ตอนที่ 9 : อ้อมกอดในคืนฝนพรำ

ตอนที่ 9 : อ้อมกอดในคืนฝนพรำ

เปรี้ยง!

เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นหวั่นไหวตามมาด้วยเสียงคำรามครืนครานของท้องฟ้า ทำให้ร่างบางที่นอนคู้อยู่ใต้ผ้าห่มสะดุ้งเฮือก มือเรียวยกขึ้นปิดหูแน่น ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว พราวพรรณเกลียดหน้าฝน... เกลียดเสียงฟ้าร้องมาตั้งแต่เด็ก เพราะมันทำให้เธอนึกถึงวันที่ต้องอยู่บ้านคนเดียวในขณะที่พ่อแม่บินไปทำงานต่างประเทศ ความมืดและเสียงกัมปนาทคือฝันร้ายที่เธอไม่เคยชิน

“ฮือ...” เธอหลับตาแน่น พยายามข่มความกลัว แต่เสียงฝนที่ตกกระหน่ำกระทบกระจกหน้าต่างยิ่งทำให้ใจเสีย

ยุบ... แรงยวบยาบของที่นอนด้านข้างทำให้พราวพรรณลืมตาขึ้นโพลง แสงไฟจากโคมหัวเตียงส่องให้เห็นร่างสูงใหญ่ของ หมอติณห์ ที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ เขานุ่งเพียงกางเกงนอนขายาวตัวเดียว เปลือยท่อนบนโชว์แผงอกกว้างและลอนกล้ามเนื้อสวยงามที่มีหยดน้ำเกาะพราว

“กลัวเหรอ?” เขาถามเสียงนุ่ม เดินมานั่งลงข้างๆ “ปะ... เปล่า” พราวพรรณปากแข็ง ทั้งที่หน้าซีดเผือด “แค่... ตกใจเสียงดังเฉยๆ”

เปรี้ยง!!! คราวนี้เสียงฟ้าผ่าดังกว่าเดิม พราวพรรณกรีดร้องเบาๆ แล้วเผลอกระโจนเข้าหาคนตรงหน้าอย่างลืมตัว ซุกหน้าลงกับหน้าท้องแกร่งของเขาแน่น ติณห์ไม่พูดอะไร เขาเพียงแค่ยิ้มบางๆ แล้วสอดแขนเข้าไปใต้ร่างเธอ รวบกอดภรรยาตัวน้อยขึ้นมานั่งตัก แล้วโอบกอดไว้ทั้งตัวราวกับป้อมปราการที่แข็งแกร่ง

“ผมจำได้นะ...” ติณห์กระซิบ ชิดเรือนผมหอม “วันที่แลกเปลี่ยนเรื่องส่วนตัวกัน... ผมสัญญาไว้ว่ายังไง?” พราวพรรณเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตากลมโตมีน้ำตาคลอเบ้า “คุณบอกว่า... จะกอดฉันให้แน่นเป็นพิเศษ”

“ครับ... และหมอก็รักษาคำพูดเสมอ” เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น ถ่ายทอดไออุ่นจากร่างกายเขาสู่ตัวเธอ มือหนาลูบแผ่นหลังบางขึ้นลงเป็นจังหวะสม่ำเสมอเพื่อปลอบประโลม แปลกมา... เสียงหัวใจที่เต้นตุบๆ ของติณห์ กลับดังกลบเสียงฟ้าร้องข้างนอกจนหมด ความอบอุ่นนี้ทำให้พราวพรรณรู้สึกปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

“ติณห์...” เธอเรียกชื่อเขาเสียงแผ่ว “ครับ?” “วันนี้... ตาฉันต้องเล่าเรื่องความลับแล้วใช่ไหม?”

ติณห์เลิกคิ้ว “คุณอยากเล่าตอนนี้เหรอ? รอให้ฝนหยุดก่อนก็ได้” “ไม่... ฉันอยากเล่าตอนนี้” พราวพรรณซุกหน้ากลับไปที่อกเขา เพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มแดงระเรื่อ “คุณรู้ไหม... ที่ฉันยอมแต่งงานกับคุณ ทั้งที่ฉันเลือกผู้ชายคนอื่นได้ตั้งเยอะแยะ... ไม่ใช่เพราะพ่อแม่บังคับหรอกนะ”

ติณห์ชะงักมือที่ลูบหลัง “แล้วเพราะอะไรครับ?” “เพราะตอนงานเลี้ยงรุ่นมหาวิทยาลัย... มีผู้ชายใส่แว่นคนหนึ่ง ช่วยเก็บรองเท้าส้นสูงที่ฉันทำหลุด แล้วยื่นให้โดยไม่มองขาอ่อนฉันเลยสักนิด แถมยังเอาผ้าเช็ดหน้ามาปูให้ฉันนั่งรอรถด้วย” เสียงของเธออู้อี้อยู่ในอกเขา “ผู้ชายคนนั้นดูสุภาพ อบอุ่น แล้วก็ดู... ปลอดภัย ฉันเลยคิดว่า ถ้าต้องแต่งงานกับใครสักคน ผู้ชายคนนี้แหละน่าจะดูแลฉันได้ดีที่สุด”

ติณห์นิ่งอึ้งไป หัวใจพองโตคับอก เขาจำเหตุการณ์นั้นได้แม่น... แต่ไม่คิดว่าพราวพรรณจะจำได้ และไม่คิดว่านั่นคือเหตุผลที่เธอเลือกเขา “แต่คุณคิดผิดนะพราว...” ติณห์เชยคางมนให้เงยขึ้นสบตา “คิดผิดตรงไหน?” “ตรงที่บอกว่าผม... ปลอดภัย”

นัยน์ตาคมกริบจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย “เพราะกับคุณ... ผมไม่เคยคิดอยากเป็นแค่สุภาพบุรุษเลยสักครั้ง... ผมอยากเป็นมากกว่านั้นมาตลอด”

สิ้นเสียงทุ้ม ริมฝีปากอุ่นจัดก็ประทับลงมาบนหน้าผากเนียน ก่อนจะไล่ลงมาที่ปลายจมูก และจบลงที่ริมฝีปากอิ่มอย่างนุ่มนวล ท่ามกลางเสียงสายฝนที่โปรยปราย... คืนนี้คงอีกยาวไกล และพราวพรรณคงไม่ต้องกลัวเสียงฟ้าผ่าอีกต่อไปแล้ว