บทที่ 2 นางคือฮูหยินของจวนแม่ทัพใหญ่

"เจ้าต้องการสิ่งใดอีก ถึงได้ตะโกนโหวกเหวกโวยวายเช่นนี้" ดวงตาที่เขามองนางนั้นเหี้ยมมันช่างน่ากลัวเหลือเกินจนสัมผัสได้ถึงรังสีแห่งความเกลียดชังแผ่ปกคลุมไปทั่วจวนในทันที

"อย่าเว่อร์นา...ท่าน! ฉันแค่ต้องการเสื้อผ้าชุดใหม่ที่สีแดงจี๊ดจ๊าดไปเลย มีไหม? แต่ว่าน่ะ! สวรรค์มันต้องเสกได้สิ!" ฉันตอบกลับไปอย่างไม่กลัวตาย เพราะตายมาแล้วจะตายซ้ำอีกได้อย่างไรกันแต่ทว่าดวงตาทุกคู่ที่มองฉันมันแปลกพิลึกราวกับว่าฉันเป็นตัวประหลาด ณ ที่แห่งนี้

"แม้ว่าจวนแห่งนี้จะเป็นสวรรค์สำหรับเจ้า แต่มันคือนรกสำหรับข้า เหมยฮวา" ริมฝีปากหนากระซิบใกล้ใบหูบางอย่างจงใจ

"เหมยฮวาคือใคร" ฉันถามออกไปเพราะมันเริ่มแปลกไปและชื่อนี้ก็คุ้นหูมากเสียด้วย

"หึ! ฮูหยินของข้าคงไม่สบายเป็นแน่ ต่อแต่นี้ห้ามผู้ใดรบกวนฮูหยิน เจ้าจงพักผ่อนเพื่อเรียกสติกลับมาเถอะ" เขาพูดขึ้นก่อนสะบัดผ้าคลุมลายมังกรทองอย่างรุนแรงด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว

"เชิญฮูหยินพักผ่อนเจ้าค่ะ" เสียงใสเอ่ยขึ้นพร้อมส่งแววตาอันหวาดหวั่นมายังฉัน ผู้ที่เริ่มได้สติแล้วว่าสิ่งที่ตนเองคิดนั้นผิดไป

นางนั่งลงบนเตียงนุ่มๆ ทรงจีนโบราณตกแต่งประดับด้วยผ้าม่านสีขาวบริสุทธิ์ สายตากวาดมองไปรอบห้องทุกอย่างล้วนเป็นสีขาวตามในนิยายที่เขียนไว้ว่า

"ฮูหยินหลินฮวาชอบสีขาวเป็นชีวิตจิตใจ นางเป็นสตรีที่รักความสะอาดเรียบร้อย เก่งเรื่องงานบ้านงานเรือนเป็นสตรีที่เพียบพร้อมไปทุกด้าน หน้าตาสะสวยราวกับบุปผาแรกแย้มอีกทั้งกิริยามารยาทงดงามตามแคว้นเหยียนที่หาสตรีใดในใต้หล้ามาเปรียบเทียบได้"

เหมยฮวานางเป็นสตรีที่ฮ่องเต้พระราชทานให้สมรสกับซ่างจื่อเยวี่ย เพื่อรักษาสัมพันธไมตรีของแคว้นอีกทั้งยังเป็นบุตรสาวของท่านแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นเหยียนที่ดันตกหลุมรักซ่างจื่อเยวี่ยตั้งแต่แรกเจอจนหมดใจ ทั้งที่นางควรแต่งกับจวิ้นอ๋องเพื่อการเมืองและยุติสงครามแทนซ่างจื่อเยวี่ย แต่ทว่าความรักของท่านแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นเหยียนที่มีให้กับบุตรสาวผู้นี้

แม้ว่าต้องสละชีพตนเองก็ย่อมทำเพื่อนางได้ เพราะนางคือจุดอ่อนเดียวของเขา เขาจึงยื่นขอเสนอว่าเหมยฮวาต้องตบแต่งกับท่านแม่ทัพใหญ่ซ่างจื่อเยวี่ยเท่านั้น

สุดท้ายแล้วก็สมหวังดั่งปรารถนาโดยไม่รู้เลยว่ากำลังส่งบุตรสาวคนเดียวเดินเข้าขุมนรกดีๆ นี่เอง เพื่อเสี่ยงการนองเลือดฮ่องเต้จึงมีราชโองการให้ท่านแม่ทัพใหญ่เข้าวิวาห์ เป็นการสร้างสัมพันธไมตรีทางสายเลือดเพื่อยุติทำสงคราม เลี่ยงผลกระทบต่อราษฎรของแคว้นฉิน ด้วยเหตุนี้จึงเป็นบ่อเกิดของเรื่องความรักอันแสนน้ำเน่าในนิยายเรื่องนี้

"เขาคนนั้น คือท่านแม่ทัพซ่างจื่อเยวี่ยใช่ไหม?" ฉันถามขึ้นเพื่อความแน่ใจ

"เจ้าค่ะ ฮูหยิน"

"เธอ ไม่สิ เจ้าเป็นข้ารับใช้ของฉัน ไม่ใช่ๆ ของข้าใช่ไหม?"

"เจ้าคะ"

"โอเค เข้าใจแล้ว" 'ฉากอาบน้ำวันนี้มันคือหลังจากวันแรกที่นางมาเยือนที่นี่ เพื่อเตรียมแต่งงานกับเขา'

"ข้าต้องวิวาห์กับเขาเมื่อไหร่"

"ซานเยว่ ยามเฉินเจ้าค่ะ" นางตอบด้วยความงุนงง

"อีกหนึ่งเดือนข้างหน้าเหรอ ยังพอมีเวลาให้เขายกเลิกงานแต่งนี้"

"ไม่ได้น่ะเจ้าค่ะ ข้าน้อยติดตามคุณหนูมาเพื่อการนี้ ต้องช่วยให้งานแต่งของคุณหนูสำเร็จด้วยดี" น้ำเสียงจริงจังของนางทำให้ฉันนิ่งไปครู่หนึ่ง

"เจ้าชื่ออะไร"

"ข้าน้อยนามว่าหวานเฮ่อเจ้าค่ะ"

"ดี หวานเฮ่อต่อแต่นี้ไป ข้าไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้จงเชื่อมั่นในตัวข้า ข้าจะพาเจ้ากลับแคว้นเหยียน เพราะข้าไม่ได้รักท่านแม่ทัพใจเหี้ยมผู้นั้นอีกแล้ว ข้าจะทำทุกทางให้เขาเป็นผู้ยกเลิกงานแต่งบ้าๆ นี่เอง และข้าไม่ขอก้มหัวให้เขาอีกแล้ว" น้ำเสียงจริงจังและแววตาแข็งกร้าวดั่งอินทรีย์ทำให้หวานเฮ่องุนงงบ่นปลื้มใจ เพราะตลอดเวลาคุณหนูต้องทนทำตามที่ท่านแม่ทัพต้องการมาโดยตลอด แม้ว่าจะชอกช้ำเพียงใดก็ไม่ต่อสู้และปริปากบ่นออกมาสักครั้ง

หมวยในร่างเหมยฮวายิ้มมุมปากอย่างมีเลคนัย ต่อแต่นี้ไปทุกอย่างในจวนจะไม่สงบและเศร้าหมองเหมือนในนิยายอีกต่อไป เพราะนางผู้นี้จะไม่ยอมก้มหัวให้ผู้ใดอีกต่อไป แม้กระทั่งตัวเอกของเรื่อง

"ดีมาดีกลับ ร้ายมาร้ายกลับ เพราะข้าคือเหมยฮวาในเวอร์ชันใหม่ หึหึ"