บทที่ 6 : ข้อตกลง

ก๊อก!...ก๊อก!...ก๊อก!... เสียงเคาะประตูดังขึ้น  "เข้ามาได้ ประตูไม่ได้ล็อคจ้ะ"

" อ้อ! ตากริช! เข้ามาก่อนสิ "

" คุณแม่เรียกผมมามีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ? " เขาก้าวเขามาในห้องของผู้เป็นแม่และปิดประตูลง

" คุณป้าคะงั้นหนูขอตัวไปรอข้างนอกนะค่ะ"

" ไม่ต้องหนูอันไม่ต้องออกไปจ้ะ  เพราะเรื่องที่ป้าจะคุยมันเกี่ยวกับหนู"

" คะ!" หล่อนทำหน้างงๆที่เรื่องที่ทั้งสองจะคุยกันเป็นเรื่องของหล่อนเสียเอง

" เกี่ยวกับหนู "

" เอาหล่ะ!  นั่งลงทั้งสองคนนั่นแหละแม่มีเรื่องต้องคุยอยู่สองเรื่อง "

"เรื่องแรก ตากริชแม่เคยบอกแกแล้วใช่ไหม? ห้ามแกพาแม่ดารานั่นมาที่นี่ฉันจะไม่ว่าแกไม่ยุ่งกับแกเลยหากแกจะพาแม่ดารานั่นไปค้างอ้างแรมที่ไหน ก็เรื่องของแก  แต่ต้องไม่ใช่ที่นี่บ้านหลังนี้ตราบใดที่แม่ยังมีชีวิตอยู่"

" โธ่!คุณแม่แต่ผมกับชาเรารักกันจริงๆนะครับผมอยากให้คุณแม่เปิดใจรับชาเขาบ้าง  ชาเขาเป็นคนดีนะครับคุณแม่ " คุณหญิงปรายตามองลูกชาย

" ฮึ! คนดีงั้นรึถ้าแม่นี่ดีจริงอย่างแกว่าคงไม่เรียกเงินจากแกตั้งแต่วันแรกที่คบกัน  ตั้งยี่สิบล้านหรอกมั้งว่าไหม? ห๊ะ!! ตากริช! "

" โธ่!! ชาเขาแค่ขอยืมไปลงทุนธุรกิจเสื้อผ้า และ เครื่องสำอางค์ที่เขาหุ้นกับเพื่อนก็แค่นั้นพอเขาได้กำไรเดี๋ยวเขาก็เอามาคืนผมเองแหละครับ คุณแม่คิดมากไป "  อันนาที่นั่งในวงสนทนาระหว่างคุณหญิงกับลูกชายเอาแต่ก้มหน้างุด โม่กล้าแม้แต่เงยหน้ามามองสองแม่ลูกคู่นี้กลัวว่าเขาจะหาว่าสอดรู้สอดเห็นเรื่องของเจ้านาย....

" นี่เธอ! เธอ...ยัยอันนา! " คะหล่อนสดุ้งสุดตัวที่ถูกเรียกเสียงดัง

" เธอออกไปก่อน  นี่เป็นเรื่องส่วนตัวที่ฉันต้องคุยกับคุณแม่เป็นการส่วนตัวคนนอกไม่เกี่ยว" หล่อนกำลังลุกออกไปตามคำสั่งของเขา  แต่ก็ต้องชะงักเมื่อคุณหญิงห้ามหล่อนไม่ให้ออกไป

" หนูอันไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น"

" แต่คุณแม่ครับ  ยัยนี่เป็นคนนอกไม่ควรรู้เรื่องนี้ ไม่รู้ไว้ใจได้หรือเปล่า?" 

" หนูอันไม่ใช่คนนอกไม่ต้องออกไปไหนทั้งนั้น" คุณหญิงออกรับแทนหล่อนจนเขานึกหมั่นใส้คนตัวเล็กขึ้นมา

" คุณแม่กำลังหลงยัยเด็กนี่อยู่คุณแม่รู้ตัวบ้างไหมครับ?"

"  รู้สิ! ทำไม? ฉันจะไม่รู้  ฉันรู้ตัวฉันดี แต่ฉันไม่เหมือนแกที่ไม่รู้ตัวว่ากำลังลุ่มหลงแม่ดารานั่น  หลงรูปลักษณ์ หลงคำหวานของแม่ดารานั่น ที่ฉันหลงรักหนูอันเพราะหนูอันเป็นเด็กดี น่ารัก ไม่เห็นแก่เงินเหมือนแม่ชาอะไรของแกนั่น "

" คุณแม่แน่ใจแล้วเหรอครับ ? ว่ายัยนี่ดีจริงไม่ใช่หลอกให้คุณแม่ตายใจแล้วค่อยเรียกร้องจากคุณแม่ทีหลัง  แล้ววันนึงคุณแม่จะเสียใจที่หลงรักเด็กคนนี้" 

"  ตาบ้า! นี่พาลชะมัดแล้วเกี่ยวอะไรกับฉันเล่าอยู่ๆก็ลากฉันเข้าไปเกี่ยวชะงั้น...จะบ้าบอ .."  เขาลุกลุกพรวดโมโหผู้เป็นแม่สุดขีด

" จะไปไหน? ตากริชฉันยังคุยธุระกับแกไม่เสร็จสรุป....ฉันหวังว่าแกคงรักษากฎของแม่ถ้าแกไม่อยากให้แม่อายุสั้นเพราะหัวใจวายตายกับเรื่องที่แกทำ "  เขาใจอ่อนยวบที่ผู้เป็นแม่พูดถึงเรื่องตายขนาดนี้  เพราะเขารักแม่ของเขามากเพราะชาตินี้ไม่มีผู้หญิงคนไหน  ที่เขาจะรักมากกว่าแม่ของเขาอีกแล้ว....

" ครับคุณแม่.." เขารับปากผู้เป็นแม่แต่โดยดี

" แล้วเรื่องที่สองวันมะรืนนี้แกต้องไปงานเลี้ยงต้อนรับลูกสาวคนโตคุณหญิงตะวันกับคุณโชติกับแม่กับหนูอันเข้าใจไหม?  หนูอัน! พรุ่งนี้เช้าไปลองชุดกับพี่เขา "

"ค่ะ!" อันนารับคำอย่าง งงๆ

" ส่วนแก  ตากริช! แกต้องเป็นคนพาน้องไปลองชุด แม่โทรไปนัดคุณเพลินตาให้เขาเตรียมชุดของแกกับหนูอันไว้แล้ว เข้าใจที่แม่พูดไหม? "

" ครับ!! "

" แต่คุณป้าคะหนูว่าคุณป้าไปงานกับคุณกริชเธอสองคนเถอะนะคะให้หนูอยู่รอที่บ้านเถอะนะคะ " หล่อนส่งสายตาวิงวอน

" เรานี่นะ ก็เป็นชะอย่างงี้ "  หล่อนยิ้มดีใจคิดเอาเองว่าคุณหญิงแขไขยอมใจอ่อนกับหล่อน

" งั้นสรุปหนูไม่ต้องไปใช่ไหมคะคุณป้า?"  ส่วนเขาก็แอบยิ้มดีใจที่ไม่ต้องพาอันนาไปลองชุด หัวใจพองโตของคนทั้งคู่กลับห่อเหี่ยวลงเมื่อคุณหญิงแขไขพูดตัดบทขึ้น

" พูดเองเออเองทั้งนั้นนะเรา หนูอันมองป้า  ป้าสั่งหนูต้องไปลองชุดกับพี่กริชพรุ่งนี้ 

" แต่ ! ว่า คุณป้าคะ.."

" ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น  ออกไปกันได้แล้วแม่ง่วงแล้ว  ต้องการพักผ่อนหญิงสาวเดินมาเปิดประตูให้ชายหนุ่ม.....

" ออกไปสิคุณ!  " หล่อนเปิดประตูให้เขา เสียงคุณหญิงตะโกนดังขึ้น

" เราสองคนออกไปทั้งคู่นั่นแหละคืนนี้ป้ามีความสุขมาก ขอนอนคนเดียว"

ฮ่าๆๆ.. เขาหันมายิ้มยั่วหล่อนที่ถูกไล่ออกมาเหมือนกัน...

"สมน้ำหน้า! ออกมาสิเธอ! รออะไร? " หล่อนรีบปิดประตูเดินจ้ำอ้าวออกมาอย่างรวดเร็ว ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับเขา  แต่เขาก็จ้ำอ้าวเดินตามหล่อนมาเหมือนกัน หล่อนเอื้อมมือกำลังจะเปิดประตูเข้าห้องนอนแต่ถูกมือใหญ่สวมกอดมาจากด้านหลังดึงประตูให้ปิดลงเหมือนเดิม  หล่อนตกใจหันหน้ากลับมาแต่ถูกมือใหญ่ตรึงใหล่ไว้ไม่ให้ขยับ เขาโน้มหน้าคมเข้าไปไกล้แก้มนวลของหล่อน กระซิบแผ่วเบาที่หูของหล่อน...

" ฉันมีเรื่องต้องตกลงกับเธอ "

" นิสัยนักธุรกิจชอบต้อรองอยู่เรื่อย ต้องการตกลงเรื่องอะไรอีกคุยกันดีๆก็ได้แต่อย่าทำแบบนี้ฉันไม่ชอบ "

" ไม่ชอบหรือกลัวใจหวั่นไหวเวลาเห็นหน้าหล่อๆคมๆของฉันกันแน่ "

" แหวะ! หลงตัวเองไปป่ะคุณ  คุณนี่มันนอกจากจะหลงหญิงแล้ว  ยังหลงตัวเองอีกเขากดไหล่ของหล่อนด้วยความโมโหสุดขีด ที่หล่อนกล้ามาว่าเขา

" โอ้ย!... ฉันเจ็บนะคุณ ปล่อย! "  หล่อนพยายามดิ้นแต่ก็สู้แรงของเขาไม่ไหวอยู่ดี

" ฉันจะปล่อยก็ต่อเมื่อฉันตกลงกับเธอเสร็จ ว่าไงจะยอมคุยตกลงกันดีๆ หรือจะอยู่อย่างนี้ทั้งคืน ห๊ะ!? "

" ฉันไม่ตกลงอะไรทั้งนั้นแหละถ้าคุณยังไม่ปล่อยฉัน ปล่อย! ฉันอึดอัดแล้วก็เจ็บด้วย " อันนาเริ่มตาแดงน้ำตารื้นร่วงเผาะเพราะความเจ็บ 

" เจ็บจริงหรือ?" หล่อนผงกศีรษะเป็นการตอบรับเขา ทำให้เขาใจอ่อนกับหล่อน..

"  ปล่อยเธอก็ได้....ฉันขอโทษที่ทำเธอเจ็บ "

" ฉันก็ต้องขอโทษคุณเหมือนกันที่พูดจาหาเรื่องแบบนั้นกับคุณ" เขายิ้มที่คนตัวเล็กแต่ใจใหญ่ กล้าพูดขอโทษเมื่อรู้ตัวว่าตัวเองผิด

" อืม! ฉันยกโทษให้เธอ  แล้วก็เรื่องที่จะคุยกับเธอ  ที่เธอได้ยินฉันกับคุณแม่คุยกันเรื่องชา เธออย่าได้ไปเที่ยวพูดต่อที่ไหนฉันกลัวชาเขาจะเสียหายที่จะพูดก็มีแค่นี้แหละ!"

" อืม! "ฉันรับปากค่ะจะไม่พูดที่ไหน? " หล่อนรับปากอย่างว่าง่าย

" ขอบใจเธอมากไปนอนเถอะ "  เขาเอื้อมมือไปเปิดประตูห้องนอนให้หล่อน หล่อนถึงกับสะดุ้งคิดว่าเขาจะทำอะไร?อีก..เขายิ้มกับท่าทีนั้น

" ฉันว่าเธอระเเวงกันเกินไปแล้วฉันไม่ทำอะไรเธอหรอกน่า"  หญิงสาวเงยหน้ามอง  ชายหนุ่มยิ้มอบอุ่น...

" เข้าไปได้แล้วหรืออยากคุยกันต่อ "

" ไม่ค่ะ! ไม่! " หล่อนรีบปิดประตูแล้วล็อคทันที...ส่วนเขาเองก็เดินเข้าห้องตัวเองที่อยู่ถัดไปเหมือนกัน.......