ตอนที่ 8 : สิทธิ์ของสามี

ตอนที่ 8 : สิทธิ์ของสามี

“คุณพราวครับ ตรงช่วงไหล่นี่ผมว่ามันคับไปนิดหนึ่ง... ช่วยดูให้หน่อยสิครับ”

เสียงออดอ้อนของ ‘สกาย’ นายแบบหนุ่มดาวรุ่งพุ่งแรงที่กำลังเป็นพรีเซนเตอร์คนใหม่ของแบรนด์ ดังขึ้นภายในห้องลองเสื้อ ชายหนุ่มเจ้าของรูปร่างสูงโปร่งและหน้าตาขี้เล่น ถือวิสาสะคว้ามือของ พราวพรรณ ไปวางแหมะลงบนไหล่กว้างของตัวเอง แถมยังส่งสายตาหวานเชื่อมมาให้อย่างไม่ปิดบัง

“เอ่อ... เดี๋ยวให้ช่างแก้ให้นะคะน้องสกาย” พราวพรรณพยายามดึงมือออกอย่างสุภาพ เธอรู้ดีว่าเด็กคนนี้กำลัง ‘บริหารเสน่ห์’ ใส่เธอ แต่ด้วยความเป็นมืออาชีพ เธอจึงต้องรักษามารยาทไว้ แม้ในใจจะเริ่มรำคาญความมือปลาหมึกของอีกฝ่ายเต็มที

“ให้พี่พราววัดตัวให้ใหม่ดีกว่าครับ ผมมั่นใจฝีมือพี่พราวคนเดียว” สกายไม่ยอมปล่อยมือ แถมยังขยับตัวเข้ามาประชิด “นะครับ... นะ”

ครืด... เสียงประตูห้องลองเสื้อถูกเลื่อนเปิดออกอย่างแรง เรียกความสนใจของคนทั้งห้องให้หันไปมอง ร่างสูงในชุดกาวน์ยาวสีขาวสะอาดตา (ที่เพิ่งถอดแว่นกันแดดออกแล้วสวมแว่นสายตาแทน) ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น รัศมีความเย็นยะเยือกแผ่ออกมาราวกับเครื่องปรับอากาศติดลบ 10 องศา

“หมอติณห์?” พราวพรรณอุทานอย่างตกใจ “คุณมาได้ไง?” ติณห์ไม่ตอบคำถามภรรยา แต่สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นจ้องเขม็งไปที่ ‘มือ’ ของนายแบบหนุ่มที่ยังเกาะแกะไหล่ภรรยาเขาอยู่

“ขอโทษนะครับ...” ติณห์เดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งคู่ด้วยความรวดเร็ว แล้วปัดมือสกายออกอย่างเนียนๆ โดยแสร้งทำเป็นจัดเสื้อให้พราว “พอดีผมผ่านมาแถวนี้ เลยแวะเอาขนมมาฝาก... พนักงานข้างนอกบอกว่าคุณอยู่ในนี้”

“อ๋อ... สวัสดีครับคุณลุง” สกายทักทายด้วยน้ำเสียงกวนประสาท จงใจเรียก ‘ลุง’ เพื่อข่มเรื่องอายุ “เป็นญาติพี่พราวเหรอครับ?”

เส้นเลือดข้างขมับของติณห์กระตุกเบาๆ แต่ใบหน้ายังคงรอยยิ้มการค้าเอาไว้ “ไม่ใช่ญาติครับ...” ติณห์ตวาดวงแขนโอบเอวพราวพรรณเข้ามาชิดตัว แสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน “แต่เป็น ‘สามี’ ครับ... สามีที่ถูกต้องตามกฎหมาย และยังนอนเตียงเดียวกันอยู่ทุกคืน”

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบกริบ พนักงานสาวๆ ที่แอบดูอยู่พากันกลั้นหายใจ สกายหน้าเจื่อนไปถนัดตา “อ้อ... ขอโทษครับ ผมไม่รู้ว่าพี่พราวแต่งงานแล้ว เห็นยังดูวัยรุ่น นึกว่าโสด”

“ไม่เป็นไรครับ เข้าใจผิดกันได้” ติณห์ยิ้มเย็น “แต่ตอนนี้ทราบแล้วนะครับ... อ้อ อีกอย่าง” คุณหมอหนุ่มหันไปมองนายแบบรุ่นน้องตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาประเมิน “กล้ามเนื้อช่วงไหล่คุณดูเกร็งผิดปกตินะครับ อาการแบบนี้อาจเกิดจากการ... ‘ใช้ร่างกายเปลือง’ หรือไม่ก็พยายามเบ่งกล้ามโชว์สาวมากเกินไป ระวังเส้นเอ็นอักเสบนะครับ ด้วยความหวังดีจากแพทย์”

พราวพรรณต้องก้มหน้ากัดปากกลั้นขำ ไหล่สั่นระริก ร้ายกาจ! ด่าว่าเด็กมันขี้เต๊ะแถมยังเหน็บแนมเรื่องเจ้าชู้ได้เจ็บแสบสุดๆ!

...

หลังจากลากพราวออกมาทานข้าวกลางวันได้ บรรยากาศในร้านอาหารดูมาคุแปลกๆ ติณห์นั่งหั่นสเต๊กเงียบๆ ไม่พูดไม่จา จนพราวเริ่มใจคอไม่ดี “นี่คุณ... โกรธเหรอ?” เธอถามแหยๆ “ผมมีสิทธิ์โกรธด้วยเหรอครับ?” เขาถามกลับหน้านิ่ง “ในเมื่ออีก 29 วันเราก็จะหย่ากันแล้ว คุณจะมีใครใหม่มันก็เรื่องของคุณ”

พราวพรรณวางส้อมลง จ้องหน้าเขาเขม็ง “ติณห์... อย่ามาประชดนะ ฉันไม่ได้คิดอะไรกับเด็กนั่นสักหน่อย หมอนั่นมันเข้ามาเอง” “แล้วทำไมไม่สะบัดมือออก?” “ก็ฉันทำงาน! ลูกค้าคือพระเจ้านะคุณ!” “แต่สามีคือเจ้าของชีวิตครับ!” ติณห์สวนกลับทันควัน ก่อนจะชะงักไปเมื่อรู้ตัวว่าเผลอหลุดปากพูดอะไรออกไป

พราวพรรณเบิกตากว้าง แก้มร้อนวูบวาบ “เมื่อกี้... คุณพูดว่าอะไรนะ?” ติณห์กระแอมไอ หูแดงระเรื่อ รีบยกน้ำขึ้นดื่มแก้เก้อ “ช่างมันเถอะ... กินข้าวต่อสิ”

“ไม่!” พราวยิ้มกริ่ม รู้สึกว่าแต้มต่อกลับมาอยู่ที่ตัวเอง “ไหนๆ ก็ไหนๆ วันนี้ตาคุณเล่าเรื่องของตัวเองก่อน... ฉันขอใช้สิทธิ์ถามว่า ‘ทำไมเมื่อกี้คุณต้องโมโหขนาดนั้น?’ ”

ติณห์ถอนหายใจ วางแก้วน้ำลง แล้วสบตาเธอนิ่งๆ สายตาจริงจังจนพราวใจเต้นแรง “ข้อแรก... ผมเป็นคนหวงของ” เขาขยับแว่นสายตาให้เข้าที่ “และข้อสอง... สำหรับผม พราวไม่ใช่แค่ของ แต่มันคือ ‘ศักดิ์ศรี’ ... ตราบใดที่ใบทะเบียนสมรสยังอยู่ ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องเมียผม”