ตอนที่ 7 : กาแฟดำกับผ้ากันเปื้อน

ตอนที่ 7 : กาแฟดำกับผ้ากันเปื้อน

กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดลอยมาแตะจมูก ปลุกให้ พราวพรรณ ตื่นจากภวังค์อันแสนสุข เธอกวาดมือไปข้างกายหวังจะควานหาความอบอุ่นจากใครบางคน แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่าและที่นอนยับยู่ยี่ที่เย็นชืดไปแล้ว

“หายไปไหนของเขานะ?” พราวพรรณพึมพำ พลางยันกายลุกขึ้นนั่ง ความรู้สึกปวดเมื่อยแล่นพล่านไปทั่วร่างตอกย้ำว่าบทรักเมื่อคืนไม่ใช่ความฝัน เธอหยิบเสื้อคลุมผ้าแพรมาสวมทับชุดนอนที่หลุดลุ่ย แล้วเดินตามกลิ่นหอมลงไปยังชั้นล่าง

ภาพที่เห็นในห้องครัวทำเอาดีไซเนอร์สาวถึงกับยืนนิ่งพิงกรอบประตู... หมอติณห์ กำลังยืนอยู่หน้าเตาแก๊ส... เขาไม่ได้ใส่เสื้อเชิ้ตเรียบกริบเหมือนทุกวัน แต่สวมเพียงกางเกงขายาวตัวเดียว เผยให้เห็นแผ่นหลังกว้างที่มีรอยเล็บจางๆ (ฝีมือเธอเอง!) พาดผ่าน และที่สำคัญ... เขาใส่ ‘ผ้ากันเปื้อนสีเข้ม’ ทับร่างเปลือยท่อนบน!

“พระเจ้าช่วย...” พราวพรรณกลืนน้ำลาย ลุคนี้มันดาเมจรุนแรงกว่าตอนใส่เสื้อกาวน์สิบเท่า! ใครจะไปรู้ว่าผู้ชายลุคเนิร์ดเวลาเข้าครัวจะดูเซ็กซี่ได้ขนาดนี้

“ตื่นแล้วเหรอครับ?” ติณห์หันมาพร้อมจานอาหารเช้าในมือ เขายังไม่ได้ใส่แว่น ทำให้ดวงตาคมกริบดูอ่อนโยนกว่าปกติ “ผมกำลังจะขึ้นไปปลุกพอดี”

“คะ... คุณทำอาหารเป็นด้วยเหรอ?” พราวเดินเข้าไปใกล้ มองดูออมเล็ตหน้าตาน่าทานกับขนมปังปิ้ง “ผมไปเรียนต่อเฉพาะทางที่อเมริกาตั้งหลายปี ต้องทำกินเองบ้างสิครับ ไม่งั้นอดตาย” เขาตอบยิ้มๆ ก่อนจะยื่นแก้วกาแฟให้เธอ “อเมริกาโน่ร้อน ไม่ใส่น้ำตาล... ของคุณ”

พราวพรรณรับแก้วกาแฟมาด้วยความแปลกใจ “คุณรู้ได้ไงว่าฉันกินแบบนี้? ปกติเราไม่เคยทานเช้าด้วยกันเลยนะ” “ผมรู้ละกันน่า...” ติณห์เลี่ยงที่จะตอบตรงๆ ว่าเขาแอบสังเกตเธอมาตลอดหนึ่งปี “นั่งสิครับ เดี๋ยวเย็นหมด”

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเช้าเป็นไปอย่างเรียบง่ายแต่กลับให้ความรู้สึกแปลกใหม่สำหรับพราวพรรณ ปกติเธอจะรีบกินรีบไป หรือไม่ก็ทานแค่นมกล่องเดียว แต่การมีคนมาทำให้ทานแบบนี้... มันก็ดีเหมือนกันแฮะ

“พราว...” ติณห์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ “ในเมื่อเราตกลงจะลองใช้ชีวิตคู่กัน 30 วัน... ผมมีกติกาเพิ่มอีกข้อ” “กติกาอะไรอีก? เมื่อคืนก็กายนวดภาพบำบัดไปแล้วนะ!” เธอระแวง ติณห์หัวเราะ “ไม่ใช่เรื่องนั้นครับ... ผมหมายถึงเรื่องความสัมพันธ์”

เขาวางช้อนส้อมลง แล้วประสานมือมองหน้าเธอจริงจัง “เราแต่งงานกันมาหนึ่งปี แต่เรารู้จักกันน้อยมาก... ดังนั้น 30 วันที่เหลือ ผมอยากให้เรา ‘แลกเปลี่ยนเรื่องของตัวเอง’ วันละ 1 เรื่อง” “เพื่ออะไร?” “เพื่อที่วันที่เราหย่ากัน... เราจะได้ไม่รู้สึกติดค้าง ว่าเรายังไม่ได้ทำความรู้จักกันดีพอ” แววตาของติณห์ไหววูบเล็กน้อย “เริ่มจากวันนี้... ผมก่อน”

เขาชี้ไปที่จานของตัวเอง “ผมไม่ชอบกินผักชี... ถ้าไปร้านอาหาร อย่าสั่งเมนูที่มีผักชีให้ผม” พราวพรรณเลิกคิ้ว “แค่นี้อะนะ?” “ครับ เรื่องเล็กๆ น้อยๆ นี่แหละที่สำคัญ... ตาคุณแล้ว”

พราวพรรณนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองแก้วกาแฟในมือ “ฉัน... เกลียดเสียงฟ้าร้อง ถ้าฝนตกหนักๆ ฉันจะนอนไม่หลับ” ติณห์ยิ้มรับ เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นจนพราวรู้สึกร้อนวูบที่แก้ม “รับทราบครับ... งั้นคืนไหนฝนตก ผมจะกอดคุณให้แน่นเป็นพิเศษ”

“แหวะ! เลี่ยน!” พราวพรรณแกล้งทำท่าพะอืดพะอมกลบเกลื่อนความเขิน แต่ในใจกลับเต้นรัว บ้าจริง... ทำไมการแลกเปลี่ยนเรื่องธรรมดาๆ แบบนี้ มันถึงทำให้ใจสั่นยิ่งกว่าโดนจูบอีกนะ!