บทที่5:สวรรค์...กำหนด....

สงครามระหว่างเขาและเธอยังสงบหนึ่งเดือนผ่านไปไวเหมือนโกหก

" นี่เราทำงานมาหนึ่งเดือนแล้วหรือนี่ตลอด" หนึ่งเดือนที่ผ่านมา อันนา ต้องเข้าไปนอนเป็นเพื่อนคุณหญิงแขไขเป็นประจำทุกวันเผื่อมีอะไรฉุกเฉินจะได้ช่วยได้ทันท่วงที ส่วนส่วนหมอมิ ก็แวะเวียนมาเยี่ยมเยือน เธอบ้างเป็นครั้งคราวส่วนคุณชายกริชน่ะหรือ นานๆทีถึงจะแวะเวียนมาเจอกันทีเพราะต่างคนต่างทำหน้าที่ของตนเองแต่ก็ดีเหมือนกันจะได้ไม่ต้องมาชวนทะเลาะให้เสียอารมณ์ จะเจอกันก็ตอนที่เขาจะไปทำงาน  หรือบางทีก็ที่โต๊ะอาหารเสียส่วนใหญ่ วันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันที่ทุกคนในบ้าน รวมถึงฉันต้องมาพร้อมเพียงกัน ที่ห้องอาหาร แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนตะลึง ก็คือวันนี้เป็นวันหยุดปกติคุณชายกริชเขาไม่เคยตื่นเช้าลงมาทานมื้อเช้าพร้อมทุกๆคนในบ้าน สักเท่าไหร่  และที่เซอร์ไพรส์ไปกว่านั้น  วันนี้มีหญิงสาวเดินตามลงมานั่งร่วมรับประทานอาหารในวันนี้ด้วย

" สวัสดีค่ะคุณหญิงแม่ "  คุณหญิงรับไหว้อย่างไม่เต็มใจนัก บรรยากาศบนโต๊ะอาหารแทบไม่ต้องบรรยายมันเต็มไปด้วยมนต์ดำรังษีอำมหิตของคุณหญิงของบ้าน  บ่งบอกถึงความไม่พอใจลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่บังอาจขัดคำสั่งของท่าน เสียงช้อนกับส้อมวางกระทบกันเสียงดังจนลูกจ้างอย่างหล่อนถึงกับสะดุ้งโหยงเลยทีเดียว

"หนูอันจ๊ะ"

" คะ ! คุณหญิง  "

" ป้าบอกกี่ครั้งกี่หนแล้วอย่าเรียกป้าว่าคุณหญิงถ้าหากรักและจริงใจต่อกันอย่าเรียกป้าแบบนี้อีก  เพราะป้าไม่ชอบให้ใครมาขัดคำสั่งของป้าหวังว่าหนูคงเข้าใจ"  อันนานั่งตัวลีบที่อีกฝ่ายดุหล่อน แต่หากคำพูดเหมือนตีวัวกระทบคราดยังไงชอบกล

"  ค่ะคุณป้า  คราวหลังอันจะระวังค่ะ  หนูแค่เผลอไปเท่านั้นค่ะไม่ได้ตั้งใจหนูขอโทษค่ะ " 

" เข้าใจก็ดีแล้ว พาป้าขึ้นไปบนห้องที "  คุณหญิงแขไขทำไม่สนใจผู้ที่มาร่วมโต๊ะอาหารด้วยสักนิด  หลังจากอยู่ลำพังกับอันนาเพียงสองคนคุณหญิงกลับเดือดเป็นฟืนเป็นไฟ

" เชื่อเขาเลยลูกคนนี้เรียนมาก็สูงดูไม่ออกหรือไง? นะ ว่าผู้หญิงตั้งใจมาเกาะ  หวังรวยทางลัด  แม่พวกนี้วันๆเอาแต่นั่งชายตา  แต่งตัวไปวันๆ หลอกล่อแต่ไฮโซให้มาติดกับดัก  โอ้ย! กลุ้มใจเสียจริง" 

" คุณป้าอย่าเครียดไปเลยนะคะเดี๋ยวจะพาลไม่สบายไปเสียเปล่าๆ แต่อันว่าของแบบนี้ตบมือข้างเดียวคงไม่ดังหรอกค่ะ ถ้าอีกฝ่ายไม่เต็มใจ " 

" หนูอันพูดว่าอะไรนะ? ป้าฟังไม่ถนัด "

"  เปล่าค่ะ!"

" หนูหมายถึง  ให้คุณป้าคิดเสียว่าชาติที่แล้วเราไปทำเขาไว้ชาตินี้เลยต้องชดใช้ให้เขาแล้วอีกอย่างเนื้อคู่กันแล้วคงไม่แคล้วกันหรอกค่ะ  เพราะสวรรค์คงกำหนดไว้แล้วค่ะ" 

"ที่หนูอันพูดมันก็ถูกของแบบนี้เนื้อคู่กันแล้วไม่แคล้วกันหรอกจ้ะ หนูว่าไหม?" 

"  งั้นหนูคงทำบุญมาดีชาตินี้ถึงได้เจอแต่คนดีๆอย่างหมอมิ กับคุณป้าไงล่ะคะ" หล่อนแสดงสีหน้าท่าทางอย่างจริงใจที่พูดออกมา

" เรานี่ปากหวานเสียจริงนะเรา  นี่หนูอันเชื่อไหม? ว่าป้ารู้สึกเหมือนเรารู้จักกันมานานแสนนานหรือนี่อาจจะเป็พรหมลิขิตกันนะว่าไหม? ป้าอยากรู้จริงพรหมลิขิตใครเป็นกำหนดกันนะคิดไปป้าก็ชักอยากกำหนดเองแล้วสิ! "  หญิงสาวยิ้มอ่อนเป็นการตอบรับ คำเปรียบเปรยของผู้ พูดอย่างเห็นด้วย...

" อ้อ!  หนูอัน!  ป้าเกือบลืมเลยวันมะรืนนี้ป้าถูกเชิญไปงานเลี้ยงของคุณหญิงตะวันกับคุณโชติ  บ้านนี้เขาผู้ดีเก่ามีลูกสาวสองคนหน้าตาสวยใช้ได้ป้าว่าจะชวนพี่กริชของเราไปด้วยเผื่อพวกเขาจะได้ปิ้งปั๊งกันพี่กริชของเรา  เขาจะได้เลิกยุ่งกับแม่ดาราอะไรนั่นเสียทีหนูว่าดีไหม?

" อย่าบอกนะคะว่าคุณป้าจะสร้างพรหมลิขิตให้คุณกริชเธอ " คุณหญิงยื่นมือมาบีบจมูกหญิงสาวด้วยความเอ็นดู

" แหม! เราเนี่ยรู้ใจป้าไปหมดรักที่สุดเลยเด็กคนนี้ "

" แล้วมะรืนนี้ หนูอันในฐานะคนดูแลของป้าก็ต้องไปงานนี้ด้วยเหมือนกัน  พรุ่งนี้ป้าจะให้คนพาเราไปลองชุดเตรียมตัวให้พร้อมด้วยล่ะ"

"  แล้วคนที่จะพาไปใครเล่าคะคุณป้า" อันนาพยายามถามว่าใครกันที่จะเป็นคนพาหล่อนไปลองชุด  เพราะจากสีหน้าของคุณหญิงแขไขดูมีเลศนัยชอบกล

" เก็บไว้เป็นเซอร์ไพรส์จ้ะ" 

" แต่คุณป้าคะ " 

" ป้ารู้ว่าเราจะพูดอะไร อย่าปฏิเสธป้าแล้วก็ห้ามขัดใจ  ป้าขอสั่ง  ยังไงหนูอันก็ต้องมีส่วนร่วมในงานครั้งนี้"

" แต่ว่า!  อัน ... "

" ไม่มีแต่จ้ะ อ้อ!  แล้วก็ป้าวานเราโทรหาพี่กริชด้วยว่าให้เขารีบกลับบ้านเย็นนี้  แล้วไปพบป้าที่ห้องด้วย" 

" แต่คุณป้าคะ "

" เรานี่ยังไงวันนี้ทำไม? ขัดใจป้าจังโทรตอนนี้เลย โทรหาพี่เขาให้เรียบร้อย  ป้าว่าจะไปเดินเล่นสักพัก  แล้วไม่ต้องตามป้ามา อ้าว!โทรสิ ยัง! ยังยืนนิ่งอีก "

" ค่ะๆโทรแล้วค่ะ " 

" แล้วทำไมต้องเป็นเราเนี่ยที่ต้องโทรหาเขาแล้วจะทำไง?ได้ล่ะยัยอันนา  ก็คุณหญิงท่านสั่งก็ต้องทำ  หล่อนจะบ่นให้มันเกิดประโยชน์อะไรขึ้นมา"  หญิงสาวพึมพำกับตัวเองเอง แต่ก็มิวายที่จะมานั่งกระวนกระวายใจอยู่แบบนี้

"  ทำยังไงดี? ทำยังไงดี?  เอาวะโทรก็โทร "  หล่อนตัดสินใจกดโทรออกไปทันที

ตื้ด.....ตื้ด.....ตื้ด...... "รับสิได้โปรดเถอะ เอ๊ะ! หรือว่าเห็นเป็นเบอร์เราเลยคิดจะแกล้งเรากันนะ " 

"  ใคร? จะแกล้งเธอมิทราบ "  เสียงกระซิบของผู้ถูกโทรหาดังข้างๆหูของเธอทำเอาคนตัวเล็กถึงกับสะดุ้งสุดตัวหันมาตามเสียงกระซิบนั้นของผู้ที่เพิ่งเดินเข้ามา

" คุณกริช! เล่นอะไรของคุณตกใจหมดเลย"  หญิงสาวพูดแก้เก้อเมื่อรู้สึกตัวว่าเธอกับเขาอยู่อยู่ไกล้กันไม่ถึงคืบ  เมื่อคำพูดกับอาการไม่ไปด้วยกันหล่อนถึงกับแก้มแดงเป็นลูกตำลึงเพราะความเขินอาย

" นี่ฉันว่าหน้าเธอแดงนะ "  เขาแซะหล่อน

" เธอเขินหรอ" เขายังแซะหล่อนไม่เลิก

" ใครเขิน  ไม่ได้เขินเสียหน่อย " 

"  แล้วบอกได้หรือยังว่าใคร?จะแกล้งเธอ" เขายื่นหน้ามาถามไกล้ๆหล่อน ทำให้หล่อนเกิดความประหม่าที่เขาเข้าไกล้หล่อนมากขนาดนี้

"มะๆ....ไม่มีอะไร ฉันก็บ่นของฉันตามเรื่องตามราวแหละค่ะ "  หล่อนพูดตะกุกตะกัก เขายิ้มมุมปากดีใจที่แกล้งหล่อนได้อีกครั้ง

"  แล้วโทรมามีธุระอะไรมิทราบ "

" ก็คุณหญิงให้ดิฉันโทรเรียนคุณว่าเย็นนี้ให้ไปพบท่านที่ห้องด้วยค่ะ ท่านมีเรื่องจะคุยด้วย "

" มีเรื่องอะไรหรือเปล่านะเธอพอจะรู้ไหม? "

"ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ" 

"  คุณแม่มีเรื่องอะไร? กับผมบอกหน่อยจะได้เตรียมตัวเตรียมใจไว้ทัน" 

"  ฉันไม่รู้จริงๆค่ะ " อันนาปฎิเสธเขา ว่าหล่อนไม่รู้เรื่องที่คุณหญิงจะคุยกับเขาจริงๆ

" แน่ใจนะว่าไม่รู้  "  เขาย่างสามขุมเข้ามาประชิดตัวจนหลังของหล่อนชนกับผนังห้องยากที่จะถอยหนีเขาได้อีก

" แน่ใจค่ะ  " หล่อนตอบเขาตะกุกตะกัก เขาถึงกับยิ้มกริ่มที่แกล้งหล่อนได้สำเร็จ.........