บทที่ 4 : สงคราม....

เมื่อได้อยู่กันลำพังสองคนหมอสาวเอ่ยถาม

" หนูอัน! ตกลงจะมาดูแลคุณป้าให้หมอได้ไหม?" หล่อนครุ่นคิดชั่งใจอยู่นานก่อนตอบหมอสาวออกไป

" เอ่อ!  ได้ค่ะ!  "

" งั้นสิ้นเดือนนี้เลยแล้วกันนะ" 

" ห๊ะ! สิ้นเดือนไม่เร็วไปหน่อยหรือคะอีกห้าวันเองแล้วอีกอย่างหนูอัน ยังไม่ได้ลาออกล่วงหน้าตามกฎของโรงพยาบาลเลยนะคะ  แล้วอย่างนี้ฝ่ายบุคคลเขาจะยอมเหรอคะ " อันนาพูดเพื่อยืดเวลาออกไปอีกหน่อย  เพราะลึกๆแล้วหล่อนกลัวจะทำให้หมอสาวผิดหวังเอาหากทำได้ไม่ดี

" เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วง  หมอจัดการให้ได้อยู่แล้ว"  หล่อนผงกศีรษะตอบรับ

" ค่ะ "

ห้าวันผ่านไปไวเหมือนโกหก

" โห! นี่บ้านหรือวังกันเนี่ยใหญ่โตมโหฬารขนาดนี้  วันๆจะหากันเจอหรือเปล่าเนี่ย "  หญิงสาวเดินสำรวจไปรอบรอบๆแต่ต้องสะดุ้งกับเสียงที่คุ้นหู และเป็นเสียงของคนที่หล่อนไม่อยากเจอมากที่สุด

"ทำอะไรจะขโมยของหรือไง? ทำลับๆล่อๆ  นึกว่าใครเธอนี่เอง" 

" สวัสดีค่ะคุณกริช" คนตัวโตรับไหว้  สายตาก็มองสำรวจคนตัวเล็กที่เพิ่งเข้ามาใหม่ตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า จนหล่อนทนไม่ไหวเอ่ยขึ้น...

" มองอะไรนักหนาคุณ" 

" เปล่า! " เขาเอ่ยปฎิเสธทั้งที่มันคือเรื่องจริงที่เขาแอบมองหล่อนตั้งแต่หัวจรดเท้า

"  ก็เห็นอยู่ว่ามอง" หล่อนยังคงเอาเรื่องเขาไม่เลิก

" เออ! ยอมรับก็ได้ว่ามองกำลังมองเธออยู่  คนอะไรตัวเล็กกระเปี๊ยกจะมายกมาพยุงคุณแม่ไหวรึเปล่าน่ะสิ  " เขาแหย่หล่อนเรื่องความตัวเล็กของหล่อน

" ฉันเรียนมานะก็ต้องทำได้สิ  ฉันว่าที่คุณมองว่าฉันตัวเล็กเพราะตุณตัวโตมากกว่าหากเทียบกับคนทั่วไปมาตราฐานหญิงไทยจะบอกให้  แล้วนี่คุณแม่คุณไปไหนล่ะ ?  ป้าคนที่พาฉันมาบอกให้ฉันรอจะไปเรียนคุณหญิงท่านว่าฉันมาถึงแล้ว  แล้วนี่ก็นานแล้วนะคุณ" 

" ป้าแกแก่แล้วบ้านหลังใหญ่โตขนาดนี้ต้องใช้เวลาหน่อย  จะว่าไปฉันมีเรื่องต้องเคลียร์กับเธอ อยู่เหมือนกันอยู่ที่โรงพยาบาลไม่มีโอกาส "

" คุณต้องเคลียร์กับฉันเรื่องอะไรมิทราบ" 

" เรื่องคลิปที่เธอแอบถ่ายฉันกับผู้หญิงของฉันเอาโทรศัพท์ของเธอออกมา " 

" ไม่! เพราะมันไม่มีคลิปที่คุณต้องการ  " อันนาตอบกลับเสียงแข็งไม่ยอมท่าเดียว จนเขานึกโมโห หล่อนที่พูดยากเสียเหลือเกิน

" ไม่!ใช่ไหม?  " พูดแล้วคนตัวโตก็ประชิดตัวยื้อแย่งโทรศัพท์  จากมือของหล่อน 

"  ปล่อยฉันนะฉันไม่ได้แอบถ่ายอะไรคุณทั้งนั้นแหละ  ฉันบอกคุณตั้งกี่ครั้งแล้วว่าไม่ถ่ายคลิปคุณไง คุณเข้าใจผิดไปเองต่างหาก "  หล่อนก็อยากจะเปิดให้เขาดูเพื่อแสดงวามบริสุทธิ์ใจ  แต่ก็อยากเอาชนะ อยากแกล้งมากกว่า

" ถ้าฉันเข้าใจผิดเธอก็ต้องเอาโทรศัพท์มาให้ฉันดูเดี๋ยวนี้ เอามา" ทั้งสองยังคงยื้ยุดฉุดกระชากกันไปมา ไม่มีใครยอมใคร 

" มันเป็นสิทธิ์ของฉันที่ฉันจะให้ใครดูหรือไม่ให้ใครดูก็ได้" หล่อนยังคงดื้อดึงไม่ยอมท่าเดียว

" นี่ปล่อยนะ! ไม่งั้นฉันร้องจริงๆด้วย" 

" เอาสิ! ร้องเลยบ้านหลังใหญ่โตขนาดนี้ไม่มีใคร? เขาได้ยินเธอหรอก" 

" ลองดูไหมล่ะคุณ ช่วยด้วย! ช่วยด้วยค่ะ! ช่วย!  "หล่อนตะโกนลั่นบ้าน   แต่เสียงถูกกลืนหายไปในทันที เมื่อปากหนาประกบปากบางชมพูระเรื่อของหล่อน  ไม่ให้มีเสียงร้องออกมา  มีแต่เสียงอู้อี้ในลำคอ หล่อนพยามดิ้นแต่เหมือนดิ้นเท่าไหร่ยิ่งถูกกอดและถูกบดขยี้ริมฝีปากบางมากขึ้นเท่านั้น  หล่อนรู้สึกอ่อนแรง  แล้วภาพที่มองเห็นก็ดับวูบไปในอ้อมกอดของเขา 

" นี่เธอ! เธอ! " เขาพยายามเรียกหล่อนแต่ร่างบางยังคงนิ่ง อ่อนปวกเปียกไม่มีทีท่าว่าจะฟื้นขึ้นมา

" เธอแกล้งเป็นลมรึเปล่าเนี่ย  ฉันไม่แกล้งเธอแล้วก็ได้ นี่!ยัยหนูอัน!ฉันไม่ตลกนะ ตื่นสิ! ตื่น! " หล่อนบังคงนิ่ง

" เสียงเอะอะโวยวายอะไรกัน ว้าย! ตายแล้วยัยหนูอันนี่ เป็นอะไรไปล่ะนั่น แกทำอะไรน้องห๊ะตากริช" 

"ผมเปล่านะแค่หยอกนิดเดียวเองไม่คิดว่าแม่หนูอันของคุณแม่จะอ่อนหัดจนเป็นลมไปได้ "

" แล้วแกมัวทำอะไรอุ้มน้องขึ้นมาสิพาไปนอนก่อน " คุณหญิงเอ็ดลูกชายที่ยืนนิ่ง เขาช้อนร่างบางอุ้มหล่อนขึ้นมาแล้วพาเดินขึ้นบันไดไป

" ห้องไหนล่ะครับคุณแม่  หนักเป็นบ้าตัวแค่นี้" 

" ห้องติดแม่เลยห้องนี้  "  เขาวางหล่อนลงที่เตียงอย่างเบามือ

"  มาลี!... มาลี!..." คุณหญิงตะโกนเรียกสาวใช้ ที่ยืนอยู่

" คะคุณหญิง"

" ไปเอาน้ำใส่กะละมังมากับผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กมาไป  อ้อ! เอายาดมมาด้วย "

"ค่ะๆคุณหญิง " สาวใช้หายไปสักพักก็กลับเข้ามาพร้อมของที่เจ้านายสั่ง

" ได้แล้วค่ะ! "

" วางลงเลย มาลี " 

"  อ้าว!  ตากริช! "

" ผม? ใช่! แกนั่นแหละเช็ดหน้าให้น้องเพราะแกทำให้น้องเป็นลม แกต้องรับผิดชอบ "  คุณหญิงบังคับลูกชายที่ทำให้หล่อนเป็นลมหมดสติไป

"  เร็วสิ !!  "

"ครับๆ ก็ได้ครับคุณหญิง เร่งจัง"

" แล้วทำไมถึงเป็นลมเป็นแล้งไปได้ล่ะเนี่ย "  เขานิ่งเงียบไม่ตอบผู้เป็นแม่แต่กลับเป็นสาวใช้ที่โพล่งขึ้นมาเสียก่อน

" มาลีรู้ค่ะคุณหญิง" 

" รู้อะไร?  มาลี!"

" ก็รู้เรื่องที่คุณเขาเป็นลม ก็คุณเขาโดนคุณ"

" หยุดนะมาลีพูดมากไปแล้วนะ มีอะไรก็ไปทำไป"

"  ค่ะๆคุณกริช!  "

" หยุดนะมาลี "  คุณหญิงสั่งห้ามสาวใช้ที่กำลังเดินออกไปตามคำสั่งเจ้านายหนุ่ม

" กลับมานั่งแล้วเล่ามาว่าเกิดอะไรขึ้น"  สาวใช้เหลือบมองหน้าเจ้านายหนุ่ม 

" ไม่ต้องมองคุณกริชมองหน้าฉันแล้วเล่ามาไม่ต้องกลัวใครหน้าไหนทั้งนั้นพูดมา "

"  ค่ะ!  มาลีเห็นคุณกริชเขาแย่งโทรศัพท์ของคุณเขาค่ะแล้วคุณเขาก็ไม่ยอมให้  คุณเขาส่งเสียงร้องให้คนช่วย  คุณกริชก็เลยกอดแถมจูบคุณเขาค่ะ  แล้วคุณเขาก็เป็นลมค่ะ " สาวใช้เล่าให้คุณหญิงฟังตามประสาของคนซื่อ

" ว่าไงตากริชมีอะไรจะแก้ตัวไหม? " 

" ไม่มีครับ!  เรื่องก็ตามที่มาลีเล่าแหละครับ "  เขาตอบตามตรงเพราะจนมุมไม่คิดแก้ตัวใดๆทั้งสิ้น

" ตายแล้วตากริชนี่ถ้าหมอมิเขารู้เข้าว่าแกรังแกเด็กเขา  เขาต้องไม่ยอมให้เด็กเขามาดูแลแม่แน่ๆแกนะแกทำอะไรเป็นเด็กไปได้ "

" แล้วมีไหมล่ะ? คลิปอะไรของแก"

" ไม่รู้ว่ามีรึเปล่า  ยัยเด็กนี่ไม่ยอมให้ดูท่าเดียว คนอะไรดื้อชะมัด"

" เอาหล่ะเดี๋ยวฉันจัดการขอดูเองนี่คงตกใจเป็นลมเป็นแล้งเลย  วันหลังอย่าทำแบบนี้อีกเขาเป็นผู้หญิงเขาเสียหายนะรู้ไหม? " 

" ครับ ! ผมกราบขอโทษคุณแม่จริงๆครับที่ทำอะไร? ไม่คิด"

" ไม่เป็นไรที่แล้วมาก็แล้วไป  แล้วก็ มาลี! " คุณหญิงหันไปทางสาวใช้

" คะคุณหญิง " 

" หล่อนอย่าเที่ยวไปพูดเรื่องนี้กับใครเข้าใจไหม?  ถ้าไม่เชื่อกันฉันจะตัดเงินเดือนเลิกจ้างเธอนะเข้าใจไหม? "

" เข้าใจค่ะคุณหญิง"

" หล่อนไปได้ "

" ค่ะ" 

เวลาผ่านไป หล่อนเริ่มรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา

" ฟื้นแล้วหรือจ๊ะหนูอัน  ป้าตกใจหมดเลย " หล่อนยังรู้สึกมึนๆงงๆอยู่หล่อนพยายามลุกขึ้นนั่ง

" ที่นี่ที่ไหนคะ? " 

" ห้องพักของหนูป้าให้ พี่กริชเขาอุ้มหนูเข้ามาห้องนี้เองจ้ะ  หนูเป็นไงบ้าง?  เจ็บตรงไหนหรือเปล่า? พี่มาลีแม่บ้าน เขาเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ป้าฟังแล้วหล่ะ  ป้าต้องขอโทษแทนพี่เขาด้วยนะลูก"

" ความจริงเรื่องนี้หนูก็มีส่วนผิดที่ไม่ยอมให้คุณกริชเธอดูโทรศัพท์หนูก็เลยแกล้งเขา  แต่กลับเป็นหนูเองที่ถูกคุณกริช เขา...."

" ช่างมันเถอะหนูอันไม่ต้องพูดแล้วพักผ่อนเถอะลูก "  อันนาทำตามที่คุณหญิงสั่ง

" เอ่อ  คุณป้าคะเพื่อความสบายใจของคุณป้ากับคุณกริช "  หญิงสาวหยิบโทรศัพท์กดรหัสผ่านส่งให้คุณหญิงแขไข...

" คุณป้าเปิดดูได้เลยค่ะว่าหนูไม่ได้มีคลิปอะไรนั่นตามที่คุณกริชเธอสงสัย  จะได้เลิกแล้วต่อกันไป "

" ป้าขอบใจหนูอันมากเลยลูก ที่ไม่ถือสาหาความพี่เขา"

" ไม่เป็นไรค่ะหนูยินดีค่ะเพื่อความสบายใจของเราทั้งสองฝ่ายเพราะหนูไม่อยากให้คุณกริชเธอระแวงหนู  เพราะหนูต้องทำงานที่นี่อีกนานไม่อยากให้ค้างคาใจกันจะได้อยู่ร่วมกันแบบสันติมากกว่าค่ะ" 

"  ป้าขอบใจจริงๆลูก ขอบใจจ้ะ จอบใจจริงๆ....."