บทที่ 8 : วันป่วน:1

ท่ามกลางจาราจรอันติดขัด คับคั่งหนาแน่นไปผู้คนมากมาย หล่อนขับรถมาจอดหน้าร้านตามเวลานัดหมาย

" คุณ! คุณกริชคะ "  หล่อนเรียกเขาอยู่นานแต่ก็ไม่มีวี่แววว่าคนตัวโตจะตื่น  หล่อยโย้มหน้าเข้าไปไกล้ๆแล้วกระซิบเบาๆที่ข้างหูของเขา

"  คุณถึงแล้ว " เขาถึงกับสะดุ้งตื่น 

" อ้าวถึงแล้วเหรอ"

" ค่ะ! "

" เก่งมากยัยเตี้ย "  เขาขยี้ที่หัวหล่อนเบาๆอย่างเอ็นดู

"  จ้าคุณคนสูง ไม่เกิดมาเตี้ยบ้างให้มันรู้ไป "

"  เร็วเข้าไปข้างในกันป่านนี้คุณเพลินตารอนานแล้วที่เรามาช้าก็เสียมารยาทมากพอแล้ว " เขาบ่นจู้จี้จุกจิกเหมือนคนแก่ก็ไม่ปาน

" แล้วใครกันตื่นสายทำให้รถติดมาช้า "  หล่อนบ่นเขากลับบ้างที่เขามัวแต่แกล้งหล่อน  เลยลงมาทานอาหารช้า แต่เขาเองก็บ่นหล่อนกลับ  เรื่องที่หล่อนมัวแต่เล่นกับสุนัขจรจัด อยู่นานสองนาน

" ก็ได้! เอาเป็นว่าฉันผิดเองแหละที่ทำเสียเวลาอยู่นาน"

" รู้ตัวก็ดีแล้ว " คนตัวโตเอามือขยี้ผมคนตัวเล็กเบาๆ แกมหยอกปนเอ็นดูหล่อน

" สวัสดีค่ะ! คุณกริช! ไม่เจอกันนานเลยนะคะ" เจ้าของร้านออกมาต้อนรับเขาและหล่อนที่พึ่งมาถึง

" สวัสดีครับ  คุณเพลินตา ไม่เจอกันนานสวยเหมือนเดิมเลยนะครับ เอ้! เผลอๆสวยกว่าเดิมอีกนะครับ" เขาเอ่ยชมเอาใจหญิงวัยกลางคนที่ยังดูสาวกว่าอายุ

" ปากหวานจริงคุณกริชเพลินก็เขินแย่เลยค่ะ  อ้อ! แล้วไหนล่ะคะคนที่คุณหญิงบอกจะมากับคุณกริช "

" เธอ..เธอ..ยัยเตี้ย!"

" คะ! คุณกริช "

" อย่าบอกนะคะว่าคุณเขาชื่อเตี้ยน่ะค่ะ"

" ไม่ใช่ค่ะ สวัสดีค่ะ!  อันนาค่ะ เรียกอันเฉยๆก็ได้ค่ะ"

" แหม!..คุณกริช เปลี่ยนสเป๊กจากสวยเอกซ์เป็นแนวหวานๆใสๆ สายแบ๊วน่ารักแล้วเหรอคะเนี่ย" เขาเลี่ยงที่จะตอบคำถามของเพลินตาเพราะเห็นว่าเป็นเรื่องส่วนตัวของเขา

"เอ่อ! ผมว่าเรามาลองชุดกันเลยไหม?ครับ "

"เด็กๆจ๊ะ! " เพลินตาเรียกๆๆในร้านให้มาบริการคนทั้งสอง

" พาคุณกริชไปลองชุดทีจ้ะ  ส่วนคุณหนูอันตามดิฉันมาห้องนี้เลยค่ะ"

เพลินตาเดินนำอันนาไปยังห้องลองชุดพร้อมกับหยิบชุดหรูที่แขวนเตรียมไว้ 

" โห!! หรูไปไหมคะคุณเพลินตาเอาแบบเรียบๆก็พอมั้งคะ " หล่อนบอกออกไปแบบซื่อแต่จริงใจ

" ไม่ได้หรอกค่ะเสียชื่อห้องเสื้อของพี่หมด  เดี๋ยวคุณน้องลองได้เลยนะคะ เดี๋ยวพี่ไปหยิบรองเท้าที่ต้องสวมคู่กับชุดนี้ก่อน  " หล่อนทิ้งให้อันนาไว้ในห้องลองชุดเพียงลำพัง

"  เธอดูสิ คุณกริชนี่เธอใส่อะไรก็ดูดีไปหมดคนอะไรทั้งหล่อทั้งรวย เฮ้อ!  ฉันล่ะอิจฉาแม่หนูที่มาด้วยวันนี้จังเลยเธอว่าไหม? " เสียงซุบซิบทำให้เขาเริ่มรำคาญเดินไปยังอีกห้องเพื่อตัดรำคาญ..

" โอ๊ะ!  อ้าว!! รูดซิปไม่ได้ ทำไงดี?  พี่คะ! พี่คะ! รูดซิปให้ทีค่ะ  "  เขาได้ยินเสียงเรียกให้ช่วยจึงหันซ้ายมองขวาไม่เห็นใครในห้อง จึงเปิดประตูเข้าไปช่วยเสียเอง เขาเอื้อมมือไปรูดซิปให้หล่อน

" เสร็จแล้ว "  หล่อนตกใจหันมาประจันหน้าคนตัวโต ทำให้เขาตะลึงในความน่ารัก ประจวบเหมาะกับชุดที่ใส่ ขับผิวที่ขาวนวลชุดรัดรูปให้เห็นทรวดทรงองเอวเผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งซ่อนรูปของหล่อน ทำให้น่ามองไปอีก....

"คะคะ..คุณเข้ามาทำไม?"  อันนาหน้าเริ่มแดงเสียงตะกุกตะกักพูดไม่เป็นคำขึ้นมาเสียอย่างนั้น  เขาจ้องหล่อนนิ่งเนิ่นนาน

" มองอะไรนักหนาฉันเขินนะ "

" เปล๊า! "ชายหนุ่มสะบัดเสียงสูง

"แค่มองว่าคนอะไรขี้เหร่ขนาดนี้ "

" ขี้ริ้วขี้เหร่อะไรกันคะ  เพลินว่าคุณอัน สวยงามมากๆต่างหากค่ะมาค่ะลองใส่รองเท้าคู่นี้ดูค่ะ"   อันนาลอบถอนหายใจเบาๆหากเธอยังอยู่ในนี้กับเขานานอีกนิดหล่อนต้องเป็นลมตายแน่ๆ เพราะสายตาที่เขามองหล่อนมันช่างหน้าอึดอัดนัก...หญิงสาวเดินออกมาจากห้องลองชุดของร้าน ทุกสายตามองจับจ้องมาที่เธอเป็นตาเดียว ทั้งพนักงานและลูกค้าที่มาช้อปปิ้งที่ห้องเสื้อแห่งนี้

"โห! หล่อสวยเหมาะสมม๊ากมากว่าไหมเธอ?"

" เอ่อคุณกริชเพลินขออนุญาติถ่ายภาพส่งไลน์ให้คุณหญิงท่านหน่อยนะคะ ชิดๆหน่อยค่ะ ห่างไปค่ะขอไกล้อีกค่ะ " เขาจงใจดึงร่างบางของหล่อนเข้ามาโอบจนแนบชิด

"  แบบนี้ไกล้พอไหมครับ คุณเพลินตา"  พนักงานบางคนในร้านเลยขอถ่ายภาพเขาและเธอด้วยรวมถึงลูกค้าที่อยู่ในร้านอีกหลายคน ที่เห็นว่าสวยหล่อน่ารักเหมาะสมกันดี

" คุณปล่อยเถอะ " อันนายิ้มเจื่อนๆ  แต่ก็ต้องยิ้มเพราะเกรงใจเพลินตาและคนอื่นที่เขาขอถ่ายรูปอย่างมีความสุข

" ปล่อยอะไรเห็นไหมพี่ๆเขาขอถ่ายรูปเราสองคนอยู่ไม่เห็นหรือไง?"

" แบบนี้มันเสียมารยาทนะรู้ไหม? ยิ้มหน่อยปกติเธอชอบยิ้มร่าเริงสนุกสนานนี่ วันนี้กลับทำน่ามุ่ยใช้ได้ที่ไหนกัน..."

" กริชคะ! ".....เสียงคุ้นหูดังมาจากด้านหลังของเขาและเธอ 

" ชา!!.."

"ค่ะชาเอง นึกว่าใครหรือคะ? นี่มันอะไรกันคะ?  คุณมาทำอะไรที่นี่

แล้วผู้หญิงคนนี้ใคร?กันแล้วทำไม?คุณถึงมาอยู่ที่นี่ " ดาราสาวถามคำถาม รัวๆแสดงความเกรี้ยวกราดออกมา ขัดกับลุคนางเอกเจ้าบทบาทอย่างมาก"คุณยังไม่ตอบชาเลยนะคะว่าแม่นี่ใคร เอ๊ะ! ชานึกออกแล้วค่ะ ยัยเด็กกระโปโลที่ดูแลแม่คุณอยู่นี่คะ" ดาราสาวมองอันนาตั้งแต่หัวจรดเท้าพูดจาเหยียดหยาม  ต่างๆนาๆ อันนาได้แต่งนิ่งไม่โต้ตอบเพราะในใจของเธอกำลังนับหนึ่งถึงร้อย  พยายามที่สุดไม่ให้เกิดเรื่องบานปลายไปมากกว่านี้...

" คุณเพลินคะแล้วนี่มันอะไรกันคะชาบอกแล้วไงคะ?ว่าชาอยากได้ชุดนี้แล้วชาก็เห็นมันก่อนที่คุณจะให้ยัยเด็กนี่ใส่เสียอีก " 

"  เอ่อ! แต่ตอนนั้นดิฉันก็แจ้งคุณชาไปแล้วนี่คะว่ามีคนจองแล้ว "

" คนที่จองคือยัยเด็กคนนี้หรือคะ ชาขอสั่งก็ให้คุณเพลินเอาชุดอื่นมาให้ยัยเด็กนี่แทนชุดนี้เดี๋ยวนี้" 

" พอเถอะชาผมว่าในร้านคุณเพลินมีชุดสวยๆเยอะแยะมากมายคุณใส่ตัวไหนก็สวยทั้งนั้นแหละนะผมขอหล่ะ"

" ไม่ค่ะ! ชาจะต้องได้ใส่ชุดนี้ฟังนะคะ  คุณเพลินฉันจ่ายคุณเป็นสองเท่าแล้วชาต้องได้ชุดนี้ ว่าไง?" เพลินตาเริ่มหน้าชาอดรนทนไม่ไหวกับแม่ดาราคนนี้เสียแล้ว

" เห็นทีคงไม่ได้หรอกค่ะเสียจรรยาบรรหมดแล้วอีกอย่างพอดีรวยอยู่แล้วค่ะ  ที่มาทำงานนี่ก็งานอดิเรกน่ะค่ะคงไม่ต้องรอให้ใครเอาเงินมาฟาดหรอกค่ะคุณ"

"เอ่อ! คุณเพลินคะอันว่าอันลองชุดอื่นก็ได้ค่ะ  คุณเตือนขายชุดนี้ให้คุณชาเธอไปเถอะนะคะ"

" ไม่ค่ะคุณอัน  พี่ขายชุดนี้ไปแล้วและคนจะได้ใส่คือคุณหนูอันคนเดียว "

กรี๊ด กรี๊ด.... เสียงหวีดร้องของดาราสาวดังลั่น ทั่งห้องเสื้อของเพลินตา

" กลับเถอะชาผมขอนะคนมองเต็มเลย" เขาบอกหล่อนเพราะคนเริ่มมองเป็นตาเดียว

"  ชาไม่อายใครทั้งนั้น มันต่างหากที่ต้องอาย "

" คุณไม่อายแต่ผมอายผมว่าคุณกลับไปก่อนดีกว่า" เขาเริ่มมีอารมย์เกรี้ยวกราดขึ้นมาบ้าง ทำให้ดาราสาว ยอมอ่อนข้อลงมาบ้าง

"ได้ค่ะชาจะกลับถ้าคุณไปส่งชา"

"อันนา! "

" คะ! คุณกริช "

" เธอกลับคนเดียวได้ไหม? "

" ได้ค่ะสบายมาก  งั้นฉันไปเปลี่ยนชุดคืนคุณเพลินก่อนฉันนั่งแท็กซี่กลับได้ค่ะ " หล่อนพูดแล้วเดินหันหลังกำลังจะเดินออกไป

" ไม่ต้องฉันจะขับรถคุณชากลับ "

" โอเคค่ะ! " เขามองตามหล่อน อดเป็นห่วงไม่ได้ที่ต้องปล่อยให้หล่อนขับรถกลับเองลำพัง

" ขับรถดีๆล่ะเจอกันที่บ้านแล้วฝากเรียนคุณแม่ให้ด้วย"

" เดี๋ยวค่ะให้เรียนว่าไงล่ะคะ?"

" ฉันเชื่อว่าเธอทำได้เรียนคุณแม่ว่าไงก็ได้ที่ฉันไม่ทำให้โดนคุณแม่ด่า"

" โจทย์ยากไปไหมคุณ "

" อ้าว! หนูอัน กลับมาแล้วเหรอลูก"

"ค่ะ! "

" แล้วพี่กริชล่ะจ๊ะไม่ได้มาด้วนกันหรอกหรือ"

"พอดีคุณกริชเธอติดธุระนิดหน่อยน่ะคะ  เห็นบอกจะกลับตอนค่ำๆ น่ะค่ะ " หญิงสาวตอบแบบขอไปทีไม่กล้าสบตาคุณหญิงของบ้านกลัวว่าจะถูกจับได้

" กลับมาเหนื่อยๆป้าว่าเราไปอาบน้ำอาบท่าแล้วลงมานั่งคุยกันกับป้ากับนมอ่อนระหว่างรอเวลาทานข้าวเย็นแล้วพี่กริชของเราจะมาทานข้าวเย็นไหม?"

"ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ  อันลืมถามค่ะ-" 

" เดี๋ยวหนูลองถามพี่เขาหน่อยนะ ป้ามาลัยจะได้เตรีมอาหารถูก "

"  กริชขา!.."

" ว่าไงจ๊ะที่รัก"

"วันนี้ชาเหงามากเลยกริชอยู่เป็นเพื่อนชาได้ไหม?คะ " หล่อนส่งสายตาออดอ้อน เว้าวอนเต็มที่

"คืนนี้เอ่อชาจ๊ะเห็นทีคืนนี้จะไม่ได้พรุ่งนี้ผมต้องไปงานเลี้ยงกับคุณแม่  "

"แล้วก็ยัยเด็กนั่นใช่ไหมคะ?วันนี้คุณใจร้ายกับชามาก " หลอนตีหน้าเศร้า

"คุณก็รู้ว่าชาอยากได้ชุดที่ยัยเด็กนั่นใส่คุณไม่ช่วยชาเลย ชาชักน้อยใจแล้วล่ะคะ  ว่าคุณอาจจะไม่ได้รักชาเหมือนเดิมแล้วก็ได้ "

"โธ่!  ชาเราคบกันมาสองปีแล้วนะ ชาก็รู้ว่าผมรักชาคนเดียวเราจะแต่งงานกันผมเชื่อนะสักวันคุณแม่ต้องเห็นความรักความจริงใจที่ชามีให้ผม"

"งั้นคุณก็พิสูจน์สิคะว่ากริชรักชาชา"

"จะให้ผมพสูจน์ยังไงล่ะผมยินดี  "

"แน่นะคะ "

" อืม! !!" ชายหนุ่มโน้มตัวลงไปจูบดื่มด่ำกับหล่อนแล้วเลื่อนต่ำลงมาที่ซอกคองามระหงส์ของสาวเจ้าทุกอย่างกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มกลับทำให้บรรยากาศที่กำลังระอุได้ที่ต้องกระเจิดกรเจิงด้วยเสียงเรัยกเข้าของโทรศัพท์ 

กริ้ง!... กริ้ง!... กริ้ง!...  ชายหนุ่มที่กำลังเคลิบเคริ้มกับรสจูบของหล่อนที่ปนเปรอให้เขาชายหนุ่มยังคงง่วนกันซอกคองามระหงส์นั้นแต่ทว่าเสียงโทรศัพท์ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดได้เลย

" ว่าไง ! ยัยหนูผีถ้าธุระของเธอไม่สำคัญพอที่ทำให้ฉันเสียเวลาและอารมย์เธอจะเสียใจ"

" คุณป้าให้เรียนถามว่าคุณจะมาทานข้าวเย็นกับท่านรึเปล่าถ้ากลับคุณป้าท่านจะรอคุณค่ะ"

" คืนนี้ฉันคงไม่กลับ "

" ไม่ได้นะคุณไม่กลับไม่ได้นะคุณฉันโกหกคุณป้าไว้ว่าคุณแวะทำธุระจะกลับตอนค่ำๆ ถ้าคุณไม่กลับท่านต้องสงสัยแน่ๆว่าฉันโกหกท่าน"

" งั้นเธอบอกคุณแม่ฉันกำลังถึงอีกหนึ่งชั่วโมง"

" ชาผมขอโทษจริงๆเห็นทีผมคงต้องกลับแล้วคุณแม่ท่านรอผมอยู่ช่างนี้ท่านไม่ค่อยสบายด้วยผมไม่อยากไห้ท่านไม่สบายใจ"

" ชาหวังว่าคุณแค่เอาใจคุณแม่จริงๆเถอะค่ะอย่าให้รู้เป็นเพราะคนอื่นชาไม่ยอมจริงๆด้วย " ชายหนุ่มโน้มหน้าไปจุ๊บหน้าผากหล่อน แล้วเอ่ยขึ้น 

"  ผมรักคุณคุณนะชา  "

"กริชพูดแล้วนะคะชาหวังว่ากริชจะไม่ลืมสิ่งที่พูดวันนี้นะคะ "

" ไม่ลืมแน่ผมสัญญา." ...