ตอนที่7 ข้าจะคืนท่าน

ตอนที่7ข้าจะคืนท่าน

จวนตระกูลซ่ง

“ซ่งหว่านอวี้!!”

เสียงของ ซ่งเหยียนเอ๋อร์ ดังขึ้นอย่างโกรธจัด

เพี๊ยะ!

ฝ่ามือของนางฟาดลงบนใบหน้าของ ซ่งหว่านอวี้ อย่างแรงจนร่างบางนั้นเซล้มลงกับพื้น

แต่ทันใดนั้นเอง

ซ่งเหยียนเอ๋อร์พลันชะงัก สะดุ้งเฮือก มือที่เงื้อกลางอากาศค้างอยู่เช่นนั้น แววตานางสั่นระริกด้วยความงุนงง ความคิดและภาพเหตุการณ์กลับไหลย้อนกลับอย่างรวดเร็ว

“นี่… อะไรกัน ข้าตายไปแล้วไม่ใช่หรือ…”

นางกวาดสายตามองรอบตัว เห็นลานในเรือนใหญ่ที่คุ้นเคย ต้นท้อที่เรียงรายริมกำแพง สายลมเย็นพัดโชยมากระทบผิวหน้าอุ่นของตน…

ก่อนที่นางจะทันได้ตั้งสติ เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น

“คุณหนู! ท่านอ๋องมาเจ้าค่ะ!”

เสียงนั้นใสแจ๋วและสั่นเล็กน้อยเพราะความรีบร้อน

ซ่งเหยียนเอ๋อร์หันขวับไปตามเสียงนั้น ก่อนจะเห็นใบหน้าสาวใช้น้อยที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้า ชิงอี…

ภาพในอดีตผุดขึ้นมาในหัวทันที สาวใช้ผู้ภักดีที่ทำเพื่อนาง ถึงกับใช้แรงเฮือกสุดท้ายดันร่างของนางขึ้นจากน้ำลึก แต่พอร่างนางพ้นความมืดใต้น้ำภาพแรกที่เห็นคือสามีที่ตนรักกำลังช่วยสตรีอีกคนอย่างไม่ใยดีนาง

น้ำตาร้อนผ่าวรื้นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

“ชิงอี…”

นางเปล่งออกมาด้วยเสียงสั่น ก่อนจะพุ่งเข้ากอดสาวใช้คนสนิทแน่น น้ำตาเอ่อคลอเบ้าตางาม

“ค… คุณหนู ท่านเป็นอะไรไปเจ้าคะ…”

เสียงของชิงอีเต็มไปด้วยความตกใจเมื่อเห็นคุณหนูของตนเองร้องให้

ซ่งเหยียนเอ๋อร์ยกมือขึ้นปาดน้ำตา สูดลมหายใจเข้าลึก แล้วมองรอบตัวอีกครั้ง พลันคิดในใจดูเหมือนนางจะได้ย้อนกลับมา ในวันที่กลับมาเยี่ยมบ้านหลังจากอภิเษกสมรสกับเจิ้งอันอ๋อง

“ท่านอ๋อง!”

เสียงใสของชิงอี ดังขึ้นอย่างร้อนรน นางรีบย่อตัวลงคำนับอย่างนอบน้อม ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ

เจิ้งอันอ๋อง (หลี่เหวินซู่) เดินเข้ามาด้วยท่วงท่าสงบ เขาก้มตัวประคอง ซ่งหว่านอวี้ ที่ยังอยู่ล้มอยู่ขึ้นมาเบา ๆ มือใหญ่ของเขาช่วยพยุงร่างบางให้ยืนขึ้นอย่างอ่อนโยน

เมื่อทั้งสองยืนขึ้นแล้ว สายตาคมนั้นก็หันมามอง ซ่งเหยียนเอ๋อร์ แววตานิ่งสงบ แต่ก็มีความตำหนินางอยู่ในนั้น

“ซ่งเหยียนเอ๋อร์ เหตุใดเจ้าต้องทำร้ายน้องสาวเจ้าถึงเพียงนี้?”

ซ่งเหยียนเอ๋อร์ กำลังจะอ้าปากตอบ แต่ยังไม่ทันพูด เสียงของ ซ่งหว่านอวี้ ก็ดังขึ้นก่อน

“ท่านอ๋อง… เป็นความผิดของข้าเอง อย่าตำหนิพี่หญิงเลยเพคะ…”

น้ำเสียงนั้นแผ่วเบาและอ่อนโยน ริมฝีปากนางเม้มเล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน

ซ่งเหยียนเอ๋อร์ปลายตามองทั้งสอง ก่อนจะถอนหายใจแผ่วพลางพึมพำเสียงแผ่วเบา

“คำพูด แววตา ท่าทางยังคงเหมือนเดิมไม่มีผิด… เฮ่อ… ช่างเถอะ…”

นางเม้มริมฝีปากเล็กน้อย สูดลมหายใจเข้าแล้วเงยหน้าขึ้นมองเจิ้งอันอ๋องตรง ๆ ด้วยแววตาสงบนิ่ง

ริมฝีปากเล็กค่อย ๆ ขยับพูดช้า ๆ

“ท่านอ๋อง… เราหย่ากันเถอะ…”

เจิ้งอันอ๋องชะงักไปเล็กน้อย มือที่ประคองซ่งหว่านอวี้แน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว แววตาคมนั้นสั่นไหวเล็กน้อยแต่เพียงครู่เดียวก็กลับมาสงบนิ่งดังเดิม

ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยคำใด

ซ่งเหยียนเอ๋อร์ ก็หันไปหาสาวใช้คนสนิทของตนเองโดยไม่ได้ใส่พวกเขาสองคนอีก

“ไปกันเถอะ”

นางเปล่งเสียงด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไป ชายกระโปรงสีชมพูอ่อนพลิ้วตามแรงเดิน

ชิงอี ที่ยังงุนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นรีบพยักหน้า ก่อนจะย่อตัวลงคำนับเจิ้งอันอ๋องอย่างร้อนรนแล้วก้าวตามไปอย่างรีบเร่ง

….

ซ่งเหยียนเอ๋อร์ ก้าวเข้ามาในห้องของตนด้วยท่าทีเร่งรีบ เมื่อก้าวพ้นขอบประตูก็เดินตรงไปยังโต๊ะเครื่องแป้งทันที มือเล็กรีบเปิดกล่องเครื่องประดับ ค้นหาของบางอย่างอย่างร้อนรน

ชิงอีก้าวตามเข้ามาในห้อง เมื่อเห็นท่าทางของคุณหนูของตน ก็เอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย

“คุณหนู ท่านกำลังหาอะไรหรือเจ้าคะ?”

“หยกคู่…”

ซ่งเหยียนเอ๋อร์ตอบโดยไม่หันกลับไปมอง มือเล็กยังคงค้นในกล่องเครื่องประดับที่วางเรียงราย เสียงเครื่องประดับกระทบกันดังขึ้นแผ่วเบา

ซ่งเหยียนเอ๋อร์ ถอนหายใจออกมาอย่างครุ่นคิด เมื่อไม่พบสิ่งที่กำลังตามหาอยู่ สายตาพลันเหลือบไปมองที่เตียงนอนแล้วแล้วก็ก้าวตรงไปทันที มือเล็กค่อย ๆ ยกหมอนขึ้นดู แล้วค้นหาบริเวณรอบ ๆ ก่อนจะถอนหายใจอย่างครุ่นคิดแล้วทรุดกายลงนั่งบนขอบเตียง ใบหน้างามเต็มไปด้วยความร้อนใจ ริมฝีปากขยับพึมพำเบา ๆ

“หายไปไหนนะ…”

ชิงอี ยกกาน้ำชา รินน้ำชาอุ่นใส่ถ้วยชาเบา ๆ กลิ่นชาหอมกรุ่นฟุ้งไปทั่วห้อง ก่อนที่นางจะยื่นถ้วยชาไปให้คุณหนูของตนเอง

ซ่งเหยียนเอ๋อร์รับถ้วยชาเล็กมา ดื่มรวดเดียวจนหมด ก่อนจะส่งถ้วยคืนให้

ชิงอีรับถ้วยมา ก่อนจะพูดเสียงแผ่ว

“หรือ ท่านเก็บไว้ที่จวนอ๋องหรือไม่เจ้าคะ…”

ซ่งเหยียนเอ๋อร์ชะงักอย่างครุ่นคิด ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ

“อืม… จริงด้วย… ที่จวนอ๋อง…”

นางพึมพำเสียงแผ่ว ก่อนจะลุกขึ้นทันที มือเรียวยกชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อย เตรียมก้าวออกจากห้อง

“งั้น… กลับจวนอ๋องกัน…”

สิ้นคำพูด ซ่งเหยียนเอ๋อร์ก็หมุนตัวก้าวออกจากห้องทันที

ชิงอียืนชะงักด้วยความงุนงงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ แล้วก้าวตามไปอย่างรีบร้อน

“คุณหนู รอด้วยเจ้าค่ะ…”

…