Chapter 5 กล้ำกลืน 

Chapter 5

กล้ำกลืน

ร้านกาแฟในตัวเมือง

กริ๊ง กริ๊ง เสียงกระดิ่งประตูดังขึ้นเมื่อนารินก้าวเข้ามา กลิ่นหอมของกาแฟคั่วใหม่และอบเชยลอยมาตามลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศ ร้านตกแต่งด้วยไฟสีนวลและเฟอร์นิเจอร์ไม้ที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นเหมือนอยู่ที่บ้าน

ที่มุมใกล้หน้าต่าง ส้มหวาน เพื่อนสนิทอีกคนของเธอนั่งโบกมือเรียก ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มทำให้หัวใจนารินอบอุ่นขึ้นทันที

นารินมีนัดกับเพื่อนสนิทสมัยมัธยมปลายซึ่งเรียนห้องเดียวกัน ส่วนวีรันยังคงออกไปทำงาน ออกเช้ากลับมืด เธอแทบไม่มีเวลาได้คุยกับเขา

“ทางนี้ริน!” ส้มหวานเอ่ย พลางเลื่อนแก้วลาเต้ร้อนมาตรงหน้าเก้าอี้ว่างราวกับรู้ว่านารินจะสั่งอะไร

“มาแล้วจ้ะ”

นารินนั่งลง ปลดกระเป๋าสะพายแบรนเนมด์สีขาววางข้างตัว กลิ่นกาแฟผสมกับกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ จากดอกพีโอนีละมุนของส้มหวานทำเอารู้สึกผ่อนคลาย เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเพื่อนสาว

ทั้งคู่สนิทกันตั้งแต่สมัยมัธยม เรียนห้องเดียวกัน และส้มหวานรู้แทบทุกเรื่องเกี่ยวกับนาริน รวมถึงแม้กระทั่งเรื่องหัวใจที่นารินแอบชอบวีรัน

“ขอโทษนะที่ไม่ได้ไปงานหมั้นที่คฤหาสน์ชมลวรวรรณ แต่มีของขวัญย้อนหลังมาให้จ้ะ”

ส้มหวานคลี่ยิ้ม เธอเป็นผู้หญิงรูปร่างเพรียวระหง ไหล่ลาดรับกับคออย่างพอดี ผิวขาวใสเนียนละเอียด เรือนผมยาวสีดำขลับสลวยพลิ้วตามการเคลื่อนไหว

ใบหน้ารูปไข่คมชัด คิ้วโก่งรับกับดวงตาเรียวยาวสีน้ำตาลเข้ม สายตาดูดุดันและเย้ายวน

จมูกโด่งรับริมฝีปากสีเชอร์รี่ ดาหลาที่เคยเป็นดาวโรงเรียนจนกระทั่งตอนนี้เป็นดาราชื่อดัง ในโรงเรียนมัธยมปลายที่นารินเรียนก็มีส้มหวานนี่แหละเป็นรองดาวโรงเรียน เพราะขึ้นชื่อว่าสวย เซ็กซี่ ขยี้ใจ

ส้มหวานหมุนแก้วกาแฟในมือช้า ๆ สายตาคมจับจ้องนารินเหมือนกำลังอ่านใจ

นารินยิ้มบาง

“ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจจ้ะ เธออยู่ที่อังกฤษนี่นาคงกลับมาไม่ทัน มันก็ค่อนข้างกระทันหันด้วยล่ะ”

“อื้ม แต่พอรู้ทีหลังว่าคนที่เธอหมั้นคือ...” ส้มหวานหยุดพูดนิดหนึ่ง ก่อนจะมองตรงมายังนาริน

“คือวีรัน ฉันก็แอบตกใจนะ ตอนเธอเรียนอยู่มหาลัยวีก็ถอนหมั้นไปแล้วนี่”

คนตัวเล็กแอบสะอึกไปเล็กน้อยเมื่อเพื่อนพูดตรงเกินไป

“อ่า...มีเรื่องมากมายเกิดขึ้นในช่วงที่ผ่านมา เรากลับมาหมั้นกันอีกครั้งเพราะการทาบทามของผู้ใหญ่”

“จริงเหรอ คิก ๆ ไม่น่าเชื่อว่าคนดื้ออย่างวีรันจะยอมทำตามคำขอร้องผู้ใหญ่ได้ง่าย ๆ” เสียงหัวเราะเบา ๆ แต่เย็นวาบแล่นผ่านบรรยากาศ นารินอึดอัดแต่ทำตัวไม่ถูก

“ตอนมัธยม…เธอกับวีก็ดูห่างเหินกันมากนะ ถึงจะเคยสนิทกันตอนมัธยมต้นก็เถอะ” ส้มหวานพูดพลางกวาดสายตาขึ้นลงเหมือนกำลังไล่ภาพในอดีต

“...” นารินเงียบ ก้มหน้าลงเล็กน้อย

“หล่อก็หล่อ ฮ็อตไม่ใช่เล่น สาวคนไหน ๆ ก็หมายปองอยากจะคบด้วย รวยมากด้วยสินะ...”

นารินนิ่ง เธอรู้ว่าคำพูดนั้นไม่ใช่แค่การรำลึกความหลัง

ส้มหวานยกแก้วขึ้นจิบ ก่อนวางลงช้า ๆ

“เธอนี่เก่งนะ…ได้เป็นว่าที่เจ้าสาวของวีรัน จะแต่งงานกันเมื่อไหร่เหรอ?” น้ำเสียงฟังดูชม แต่แววตากลับเหมือนกำลังท้าทาย

“ก็...คงต้องรอฤกษ์ดี แล้วก็ความพร้อม ช่วงนี้วีเองก็ยุ่ง ๆ”

ส้มหวานคลี่ยิ้มบางเบาอย่างคนรู้ทัน วีรันสุดหล่อแถมยังฮ็อตมาก บ้านก็รวย ลูกชายเพียงคนเดียวของวิรันดำรงกุล ตัวเลือกผู้หญิงมีเป็นพัน จะต้องอยากมาแต่งงานกับนารินหญิงสาวแสนจืดชืดไร้รสนิยมไปทำไมกัน

“อ๋อ...ยังไงฉันรอไปงานแต่งนะ หวังว่าจะได้รับข่าวดีเร็วๆ”

คำพูดนั้นทำเอาคนตัวเล็กรู้สึกอัดอัด ความสัมพันธ์แบบแฟนหรือคนรักเธอยังไม่เคยมีร่วมกับวีรันเลย แล้วจะแต่งงานกันได้อย่างไร

“อื้ม เราเป็นเพื่อนสนิทกัน ยังไงฉันต้องเชิญเธออยู่แล้วล่ะส้มหวาน”

“จ้ะ...ฉันเอาของขวัญงานหมั้นมาให้ย้อนหลังนะ”

ส้มหวานหยิบถุงของขวัญขนาดกลางวางลงบนโต๊ะ เสียงกระดิ่งเล็ก ๆ กริ๊ง ตรงสายหูหิ้วดังแผ่วเบาดึงความสนใจ

“ฉันเลือกอยู่นานเลยนะ” ส้มหวานพูดพร้อมยิ้มบางเบา

นารินยิ้มเจื่อน ขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็รับมา เปิดออกช้า ๆ

ข้างในคือเซ็ตแก้วไวน์คริสตัลคู่ สลักอักษรย่อชื่อของวีรันและนารินไว้ตรงฐานแก้ว WR & NR ตัวอักษรบางเฉียบเป็นสีทองอ่อนที่สะท้อนแสงยามบ่ายในร้านกาแฟจนระยิบระยับ

ส้มหวานเอียงหน้าเล็กน้อย ดวงตาคมกริบยังไม่ละจากใบหน้านาริน

“สวยจัง...” นารินพึมพำ

“แก้วไวน์คู่… สำหรับว่าที่คู่ชีวิตที่ต่อจากนี้คงต้องดื่มไวน์จากขวดเดียวกันบ่อย ๆ เหมาะกับว่าที่สามีภรรยา…ว่ามั้ย?”

นารินยิ้มบาง

“สวยมากเลย… ขอบใจนะส้มหวาน”

ส้มหวานยกมุมปากสูงขึ้น

“อื้ม ก็หวังว่าจะมีโอกาสได้ใช้มันคู่กันนะ…” น้ำเสียงไล่ต่ำลงตอนท้าย จนกลายเป็นคำที่ตีความได้หลายแบบ นารินยิ้มรับเบา ๆ แต่ภายในใจกลับรู้สึกแปลก ๆ

เวลาต่อมา

ช่วงเย็น บรรยากาศภายในคฤหาสน์เรือนหอเงียบสงบเหมือนจะเป็นช่วงเวลาพักผ่อน แต่ไม่ใช่สำหรับวีรัน

ประตูไม้บานใหญ่ถูกผลักเปิดอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง ปัง วีรันก้าวเข้ามาในคฤหาสน์ด้วยก้าวที่หนักแน่น ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธที่แทบควบคุมไม่อยู่

นารินที่นั่งอยู่บนโซฟาภายในห้องนั่งเล่นเงยหน้าขึ้นอย่างประหลาดใจ

“วี…กลับมาแล้วเหรอ?” เสียงเธอสั่นเล็กน้อย ไม่รู้วันนี้เขาจะเมินเธออีกหรือเปล่า ถัดไปไม่ไกลบนโต๊ะไม้ขัดเงามีถุงของขวัญที่ส้มหวานซื้อให้

วีรันกอดอก มองตรงมายังนารินด้วยสายตาที่แข็งกร้าว

“เห็นข่าวลือในสังคมแล้วใช่มั้ย…” เขาเริ่มพูดเสียงต่ำ แต่ชัดเจน เข้าประเด็นทันทีไม่มีอ้อมค้อม

“อะไร...เรื่องอะไรงั้นเหรอ?” นารินงงไม่เข้าใจ

ใจดีและน้ำหนึ่ง สาวใช้รีบแอบเอาหูแนบประตูฟังเจ้านายคุยกัน

“เรื่องของพี่ชนินทร์พี่ชายเธอกับดาหลา”

“ก็พอได้ยินมาบ้าง แล้วมันทำไมเหรอ? ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเราสองคนนี่...” นารินพูดเสียงแผ่วก้มหน้า มือกำชุดเดรสตัวยาวสีเหลืองแขนกุดของตัวเองเอาไว้แน่น

“เธอคงรู้นะว่าฉันรู้สึกยังไงกับดาหลา”

นารินขมวดคิ้ว

“วี ตัดใจซะเถอะ...ดาหลารักพี่นินทร์ ไม่มีทางหันมามองวีแบบคนรักหรอก”

วีรันเดินเข้ามาใกล้ ก้าวเท้ากระแทกพื้นเบา ๆ แต่หนักแน่น

“มีสิทธิ์อะไรถึงมาพูด”

ใจของเธอเศร้าระทมเมื่อได้ยินคำพูดของคนที่ไม่คิดแคร์กันสักนิด ทั้งที่เธอเป็นคู่หมั้น

“ก็สิทธิ์ความเป็นคู่หมั้นไง” พยายามเถียงใจสู้

เขาขบกรามแน่น

“คู่หมั้น? แต่...ไม่ใช่เมีย” เสียงเขาเข้มขึ้น

“...” นารินสะอึก

“และฉันก็บอกตรง ๆ ว่า ฉันไม่มีทางรักเธอได้ ใจของฉันรักดาหลาคนเดียวนาริน”

นารินลุกขึ้นจากโซฟา ใบหน้าเต็มไปด้วยแววความเศร้าใจ

“เลิกรักได้แล้ว! ดาหลาไม่มีทางรักวี ไม่มีวัน!!”

วีรันตวัดสายตามองเธอ ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธเกี้ยว

“หยุดพูด!!” เขาตวาด นารินเจ็บไปทั้งหัวใจ

“พอเถอะนะวี...ดาหลามีพี่นินทร์แล้ว สองคนนั้นรักกัน”

นารินร้องขอ แต่วีรันกลับโมโหโกรธเกรี้ยวเธอเสียแล้ว

“คนอย่างเธอนี่มัน...ถ้าไม่ใช่ลูกสาวของชมลวรวรรณก็คงไม่มีอะไรดี”

“วี...” นารินเสียงสั่น

“จืดชืด” เขาว่าพร้อมมองเธอหัวจรดเท้า

“วี...ทำไมต้องว่ากันถึงขนาดนี้”

“พอ...วันนี้ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับเธอแล้ว รำคาญ”

เขาว่าอย่างใจร้าย ขายาวของคนตัวสูงก้าวเดินหนีจากไป ทิ้งความเศร้าใจไว้ให้กับผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งอย่างนาริน

สำหรับเขา...นารินไม่ใช่สเปค

ไม่ใช่เลยสักนิด...

น้ำตาสีใสไหลรินออกมาจากดวงตากลมโต ผมประบ่าสีดำสั่นไหวระริกไปตามแรงโยกที่ไหล่ซึ่งเกิดจากการสะอื้นเบา ๆ

“ฮึกๆ ..” พยายามเก็บความรู้สึกไว้ ไม่พูดออกระบายให้ใครฟัง แม้กระทั่งกับพ่อแม่ของเธอเอง...

นารินจะกล้ำกลืนฝืนทนเอาไว้...

ทนเท่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะทนได้