วิวาห์(ใกล้)ร้าง...กับนายแว่นโซฮอต

ตอนที่ 1 : สามี (จืดชืด) ในนาม

เสียงเข็มนาฬิกาเดินเป็นจังหวะสม่ำเสมอในห้องนอนกว้างขวางที่ตกแต่งอย่างหรูหรา แต่มันกลับเงียบเชียบจนน่าอึดอัด

‘พราวพรรณ’ ถอนหายใจยาวพรืด ขณะนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาปลายเตียง มือเรียวสวยที่เคลือบเล็บสีแดงสดหยิบเอกสารสัญญาฉบับหนึ่งขึ้นมาอ่านซ้ำเป็นรอบที่ร้อย ...หนังสือสัญญาหย่า...

เธอเหลือบตามองนาฬิกา... ห้าทุ่มสี่สิบห้า เสียงไขกุญแจห้องดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่ประตูจะเปิดออก เผยให้เห็นร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดสะอ้านที่ติดกระดุมครบทุกเม็ดจนถึงคอปก กางเกงสแล็คสีดำรีดเรียบกริบ และใบหน้าหล่อเหลาที่ถูกบดบังด้วยแว่นสายตากรอบหนา

‘ดอกเตอร์ติณห์’ หรือ ‘หมอติณห์’ สามีถูกต้องตามกฎหมายของเธอเดินเข้ามาในห้องด้วยท่วงท่าสงบนิ่งเหมือนหุ่นยนต์ “ยังไม่นอนอีกเหรอครับพราว” เสียงทุ้มเรียบๆ เอ่ยทัก ไม่มีความตื่นเต้น ไม่มีความห่วงใย เป็นแค่ประโยคบอกเล่าตามมารยาท

“รอคุณนั่นแหละค่ะ” พราวพรรณตอบเสียงสะบัด วางเอกสารลงบนโต๊ะกระจกดัง ปึ้ก! “ฉันคุยกับทนายแล้ว เรื่องหย่าของเรา... คุณโอเคกับเงื่อนไขไหม?”

ติณห์ชะงักมือที่กำลังจะปลดเนกไท เขาหันมามองภรรยาสาวสวยที่อยู่ในชุดนอนผ้าซาตินสายเดี่ยวสีแชมเปญ ผิวขาวเนียนละเอียดตัดกับสีชุดจนน่ามอง แต่สายตาภายใต้กรอบแว่นนั้นกลับว่างเปล่า... หรืออย่างน้อยพราวก็คิดแบบนั้น

“ผมอ่านแล้วครับ” เขาตอบสั้นๆ แล้วเดินไปแขวนสูท “สินสมรสแบ่งครึ่ง บ้านหลังนี้เป็นของคุณ ส่วนคอนโดริมแม่น้ำเป็นของผม... ยุติธรรมดี”

พราวพรรณกัดริมฝีปากล่างด้วยความขัดใจ ใช่! มันยุติธรรม แต่มันน่าโมโหตรงที่เขาดู ‘ไม่รู้สึกรู้สา’ อะไรเลยสักนิด! หนึ่งปีที่แต่งงานกันมาเพราะผู้ใหญ่เห็นชอบ เธอเหมือนอยู่กับก้อนหิน หุ่นยนต์ หรืออะไรสักอย่างที่มีชีวิตแค่หายใจและทำงานวิจัย เขาไม่เคยแตะต้องเธอ ไม่เคยหวานใส่ แม้แต่จูบในวันแต่งงานก็เป็นแค่การแตะปากเบาๆ เหมือนแมวขโมยปลา

“ถ้างั้นก็นัดวันเซ็นใบหย่าที่เขตได้เลยค่ะ อีกหนึ่งเดือนนับจากนี้... ตามที่ตกลงกันไว้” พราวพรรณลุกขึ้นยืน เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อข่มความรู้สึกหน่วงๆ ในใจ “หวังว่าคุณคงจะดีใจนะ ที่จะได้เป็นอิสระจากผู้หญิงเอาแต่ใจอย่างฉันเสียที”

ติณห์ถอดนาฬิกาข้อมือวางลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง เขาหันกลับมามองเธอเต็มตาเป็นครั้งแรกของวัน “คุณแน่ใจเหรอครับพราว... ว่าอยากหย่าจริงๆ?”

“แน่ใจสิคะ!” พราวสวนกลับทันควัน ทั้งที่ใจหายวาบ “อยู่กันไปก็เหมือนคนแปลกหน้า คุณเองก็ไม่เคยสนใจฉันอยู่แล้วนี่ วันๆ อยู่แต่กับแล็บ กับคนไข้ ฉันเองก็เบื่อเต็มทน... อุตส่าห์มีสามีหล่อระดับเดือนคณะแพทย์ทั้งที แต่จืดชืดไร้รสชาติยิ่งกว่าน้ำเปล่า เสียของชะมัด”

ประโยคสุดท้ายเธอพึมพำเบาๆ แต่ในห้องที่เงียบกริบแบบนี้ มีหรือที่เขาจะไม่ได้ยิน

บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปวูบหนึ่ง... ติณห์ขยับตัว เดินเข้ามาหาเธอช้าๆ ฝีเท้าที่เคยมั่นคงสม่ำเสมอ วันนี้กลับดูคุกคามแปลกๆ จนพราวเผลอก้าวถอยหลังไปชนขอบเตียง

“คุณ... จะทำอะไร?” เธอถามเสียงตะกุกตะกัก “คุณบอกว่าผม... จืดชืด?” ติณห์ทวนคำถาม มุมปากหยักได้รูปยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย... เป็นรอยยิ้มที่พราวไม่เคยเห็นมาก่อน มันดูเจ้าเล่ห์และอันตราย

มือหนาเอื้อมขึ้นมา... ไม่ใช่เพื่อสัมผัสเธอ แต่เพื่อ ‘ถอดแว่นตา’ ออก วินาทีที่ไร้กรอบแว่นหนาเตอะปิดบัง ใบหน้าคมคายที่ดูสุภาพเรียบร้อยกลับเปลี่ยนเป็นหล่อเหลาแบบดิบเถื่อน นัยน์ตาสีเข้มที่เคยดูว่างเปล่า ตอนนี้กลับวาวโรจน์ไปด้วยประกายบางอย่างที่ทำให้ขาของพราวเริ่มอ่อนแรง

“ในเมื่อเราตกลงจะหย่ากันในอีก 30 วัน...” ติณห์วางแว่นตาลงบนหัวเตียง แล้วก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอจนแผ่นหลังบางแนบไปกับอกกว้าง กลิ่นหอมสะอาดแบบผู้ชายผสมกลิ่นมินต์จางๆ ลอยมาแตะจมูก

“ผมมีข้อเสนอ...” เขาโน้มหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนรินรดใบหูแดงระเรื่อของหญิงสาว “ข้อ... ข้อเสนออะไร?” พราวพรรณถามเสียงสั่น หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองเพล

“ไหนๆ ก็จะเลิกกันแล้ว... ผมไม่อยากให้เวลาหนึ่งปีของเรามันสูญเปล่า” มือหนาคว้าเอวคอดกิ่วของภรรยาเข้ามาชิด รั้งร่างนุ่มนิ่มให้เกยขึ้นมาบนหน้าตักแกร่ง ก่อนจะกระซิบประโยคที่ทำให้พราวพรรณถึงกับเบิกตากว้าง

“หนึ่งเดือนที่เหลือนี้... เรามาลองทำหน้าที่ ‘สามีภรรยา’ กันจริงๆ ดูไหมครับ? เอาแบบที่คนรักกัน... เขาทำกันบนเตียงน่ะ”

พราวพรรณอ้าปากค้าง มองผู้ชายตรงหน้าที่ดูเหมือนคนละคนกับคุณหมอแว่นจืดชืดเมื่อห้านาทีก่อน นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย!

“ว่าไงครับคุณพราว?” ติณห์เลิกคิ้ว นิ้วเรียวเกลี่ยเบาๆ ที่สายเสื้อนอนเส้นเล็กของเธอ “หรือว่า... คุณไม่กล้า?”