บทที่ 3 มิใช่เหมยฮวาคนเดิม

ทางด้านจวนแม่ทัพใหญ่

"นางกล้าพูดเช่นนี้หรือ!!" เสียงเข้มเอ่ยขึ้นพร้อมเงยหน้ามองสตรีในชุดสีชมพูสดใส

"ข้ารับใช้ของน้องไม่กล้าพูดโกหกแน่นอนพี่ใหญ่" เสียงใสเอ่ยตอบด้วยท่าทางไร้เดียงสาทว่านางกลับยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ

"เจ้าค่ะ ข้าน้อยได้ยินเต็มสองหูว่านางไม่ขอศิโรราบให้ผู้ใด แม้กระทั่งท่านแม่ทัพใหญ่" ข้ารับใช้ของสตรีนางนั้นเอ่ยขึ้น

พลึบ!!

หนังสือถูกปิดลงด้วยอารมณ์ขุ่นเคืองใจไม่น้อย ไม่คิดว่าสตรีต่างแคว้นผู้นี้จะเผยธาตุแท้ของตนเองออกมาเร็วเช่นนี้ การที่ตนจำยอมเข้าวิวาห์นั่นเพื่อสนองราชโองการของฮ่องเต้ อีกทั้งช่วยราษฎรไม่ให้ต้องเผชิญผลกระทบจากภัยสงครามแต่กลับกลายเป็นว่าตนเอาไส้ศึกเข้าจวนเสียเอง แม้ว่าจะมีแผนการรับมือไว้ล่วงหน้าอยู่แล้วแต่ไม่คิดว่าจะเร็วเช่นนี้ เร็วจนน่าหวาดหวั่นใจไม่น้อย

"วันเวลาที่ผ่านมานางแทบไม่ตอบโต้หรือพูดจาดูหมิ่นผู้ใดเช่นนี้ ข้าเกือบคิดว่านางเป็นสตรีอ่อนแอไร้พิษภัยเสียจริง ไม่คิดว่านางจะเผยธาตุแท้ก่อนวันตบแต่งเข้าจวน มันแปลกเกินไปที่นางแสดงตัวเร็วเช่นนี้" เขาเอ่ยขึ้นด้วยความคลางแคลงใจไม่น้อย

"ไม่เร็วไปหรอกพี่ใหญ่ นางแค่แสร้งทำต่อไปไม่ไหวแล้วเท่านั้น ข้ากลัวเหลือเกิน" สตรีร่างบางเอ่ยขึ้นอย่างจงใจเพื่อตอกย้ำว่าเขามองสตรีผู้นั้นผิดไป

"หวานถิง เจ้าไม่ต้องกังวลใจไปตราบใดที่ข้าอยู่ที่นี่ ไม่มีผู้ใดทำร้ายเจ้าได้" มือหนากุมไหล่บางอย่างอ่อนโยน สายตาของเขาแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด

"ท่านแม่ทัพใหญ่เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!!" เสียงทุ้มดังขึ้นพร้อมบุรุษร่างสูงในชุดทหารเข้ามาด้วยใจที่ร้อนรนไม่น้อย

"มีอะไร?" เขาเอ่ยถามด้วยแววตาดุดันราวกับหมาป่า

"ท่านแม่ทัพใหญ่เชิญมาดูด้วยตัวเองเถิด" เขาพูดก่อนนำทั้งหมดไปยังที่หมายที่ว่าไว้

ทุกคนมุ่งตรงไปตามเส้นทางที่ดูคุ้นเคยเป็นอย่างดีเพราะนั่นเป็นจวนของว่าที่ฮูหยินของท่านแม่ทัพใหญ่ เบื้องหน้านั้นคือความวุ่นวายของเหล่าข้ารับใช้ในจวนไม่น้อยที่กำลังขนย้ายข้าวของไปมาอย่างขวักไขว่ โดยมีสตรีชุดแดงเส้นผมยาวสลวยไปมาตามแรงลมอย่างงดงามยืนสั่งการอยู่ เม้ว่านางจะยืนพินหลังให้เขาก็ตาม แต่ผมยาวสลวยไร้เครื่องประดับตบแต่งจนเกินงาม มีเพียงปิ่นปักผมสีขาวเท่านั้น แผ่นหลังบางขาวดั่งหยกและสะโพกที่โค้งงอนเช่นนี้มันสะกิดใจเขาไม่น้อย

"เจ้าคิดจะทำอันใดกัน?"

เสียงเข้มเอ่ยขึ้นทว่าเมื่อนางพินหน้ากลับมามองเขา ดวงตาเรียวเบิกกว้างตกตะลึงในความงดงามของนาง ใบหน้ารูปไข่บวกกลับแก้มกลมชมพูดั่งดอกเหมยฮวา ริมฝีปากบางเรียวได้รูปสีแดงดั่งลูกท้อ แม้ว่าใบหน้าจะตบแต่งอย่างเบาบางกว่าที่เคยเป็นมา แต่เขากลับไม่เคยสังเกตเลยว่า...ว่าที่ภรรยาของตนนั้นจะงดงามดั่งดอกบัวบานสะพรั่งเช่นนี้มาก่อน เป็นสตรีที่งดงามเกินจะหาสตรีอื่นในใต้หล้ามาเปรียบเทียบได้เลย

"ไง...ท่านแม่ทัพ ข้าแค่ตกแต่งจวนเสียใหม่ รูปแบบเดิมมันจืดชืดเกินไปไร้สีสันเกินไปท่านว่าไหม? ใช่ไหมซ่างหวานถิง" นางเหลือบมองนางทันทีเพราะรู้ว่าตัวละครอย่างซ่างหวานถิงตัวร้ายที่แสร้งอ่อนแอไร้พิษภัยต่อหน้าท่านแม่ทัพใหญ่ซึ่งเป็นตัวละครที่ฉันหมั่นไส้เอามากๆ เลยล่ะเพราะเป็นสตรีที่อยู่เบื้องหลังทุกอย่าง ชอบยุแยงให้สามีภรรยาทะเลาะกันจนเหมยฮวาต้องจบชีวิตลงอย่างน่าเวทนาเช่นนี้ แต่ไม่ใช่ ยายหมวยคนนี้แน่นอน!

"ข้าไม่อาจขัดใจพี่สะใภ้ได้"

"เสแสร้งดีน่ะ!"ฉันจ้องมองใบยังเนื้อร้ายภายใต้ใบหน้าอันงดงามอย่างไม่วางตา

"เจ้าจะทำสิ่งใดในจวนแห่งนี้ ทำไมไม่แจ้งให้ข้ารู้เสียก่อน" เขาเอ่ยอย่างขุ่นเคืองใจไม่น้อย ทั้งที่ไม่เคยเป็นเช่นนี้มาก่อน เมื่อก่อนไม่ว่าเหมยฮวาจะทำการสิ่งใดในจวนเขาไม่เคยจะใส่ใจหรืออาจเป็นเพราะนางขออนุญาตก่อนตนทุกครั้ง แต่ครั้งนี้นางกลับทำตามอำเภอใจตนเองจึงทำให้เขาไม่พอใจเป็นอย่างมากนั่นเพราะมองข้ามตนไปนี่เอง

"เมื่อก่อนเหมยฮวายอมก้มหัวให้ท่านมาตลอด จะทำอะไรก็ต้องร้องขออนุญาติจากท่าน! ทำไมไม่พอใจหรือไง?" ฉันพูดอย่างเย้ยหยันโดยไม่ความหวาดหวั่นเลยสักนิด แววตาแข็งกร้าวจ้องไปยังแววตาขุ่นเคืองของเขาอย่างไม่กลัวตาย

"เจ้า!" น้ำเสียงดังสนั่นไปทั่วจวน จนเหล่าข้ารับใช้ทั้งหลายวิ่งหนีออกไปคนละทิศละทาง นั่นเพราะยามที่ซ่างจื่อเยวี่ยโกรธเคืองมันน่ากลัวยิ่งกว่าการทำสงครามล้มเมืองเสียอีก รวมทั้งซ่างหวานถินบุตรบุญธรรมของตระกูลซ่าง แม้นว่านางจะหลบหลีกออกไปแต่ก็แอบซะใจไม่น้อยที่ซ่างจื่อเยวี่ยอารมณ์โทสะกับฉันเช่นนี้ ในที่สุดก็มีเพียงสองเราที่เผชิญหน้ากันราวกับหมาป่าปะทะกับสุนัขจิ้งจอกน้อย

"เจ้ากำลังจะตบแต่งเข้าจวนแม่ทัพใหญ่ ทำตัวเช่นนี้มันสมควรแล้วหรือ เจ้ารู้ดีว่าข้าไม่ชอบจวนที่มีสีสันเกินไป" เขาพยายามข่มอารมณ์ไว้อย่างสุดกำลัง

"นั่นมันเมื่อก่อน ตอนนี้ข้าไม่ใช่เหมยฮวาคนเดิมแล้ว" ฉันพูดย้ำอีกครั้งเพื่อว่าจะซึมเข้าสมองของเขาบ้าง

"หากเจ้าไม่ใช่เหมยฮวา แล้วเจ้าเป็นผู้ใด?" เขาย่างกายเข้ามาใกล้ใบหน้าเราสองแทบจะแนบชิดกันเสียให้ได้ ทว่าฉันกลับหนีออกห่างเขาด้วยสัญญาณ

"ข้าคือเหมยฮวาเวอร์ชันใหม่" จะให้บอกเขาออกได้อย่างไรว่าตนเองคือสาวอ้วนที่ทะลุมิติมา และเขาเป็นเพียงตัวละครในนิยายเรื่องนี้เท่านั้น

"เวอร์ชันใหม่หมายความเช่นไร?"