยู่ไว้ใกล้กับตู้เสื้อผ้าเดินเข้าห้องอาบน้ำไปอย่างไม่ใยดีที่จะตอบอะไรอีก

ส่วนนารินหลับตาลงพริ้มกับตัวเอง รู้ทุกอย่างในใจแต่ไม่อยากจะยอมรับ

เสียตัวให้เขาแล้ว... แต่เขาก็ยังไม่รักเธออยู่ดี