บทที่ 7 ความอุ่นใจ

"แอ๊ด... (แกร๊ก) "

ประตูห้องตำราถูกเปิดออกสองสตรีก้าวเท้าเข้าไป หัวใจแทบหยุดเต้น เมื่อภาพที่ปรากฎเบื้องหน้าเพราะทุกอย่างในห้องผิดแปลกไปจากเดิม ข้าวของกระจัดกระจายรวมทั้งตำราทั้งหลายล่วงหล่นจากชั้นว่างอย่างระเกะระกะไม่เป็นที่เป็นทางเหมือนกับว่ามีใครจงใจกลั่นแกล้งพวกนาง

"ซ่างจื่อเยวี่ย! ว่าละทำไมใจดีแปลกๆ" นางขบกรามแน่นด้วยความอดทน

"ฮูหยิน จะทำเช่นไรดี?" นางกำนัลเอ่ยขึ้น

"คิดว่าฉันจะยอมแพ้เพราะเรื่องแค่นี้หรือ" นางเอ่ยขึ้นพลางก้มต่ำเก็บหนังสือขึ้นมาดูก่อนดวงตาคู่สวยจะเบิกกว้างอย่างสนใจ นางพลิกดูหนังสือไปมาอย่างใคร่รู้เหมือนเจอขุมทรัพย์มหาสาร

"มีอะไรหรือฮูหยิน" นางเอ่ยก่อนมองหน้าผู้เป็นนาย

"เจ้าดูสิ! เมื่อวันก่อนที่เราแอบเข้ามา ข้าจำได้ว่าไม่มีตำราใหม่ไม่เหลือให้อ่านแล้ว ดูสิ!เล่มนี้มาจากไหนกัน" นางตอบพลางยื่นตำราให้ข้ารับใช้ตัวน้อย

"ใช่ๆ ฮูหยินมองดูจากตัวเล่มแล้ว เป็นตำราเขียนใหม่และต่างถิ่นด้วยเจ้าค่ะ?"นางเสริมขึ้น

"เล่มนี้ด้วย นี่ก็ด้วย นี่ๆด้วย" นางเอ่ยขึ้นพลางก้มต่ำเพื่อเก็บตำราที่กระจัดกระจายไปทั่วห้อง เผยยิ้มออกมาอย่างสุขใจไม่น้อย

จนกระทั่งพวกนางได้สติกลับคืนมาอีกครั้ง ก่อนจะเร่งมือเก็บกวาดในหอตำราจนสะอาดสะอ้านอย่างไม่มีพร่ำบ่นเพราะรู้ดีว่าการเอาชนะบุรุษเอาแต่ใจเช่นซ่างจื่อเยวี่ยนั้น คือการตัดความมั่นใจของเขาลงเสียเพียงเพราะคิดว่านางเปลี่ยนไปจนไม่สามารถเทียบเท่ากับเหมยฮวาคนเก่าได้ แต่ใครจะรู้ว่าความจำของเหมยฮวาและหมวยนั้นกำลังหล่อหลอมเข้าด้วยกันประดุจดั่งน้ำในแก้วเดียวกันแล้ว ทว่านางไม่อยากเป็นเหมยฮวาที่ยอมก้มหัวให้ทุกคนเหมือนเช่นก่อน ดังนั้นจึงต้องเป็นเหมยฮว่าผู้ที่ไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตารวมทั้งการทำตามที่ใจตนเองเสียบ้าง แม้ว่าจะทางข้างหน้าจะต้องจบด้วยการตายเหมือนในนิยายก็ตาม ก่อนที่พวกนางจะเผลอหลับไปด้วยความอ่อนเพลียราวกับสายลมที่เงียบสงบลง

ทางด้านซ่างจื่อเยวี่ยยามเสร็จกิจจากการว่าราชการครั้นเมื่อถึงจวนเขากลับเร่งฝีเท้าไปยังหอตำรา สร้างความประหลาดใจให้ข้ารับใช้ไม่น้อย เพราะทุกครั้งเขาจะต้องมุ่งตรงไปยังจวนของตนเอง แววตาเย็นชาประดุจน้ำแข็งบัดนี้เปล่งประกายขึ้น เพราะภาพเบื้องหน้าเป็นสตรีร่างบางที่กำลังหลับใหลอย่างไร้เดียงสาบนเตียงนอนของตนในยามต้องการที่จะพักสายตา

ใบหน้าของนางขาวผ่องประดุจไข่มุกยิ่งกระทบแสงทองอร่ามยามพระอาทิตย์ตกดินยิ่งทำให้ใบหน้านั้นสว่างเจิดจ้า ทว่าในตอนนี้ใบหน้าเขากลับร้อนผ่าวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเพราะสตรีผู้นี้ ห้องตำราอันสะอาดตาและดูเป็นระเบียบเรียบร้อยขึ้นจนอดคิดไม่่ได้เลยว่าเหมยฮวาคนเดิมกลับมาแล้ว

"พวกเจ้ายืนดูอะไรกัน? เอ๊ะ!" หวานถิงหมายจะเดินมาดูว่าเหมยฮวาจัดหอตำราเป็นอย่างไร ทว่าดวงตากลับร้อนรุ่มดั่งไฟเมื่อเห็นเหตุการณ์เบื้องหน้า

"เอ๊ะ! ท่านแมทัพกำลัง" ข้ารับใช้คนสนิทของนางเสริมขึ้น

"เชอะ!" หวานถิงพินหลังเดินจากไปด้วยความขุ่นเคืองใจไม่น้อย

"คุณหนู รอข้าน้อยด้วย" ข้ารับใช้วิ่งตามนางไปด้วยความประหลาดใจไม่น้อย

เพราะร่างสูงช้อนร่างบางเข้าสู้อ้อมกอดเขาอย่างนุ่มนวลโดยที่เหมยฮวายังคงหลับใหลด้วยความอ่อนเพลีย ลู่หลินข้ารับใช้คนสนิทของเหมยฮวาทำได้เพียงอมยิ้มในน่าเอ็นดูคนทั้งคู่โดยไม่เคยคิดเลยว่านายหญิงของตนนั้นกำลังทำให้ใจบุรุษผู้หนึ่งที่เย็นชาประดุจหิมะกลับละลายลงสู่ความอบอุ่นเช่นนี้

ซ่างจื่อเยวี่ยอุ้มนางมายังจวนของตนเอง เข้าก้าวเท้าเข้าจวนอย่างระมัดระวังกลัวว่านางจะตื่นขึ้นมา โดยไม่ทันได้สังเกตเลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งแอบมองอยู่ด้วยความสงสัยไม่น้อย

"พีี่รอง เหตุใดท่านจึงยืนอยู่ตรงนี้ ให้ข้าเข้าไปเรียนพี่ใหญ่ให้หรือไม่" เสียงที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้น

"ไม่เป็นไร! ข้าแค่มาพักผ่อน หวานถิงเจ้าเป็นเช่นไรบ้าง?" เขาถามด้วยความห่วงใย

"ข้าสุขสบายดี ท่านพี่รองอย่าได้เป็นกังวลไป" นางยิ้มจางๆ ให้เขาก่อนจะหันไปมองจวนท่านแม่ใหญ่ด้วยแววตาชิงชัง

"ดีแล้ว" เขาเอ่ยขึ้นพร้อมจะเดินจากไป

"ช้าก่อน ท่านพี่รองดื่มสุราข้าวที่ข้าทำเองดีหรือไม่" นางพูดขึ้นอย่างมีเลขนัย

"หึ! เช่นนั้นข้าไม่เกรงใจ"

เขาเผยยิ้มกว้างออกมาแม้ว่าจะคลางแคลงใจไม่น้อยที่หวานถึงเอ่ยปากเช่นนี้ เพราะใช่ว่านางจะรักใคร่ตนดั่งพี่ชายอย่างที่ผู้คนเข้าใจ หากเปรียบเทียบกับซ่างจื่อเยวี่ยนางให้คุณค่าและเคารพเขามากกว่าตนเสียอีกไม่เหมือนเด็กน้อยไร้เดียงสาที่เคยเป็นตั้งแต่เยาว์วัย