บทที่3: อย่างเป็นทางการ.....

"ใช่จ้ะพี่กริชเป็นพี่ชายหมอเอง"

" เอ่อ!.....หนูอัน! ...หมอว่าหนูฮันคงเข้าใจผิดเรื่องที่คิดว่าพี่กริชเป็นขโมยแน่ๆ งั้นหมอขอแนะนำอย่างเป็นทางการเลยแล้วกันนะจ๊ะ "  หมอสาวกล่าวตัดบทเพื่อไม่ให้เป็นการเข้าใจผิดกันไปใหญ่

" หนูอันจ๊ะ! นี่พี่กริช ลูกพี่ลูกน้องหมอเองจ้ะ เป็นลูกชายของคุณป้า พี่กริชคะ นี่หนูอันค่ะ หนูอันจะมาทำหน้าที่ดูแลคุณป้าในช่วงที่คุณป้ายังไม่ค่อยแข็งแรงดีค่ะ" ถึงจะไม่ค่อยเต็มใจนักหญิงสาวก็ยกมือไหว้อย่างนอบน้อมให้ความเคารพผู้ที่อายุมากกว่า

"  สวัสดีค่ะ!  " ชายหนุ่มรับไหว้ตอบ ในฐานะที่เป็นผู้ใหญ่กว่าเหมือนกัน

" เอาหล่ะ ในเมื่อเป็นเรื่องเข้าใจผิดกัน  แม่ว่าเรามาทานข้าวกันดีกว่า นี่ก็สองทุ่มแล้วแม่กับเด็กๆรอแกทานข้าวหิวจนแสบท้องไปหมดแล้ว

" ดีครับผมก็หิวแล้วเหมือนกันครับคุณหญิง" 

" คนอะไรปล่อยให้คนอื่นต้องหิ้วท้องรอยังลอยหน้าลอยตาบอกหิวแล้วครับ! " หล่อนบ่นพึมพำเบาๆ

" อะไรยัยอัน?  บ่นพึมพำอะไร? หึ!!เรา" หมอสาวปรามหล่อนที่ยัง

บ่นกระปอดกระแปดไปเรื่อยเปื่อย

" เปล่าค่ะ!  " หล่อนตอบเสียงอ่อย

" เขาคงนึกตำหนิพี่อยู่มั้งหมอมิ  ที่ปล่อยให้เขาหิ้วท้องรอนาน" หญิงสาวตกใจ  ที่อีกฝ่ายรู้ทัน

"ได้ยินด้วยเหรอ" มีหูทิพย์รึไงนะ? แค่บ่นเบาๆฟังแทบไม่เป็นคำ "

" ป่ะเปล่า! เสียหน่อย" หล่อนแก้ตัว

หลังจากทานอาหารเสร็จ ด้วยความเคยชินเวลาทานอาหารเสร็จก็ต้องล้างทำความสะอาดหล่อนจึงเป็นฝ่ายอาสาล้างจานเสียเอง

"เดี๋ยวหนูทำเองค่ะ" 

" ได้ยังไงกันวันนี้หนูเป็นแขกของป้า  ที่นี่เขามีแม่บ้านทำความสะอาดป้าไม่ให้ทำนะ"

" ไม่เป็นไรค่ะหนูทำได้ค่ะ ให้หนูทำนะคะ "

" ปล่อยเขาเถอะค่ะคุณป้า งานถนัดเขาหล่ะนั่น" 

" เอางั้นรึคนอะไรชอบล้างจาน?" คุณหญิงพูดแกมเอ็นดูในความน่ารักสดใสของหล่อน

" ตากริช!  "

" ครับคุณหญิง"

" ไปช่วยน้องไป"

"  ผม! .."เขามองซ้ายแลขวาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

" ใช่แกนั่นแหละทำอย่างกับมีคนอื่นอีกลูกคนนี้"

" ไม่ต้องค่ะคุณป้าหนูทำเอง" อันนาช่วยปฎิเสธ เพราะหล่อนเองก็ไม่อยากพูดเสวะนากับเขาให้เปลืองน้ำลายเปล่า

"  เห็นไหม? ล่ะครับเขาบอกเขาจะทำเอง"

" ตากริช!  " คุณหญิงปรามลูกชายเสียงแข็ง

"  โอเค!ครับ "

" เห็นไหมฉันโดนดุเพราะเธอคนเดียวเลย"  เขาโบ้ยว่าเป็นความผิดของหล่อนเสียอย่างนั้น

"มาๆอย่าเรื่องมากน่า"  คนตัวเล็กเดินหน้าง้ำเดินไปตรงอ่างล้างจาน ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับเขาให้เสียเวลาเหมือนกัน

"เอามาสิคุณ"

" อะไร? " เขาถามย้อนหล่อนที่ตอนนี้หน้าบูดบึ้งจนอยากจะกรี๊ดใส่เขาอยู่แน่ๆ

"  จานไงคุณจะถือไว้จนถึงพรุ่งนี้เช้าหรือไงล่ะคะคุณ" หล่อนอดไม่ได้ทีจะกระแนะกระแหนเขาให้ได้เจ็บใจบ้าง

" อ่อ! "  ชายหนุ่มยื่นจานให้หล่อนอย่างไม่เต็มใจนัก

" นี่ !คุณนั่งรอจนกว่าฉันจะล้างจานเสร็จก็แล้วกัน"

" ทำไม? ทำไม? ฉันต้องรอเธอด้วย "

" จะไม่รอก็ได้นะ  งั้นก็เชิญคุณจะออกไปให้คุณแม่คุณด่าเล่นล่ะกัน" 

"  เอ่อ! ฉลาดนี่เรา"

"เรื่องง่ายๆแค่นี้ใครก็คิดออกป่ะคุณ" หล่อนยังคงเหน็บแนมเขาไม่เลิกเพราะในใจหล่อนยังนึกเคืองที่เขามาขโมยจูบแรกของหล่อนไป

"โอเค! เธอพูดถูกฉันเห็นแก่ความฉลาดของเธอ  เรามาสงบศึกชั่วคราวกันไหมล่ะ โอเค!ป่ะ "

" โอเค!  ดิว!!......"

ที่ห้องรับแขกคุณหญิงแขไขยังคงคุยกับหมอสาวเรื่องของอันนา

" หมอมิ! ป้าจะเอาป้าเด็กคนนี้เเหละมาดูแลป้า หมอมิ!คิดว่าหนูอันเขาจะยอมมาดูแลคนแก่อย่างป้าไหมนะ?"

กริ๊ง.... กริ๊ง...เสียงโทรศัพย์ของหมอสาวดังขึ้นขัดจังหวะบทสนทนาของทั้งสองป้าหลาน

" ขอโทษค่ะ! มิขอรับสายสักครู่นะคะ "

" จ้ะ ! ตามสบายเลยลูก"  เขาเดินมาร่วมวงสนทนาของคุณหญิงแขไข

"  นี่คุณแม่แน่ใจแล้วหรือครับว่าจะเอายัยเด็กนี่มาดูแล"

" ก็แน่น่ะสิถามได้" คุณหญิงแขไขมีค้อนลูกชาย

"  ดูสิครับ! จะไหวไหมนั่นขี้เซาชะมัดผู้ใหญ่คุยกันตัวเองดันหลับซะได้แค่นี้ก็ดูรู้แล้วว่าใช้ไม่ได้" 

" แกหุบปากของแกเลยนะตากริช  ฉันเลือกแล้วฉันชอบ"

" ผมว่าผมหาคนใหม่มาดูแลคุณแม่ดีไหมครับ?" เขายังเซ้าซี้ผู้เป็นแม่ไม่เลิก ที่จะหาคนใหม่ให้มาแทนอันนา

" ฉันไม่สนฉันตัดสินใจแล้วฉันจะเอาเด็กคนนี้ถ้าแกไม่เห็นด้วยกับแม่ก็เรื่องของแก  จบนะตากริช" 

"  คุณป้าคะ"เสียงหมอสาวเอ่ยขึ้น

" ว่าไงลูก?"

" วันนี้เห็นทีจะต้องขอตัวกลับก่อนน่ะคะ"

" ทำไมรีบกลับจังล่ะ?กำลังคุยสนุกเลย"

" พอดีมีคนไข้ด่วนน่ะค่ะผู้อำนวยการโรงพยาบาลต้องการความช่วยเหลือให้ดูแลคนไข้คนสำคัญน่ะค่ะ"

" งั้นป้าจะรอคำตอบนะจ๊ะ"

" ค่ะ! มิลาหล่ะค่ะ "

" ขับรถดีๆนะลูก"

" ค่ะคุณป้า" 

" หนูอัน!  หนูอัน! "  เสียงเรียกของหมอสาวทำให้คนถูกเรียกถึงกับสะดุ้ง....

" น่าตีจังเลยเราเป็นแบบนี้ตลอดเลยเผลอเป็นไม่ได้เลยเด็กคนนี้ เผลอทีไรหลับทุกที " หมอสาวพูดแกมเอ็นดูแต่ก็ยังบ่นต่อไม่เลิก

" มันน่าหยิกให้เนื้อเขียว ทีเดียวเชียว"

" ไม่เป็นไรป้าไม่ถือ น่ารักดีออก"

" นี่คุณป้าอย่าได้หลงเสน่ห์เด็กน้อยคนนี้อีกคนนะคะ หลังจากคุณพ่อกับคุณแม่ของมิ ก็หลงรักยัยเด็กนี่จนมิกลายเป็นลูกคนโตไปแล้วล่ะค่ะ แถมหัวเน่าแล้วด้วย"

" ได้เวลากลับบ้านแล้วจ้ะ ลาคุณป้าสิ"

" สวัสดีค่ะคุณป้า"

"  ตากริช! ตากริช!  "ผูเป็นแม่เรียกลูกชายดังลั่น  แต่เขาทำเป็นไม่สนใจเสียได้ จนคุณหญิงต้องเพิ่มระดับความดังของเสียงขึ้น คนตัวโตถึงได้ขานรับกลับมา

"ครับคุณหญิงมีอะไรให้กระผมรับใช้ครับ" 

" ลงไปส่งน้องที่ลานจอดรถหน่อยไป"  คุณหญิงสั่งลูกชาย ท่าทางเขาดูอิดออดจนหมอสาวนึกเกรงใจพี่ชายกลัวว่าเขาจะลำบาก  จึงเอ่ยปฎิเสธออกไป

" ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณป้ามากันตั้งสองคน  แล้วอีกอย่างลานจอดรถก็ไม่ได้น่ากลัวอะไร "

"สวัสดีค่ะพี่กริช  คุณป้ามิลาเลยแล้วกันค่ะ" สองสาวกล่าวลาแล้วออกจากห้องไปทันที........