บทที่ 6 มิยอมศิโรราบ

"อ่านตำราเจ้าค่ะ" นางเอ่ยเบาๆ แต่ฉันกลับได้ยินอย่างชัดเจน

"เฮ่อ...ไม่ชอบในสิ่งที่ฉันชอบสิน่ะ!" ฉันนอนลงตามเดิมพร้อมกลิ้งไปกลิ้งมาอย่างคนขี้เกียจ เพราะล้วนเป็นงานอดิเรกที่เหมยฮวากระทำไม่ใช่สิ่งที่ยัยหมวยคนนี้ชอบทำเลยนั่นสิ

"พี่สะใภ้ พี่สะใภ้" เสียงทุ้มดังขึ้นหน้าประตูที่ปิดสนิทเพียงเพราะไร้ข้ารับใช้เฝ้าด้านนอกจวน ล้วนมาคำสั่งของท่านแม่ทัพใหญ่ทั้งสิ้นซึ่งบ่งบอกให้นางรู้ว่าเขาไม่เคยห่วงใยนางเลย ไม่เหมือนในนิยายที่เขาให้ทหารส่วนตัวมาเฝ้ายามทุกๆ ยี่สิบสี่ชั่วโมงโดยให้เหตุผลต่อว่า...ไม่ต้องการให้ผู้ใดกล่าวหาตนว่าเป็นสามีที่ไร้ความรับผิดชอบต่อภรรยาตนเอง

"เจ้าไปดูหน่อย" ฉันเอ่ยอย่างไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น พลันประตูจวนก็ถูกเปิดออกอย่างง่ายดายด้วยแรงของบุรุษที่ยืนยิ้มกว้างถึงตาให้ฉันอย่างไร้มารยาท

"พี่สะใภ้อีกไม่กี่ชั่วยาม พี่ใหญ่จะกลับมาแล้ว ไยท่านถึงไม่เตรียมตัวให้การต้อนรับเขาอย่างที่พึงกระทำกัน" เขาพูดขึ้นอย่างประหลาดใจไม่น้อยที่นางเอาแต่อยู่ในจวน เพราะปกติแล้วนางจะสิ่งต่างๆ แม้กระทั่งการเข้าครัวทำอาหารเพื่อต้อนรับพี่ใหญ่กลับจวน แต่ทำไมเขากลับยิ่งชอบใจเสียมากกว่าที่นางกล้าต่อต้านและรักตนเองเช่นนี้

แปะ!

เสียงปรบมือขึ้นเหมือนนึกอะไรสนุกๆ ขึ้นมาได้ก่อนจะลงจากเตียงพร้อมจัดเสื้อผ้าของตนเองให้เข้าที่เข้าทางอย่างมีระเบียบเรียบมากขึ้น มือทั้งสองรวบรวมยาวสลวยม้วนเข้าด้วยกัน ก่อนจะใช้ปิ่นปักผมแทงไปยังมวนผมของนางอย่างง่ายดาย เผยให้เห็นลำคอขาวนวลอย่างชัดเจน ซ่างเย่หมิงแทบจะกลืนน้ำลายตัวเองลงคอ บุคลิกดังกล่าวของนางมันช่างสง่างามยิ่งกว่าบุรุษเสียอีก

"โอเค ใช่...ฉันต้องทำหน้าที่ภรรยาที่แสนดีสิน่ะ!" นางยิ้มมุมปากอย่างมีเลขนัย ก่อนจะมุ่งตรงไปยังห้องครัว

ในชั่วพริบตาเดียววัตถุดิบจำนวนมากมายที่นางต้องการก็เรียงรายอยู่เบื้องหน้าตนอย่างเป็นระเบียบ มีทั้งเนื้อสัตว์ ผัก นม ไข่ และเมล็ดงาต่างๆ มันช่างตระการตาเสียจริง นางเพิ่งรู้ว่านี่คือมิติใหม่ของงานอดิเรกที่นางควรต้องทำปล่อยๆ เสียแล้ว

"ในชีวิตที่ผ่านมาก่อนจะทะลุมิติเข้ามาที่นี่ ไม่เคยเข้าครัวเลยสักครั้ง ซ่างจื่อเยวี่ยช่างมีบุญยิ่งนัก ฮ่าฮ่า" นางหัวเราะดังลั่นไปทั่วจวนอย่างชอบใจจนไม่ได้สังเกตว่ามีดวงตาคู่หนึ่งกำลังมองการกระทำที่แปลกไปของนางราวกับว่าเป็นคนละคนกัน

"คุณหนู นี่คือรายการที่ท่านแม่ทัพใหญ่และคุณหนูซ่างหวานถิงให้ทำในแต่ละวันเจ้าค่ะ"

ตำราเล่มหนึ่งถูกยื่นมาให้นาง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างอย่างไม่เข้าใจเพราะในนิยายไม่ได้เขียนไว้ว่าเหมยฮวาต้องทำอาหารตามที่พวกเขาต้องการ มันเกินคาดไปราวกับว่านางไม่ได้มาเป็นภรรยาแต่ไม่ต่างอะไรจากข้ารับใช้ในจวน

"มันจะมากไปแล้ว"

พลึบ! ฟู่!!

"เอ๊ะ คุณหนู!!!"

ข้ารับใช้คนสนิทตกใจไม่น้อยเมื่อเห็นนางโยนตำราเล่มนั้นเข้ากองไฟอย่างไม่เกรงกลัวแต่อย่างใด

"ต่อไปนี้ข้าจะทำอาหารตามใจข้า ใครกินได้กิน กินไม่ได้ก็มาทำกินเองซะ!! เรื่องมาก"

"ฮ่าฮ่า อุ๊บ!!"

ซ่างเย่หมิงกำลังพยายามกลั้นขำเอาไว้ในท่าทีที่แปลกไปของนางเช่นกัน แม้ว่าจะไม่เข้าใจในสิ่งที่นางพูดแต่เหมือนสัมผัสถึงสัญชาตญาณที่กำลังบอกเขาว่าเรื่องสนุกๆ กำลังจะเกิดขึ้นแล้ว

"แม่ทัพรอง ท่านแม่ทัพใหญ่ใกล้ถึงจวนแล้ว" ทุกคนต่างหันมองทั้งคู่รวมทั้งเหมยฮวาเองเช่นกัน

"ข้าจะไปพี่ใหญ่ที่จวนรับรองอาหาร เจ้าวางใจเถอะข้าจะช่วยข้ามเวลาให้" เขาเอ่ยพลางยิ้มออกมาอย่างอบอุ่น

"ขอบใจ" นางพูดขึ้นก่อนก้มหน้าก้มตาเพื่อจะทำอาหารลงตาม โดยคิดในใจว่าได้เวลาเอาคืนพวกเขาเสียบ้าง

"เมื่อก่อนเหมยฮวาในนิยายผู้นี้ก้มหัวให้ท่านแม่ทัพใหญ่ผู้หยิ่งยโส ผู้ที่ไม่เคยจะสนใจนางเลยแม้แต่น้อย ยิ่งเรื่องมีใจให้นางเป็นไปได้ยาก เพราะแม้ว่าทั้งคู่จะเป็นตัวเอกของนิยายแต่ไม่เคยลงเอ่ยด้วยการรักกันเลย มีแต่เขียนไว้ว่าซ่างจื่อเยวี่ยเก็บงำความลับไว้มากมายไม่อาจมีผู้ใดล่วงรู้หลังจากเหมยฮวาดื่มยาพิษตายไปเขาเองก็เอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้องตำรา แล้วก็จบเท่านั้น ไม่รู้ผู้เขียนคิดอะไรอยู่ถึงตัดจบแบบนี้ ช่างเถอะ! เบื่อจะคิด ว่าแต่โลกปัจจุบันฉันตายหรือยังน่ะ!"

"คุณหนูพูดเรื่องอันใด ข้าน้อยไม่เข้าใจ"

"..." นางได้แต่มองหน้าข้ารับใช้เพราะจะอธิบายอย่างไรเธอก็ไม่เข้าใจอยู่ดี ก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำอาหารต่อไปอย่างทุลักทุเลตามประประสาคนชำนาญการด้านการทำอาหาร

'อาหารมื้อนี้ซ่างจื่อเยวี่ยคงหาวิธียกเลิกงานแต่งแน่นอน หุหุ'