สถานะคู่หมั้นที่คุณเกลียด

Chapter 1

จืดสนิท

10 ปีก่อนหน้านี้

ในจังหวัดทางภาคใต้ นาริน หญิงสาวชั้นมัธยมปลายหน้าตาธรรมดาไม่ได้โดดเด่นอะไร ผมยาวประบ่าสีดำพร้อมกับดวงตากลมโตที่ดูน่ารักในแบบฉบับเด็กมัธยมปลายทั่วไป

แต่สิ่งที่ทำให้เธอน่าสนใจหรือโดดเด่นกว่าใครคือความร่ำรวย ลูกสาวของตระกูลชมลวรวรรณเศรษฐีใหญ่ทางภาคใต้ที่มีเกาะส่วนตัวรวมไปถึงรีสอร์ตและโรงแรมหลายสาขามากมาย

“นาริน ไปกินข้าวกัน”

“จ้ะดาหลา”

ดาหลา เพื่อนสนิทที่สุดของเธอ ความสวยของดาหลาโดดเด่นเป็นประกายเกินกว่าเด็กมัธยมคนไหน ๆ สถานะคือเพื่อนสนิท ส่วนอีกสถานะของดาหลาคือสาวรับใช้ที่พ่อของนารินรับอุปการะไว้

อีกด้านหนึ่ง นักเรียนชายเป็นกลุ่มนั่งทานข้าวกันอยู่ที่โรงอาหารพร้อมกับจ้องมองมายังสองสาวที่เดินจับมือเคียงกันในชุดนักเรียนมัธยมปลาย

“สองคนนั้นย้ายมาจากคอนแวนต์ พอมอปลายก็มาเรียนที่โรงเรียนเรา...สวยคู่เลยเนอะ”

ชายหนึ่งในแก๊งนักเรียนพูดขึ้น พร้อมกับหันไปมอง วีรัน ลูกชายมหาเศรษฐีซึ่งสนิทกับนารินเป็นทุนเดิมเพราะทางบ้านรู้จักกันตั้งแต่อายุยังน้อย

วีรันจับจ้องมองไปยังสองคนนั้น ใบหน้าหล่อ ดวงตาคมเฉี่ยว แทบจะเรียกได้ว่าเขาหล่อที่สุดในรุ่น ป๊อบสุด ๆ มีแต่สาวเข้าหา

“ดาหลาน่ะใช่...แต่นารินไม่”

สำหรับเขานารินจืดชืดและไร้รสนิยม ไม่ได้มีตรงไหนที่น่าพิศวาสแม้แต่น้อย

“โหใจร้ายว่ะ นารินเพื่อนสนิทมึงนะเว้ย แถมยังเป็นว่าที่คู่หมั้นอีก”

“ก็กูไม่ได้รัก” วีรันพูดขึ้นพร้อมกับตบโต๊ะเบา ๆ แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะเดินจากไป ร่างสูงกว่า 187 เซนติเมตรเดินออกไปจากกลุ่มเพื่อน เพื่อน ๆ อีกสองคนนั่งมองหน้ากันมึนงง... นารินก็ใช่จะขี้ริ้วขี้เหร่ แต่คงไม่ใช่สเปคของวีรัน

ตกเย็น

นารินในชุดนักเรียนมัธยมปลายของโรงเรียนรัฐบาลกำลังรอคนขับรถมารับที่บริเวณหน้าป้ายโรงเรียน ยกนาฬิกาข้อมือราคาเหยียบแสนขึ้นมองก็พบว่านี่เกือบจะเป็นเวลาห้าโมงเย็นแล้ว

“อ๊ะ วี...” ใบหน้าสวยคลี่ยิ้มเมื่อเห็นเพื่อนสนิทที่รู้จักกันมานานเดินผ่านมาทางนี้พร้อมกับกุญแจรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันใหญ่

“ที่บ้านโทรมาบอกว่าให้รับเธอไปด้วย”

สีหน้าของวีรันไม่เต็มใจนัก เพราะเพื่อน ๆ ในกลุ่มชอบแซวเรื่องระหว่างเขากับนาริน

“จริงเหรอ... ทำไมแม่ไม่เห็นโทรมาบอกเลย”

“ฉันก็บอกเธออยู่นี่ไง”

“อ๊ะ นะ นั่นสิ... แล้วเราจะไปด้วยรถคันนี้เหรอ?”

นารินในชุดกระโปรงนักเรียนมัธยมมองไปที่มอเตอร์ไซค์คันใหญ่สีดำ เหมือนหนังหุ้มกระดูกดี ๆ นี่เอง

“ติดหรู?” เขาเลิกคิ้วถาม เหวี่ยงกุญแจมอเตอร์ไซค์ไปมาในมือพร้อมกับเหลือบมองมอเตอร์ไซค์คันโตสลับกับใบหน้าของนาริน

“เปล่าสักหน่อย ก็แค่... ใส่กระโปรงน่ะ”

“เรื่องมาก”

วีรันว่าอย่างปากร้าย ตั้งแต่เล็กจนโตเขาก็ไม่เคยถูกใจในสิ่งที่นารินทำเลยไม่ว่าจะอะไรสักอย่าง คำว่าเพื่อนสนิทที่คนอื่นชอบพูดถึงก็คงจะเป็นแค่เมื่อก่อน... ในตอนที่ยังเด็ก

แต่พอรู้ว่านารินจะต้องกลับกลายมาเป็นคู่หมั้นของเขา ตั้งแต่นั้นมา เขาก็พยายามเดินออกห่างจากเธอตลอด.. เป็นแค่เพื่อน แต่ไม่ใช่คนรัก คิดเกินนั้นไม่ได้

“เดี๋ยว...เราลองขึ้นก่อนก็ได้” เพราะคำว่าเรื่องมากนารินจึงหน้าเสียไปเล็กน้อย แต่ก็พยายามเอาใจ เพราะรู้ว่ายังไงในอนาคตก็อาจจะต้องเกี่ยวดองกัน

วีรันคร่อมมอเตอร์ไซค์คันใหญ่โดยมีนารินกระโดดขึ้นมานั่งไขว้ทำตัวเก้ ๆ กัง ๆ ที่หลังยังคงสะพายกระเป๋าเป้สีดำพร้อมกับพวงกุญแจคิตตี้สุดน่ารัก เธอยกมือขึ้นทัดผมประบ่าสีดำไปด้านหลัง

“ว๊าย...” นารินสะดุ้งโหยงสุดตัวรีบใช้มือกอดรัดเอวของชายหนุ่มในชุดนักเรียน เสื้อแขนสั้นสีขาวกับกางเกงนักเรียนสีดำ เพราะจู่ ๆ เขาก็ออกรถในทันทีโดยไม่บอกให้เธอระวัง

วีรันยังคงนิ่งไม่พูดอะไร แต่นารินกอดเอวของเขาเอาไว้แน่นเพราะความเร็วที่แล่นจนผมหน้าม้าของเธอแตกปลิวไปตามลม ตามปกตินารินก็ไม่ใช่ผู้หญิงสะสวยอะไรมากมาย เป็นเพียงหญิงสาวธรรมดาหน้าตาบ้าน ๆ แต่ดันเกิดมาในตระกูลผู้ดี แม้จะพยายามแต่งแต้มเครื่องสำอางแต่ก็ยังดูจืด

แม้จะรู้สึกตกใจกับความเร็วลมที่ตีหน้า แต่ใจดวงน้อยกลับเต้นตึกตักเมื่อได้ใกล้ชิดกับเขา หลังกำยำของชายหนุ่มที่เธอแอบรักมาเนิ่นนานอยู่แค่ตรงหน้าเธอนี่เอง และมือเรียวเล็กก็กอดรัดเอวสอบนี้ไว้

นารินไม่อยากให้เหตุการณ์นี้ผ่านไปไวเลย...แม้จะกลัวการนั่งมอเตอร์ไซค์ หากแต่กลิ่นโคโลญจน์ของความเป็นชายอ่อน ๆ ก็ลอยมาแตะจมูกเธอ กลิ่นของวีรัน...

ส่วนวีรันก็ขับรถนิ่ง ๆ ไม่พูดไม่จาอะไรแม้แต่นิดพลางคิดในใจกับตัวเอง

จืดสนิท ไม่มีตรงไหนที่เป็นสเปคกูสักนิด... ไม่รู้แม่คิดยังไงจับกูหมั้นกับยัยนี่ สงสัยจะต้องไปทำบุญล้างซวยขนาดหนัก