บทที่ 7 : จับคู่.....

เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้น หล่อนเดินมาหยุดที่บันได

" โห! วันนี้คุณอันสวยจังค่ะแปลกตาน่ารักเชียวค่ะ "

" อ้าว! พี่มาลีงั้นแสดงว่าทุกวันหนูอันไม่สวยเหรอจ๊ะ" อันนาคุยกับมาลีอย่างเป็นกันเอง

" สวยค่ะ! แต่วันนี้สวยเป็นพิเศษน่ารักน่ามองไปหมดเลยค่ะ "

" แหม! พี่มาลีเล่นชมแบบนี้อันกลายเป็นนุ่นเลยค่ะ"

" ทำไมคะ ? "

" ก็ตัวเบาเหมือนนุ่นจะลอยแล้วค่ะ " เสียงหัวเราะสองสาวดังลั่นทำให้ผู้มาใหม่ออกมาต่อว่าต่อขาน

" เสียงดังเอะอะ อะไร?กันยะ แม่มาลีเสียงดังไปเจ็ดบ้านแปดบ้านเดี๋ยวคุณหญิงท่านก็ตื่นกันพอดี "

" ตื่นแล้วจ้านม ปกติฉันก็ไม่ได้ตื่นสายซักหน่อยนมก็พูดเหมือนฉันเป็นคนตื่นสายเสียงั้น " อันนาได้ยินเสียงคุณหญิงของบ้านด้วยสันชาตยานของการเป็นผู้ดูแลทำให้หญิงสาวรีบวิ่งไปประคองคุณหญิงด้วยความนุ่มนวลคล่องแคล่ว...

" ระวังค่ะคุณป้า "

" จ้ะ ! " เมื่อมาถึงชั้นล่างคุณหญิงไม่รีรอที่จะแนะนำสาวน้อยให้แม่นมคนสนิทได้รู้จัก

" นมจ๊ะนี่หนูอันนาจ้ะ หนูอันจ๊ะนี่นมอ่อนจ้ะ " หญิงสาวยกมือไหว้อย่างอ่อนน้อม

"ไหว้พระเถอะจ้ะคุณหนูอันนา "

" คุณนมอ่อนเรียกหนูว่าอันเฉยๆก็พอค่ะไม่ต้องเรียกคงเรียกคุณหรอกค่ะฟังแล้วรู้สึกจั๊กกะจี๋ยังไงก็ไม่รู้ไม่รู้ค่ะคุณนมอ่อน"

"มาลี! "

"คะ! คุณผู้หญิง"

" อาหารเช้าไกล้เสร็จรึยังวันนี้ คุณกริชกับคุณอันมีนัดลองชุดที่ร้านคุณเพลินตา เดี๋ยวจะสายรถจะติดเอาถนนแถวบ้านเรา วันเสาร์วันอาทิตย์รถติดน่าดู "

" เสร็จแล้วค่ะอาหารเช้าพร้อมแล้วค่ะ ตั้งโต๊ะเลยนะคะคุณผู้หญิง "

" จ้ะแม่มาลัย! "

"อ้าว! นังมาลีคุณกริชล่ะยังไม่ลงมาอีกรึแก " มาลัยเอ่ยถามมาลีผู้เป็นลูกสาว .....

" ยังไม่เห็นเลยจ้ะแม่ "

" ไม่เห็นก็ขึ้นไปตามสิไป มาลี "

"ค่ะ! นมอ่อน "

"มาลีหล่อนไม่ต้องหล่อนไปช่วยมาลัยจัดโต๊ะไป หนูอันแต่งตัวแล้วจะให้เข้าครัวเดี๋ยวกลิ่นอาหารติดเสื้อผ้าหมด ให้หนูอันไปตามพี่เขาดีกว่านะ "

" คะ! " หล่อนทำหน้างง

" จะดีหรือคะคุณป้า "

" นั่นสิคะคุณหญิงจะดีหรือคะ นมว่านมไปตามคุณกริชเธอเองดีกว่านะคะ "

" นมจ๋าให้หนูอันนั่นแหละไปตาม ขืนให้นมไปตาม มีหวังตามใจตากริช ปล่อยให้ตากริชนอนกินบ้านกินเมืองต่อพอดีไม่ต้องไปลองชุดกันพอดีวันนี้ "..

" ไปสิจ๊ะหนูอันป้าวานไปตามพี่เขาหน่อยนะ"

" ค่ะ!คุณป้า " หล่อยก่มหน้าตอบเสียงอ่อย นมอ่อนยื่นมือไปตีคุณหญิงเบาๆ

" นี่แน่ " นมอ่อนตีเบาๆที่แขนของคุณหญิงของบ้าน

" โอ้ย!เจ็บนะนมฉันไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ "

" ไม่ใช่เด็กแต่ทำตัวเป็นเด็กนะคะ คุณหญิงคิดยังไง? ให้หนูอันขึ้นไปตามคุณกริชมันไม่เหมาะ"

" ไม่เหมาะยังไง? นมสองคนนั้นเขาเหมาะกันจะตายฉันชอบ หนูอันน่ะทันเล่ห์เหลี่ยมไอ้เสือของนมจะตายไป "

" อย่าบอกนะว่าคิดจะจับคู่ให้คุณกริชกับหนูอัน "

" เออ!ความ คิดนมเข้าท่าดีแฮะ ตอนแรกก็ไม่ได้คิดแต่ตอนนี้คิดแล้วหล่ะจ้ะนมจ๋า "

" จะดีหรือคะคุณหญิง"

" ดีสิจ๊ะ! " คุณหญิงยิ้มอย่างมีเลศนัน

" แต่คุณหญิงเคยบอกว่าฐานะทางบ้านของเธอไม่ร่ำรวยฐานะปานกลางแบบนี้จะดีหรือคะ "

" ใช่! ไม่รวยไม่เห็นเป็นไรเลย บ้านเรารวยอยู่แล้วกินทั้งชาติก็ไม่หมดแต่ถ้าเจอปลิงอย่างแม่ดารานั่นไม่แน่อาจจะหมดก็ได้ หรือนมอยากได้แม่ดารานั่นมาเป็นสะไภ้บ้านเรา " หญิงชรามองคุณหญิงของบ้านตาปริบๆนิ่งอยู่นาน

" นม! นมต้องร่วมมือกับฉัน ถ้าเราสองคนร่วมมือกันฉันว่าต้องสำเร็จแน่ๆ โอเคไหม? "

"ค่ะ !!"

ส่วนอันนายืนอยู่หน้าประตูห้องของเขาหล่อนลังเลอยู่นาน ก่อนตัดสินใจ

ก๊อก.... ก๊อก.....ก๊อก......

" ประตูไม่ได้ล็อคเข้ามา "

" คุณกริชเสร็จหรือยังคะคุณป้าให้มาตามลงไปทานอาหารเช้าค่ะ" อันนายืนเก้ๆกังๆอยู่กลางห้องนอนกว้างที่ตกแต่งเรียบหรูดูมีระดับ

" มาลีเหรอช่วยหยิบเสื้อให้ผมที " หล่อนทำท่างงๆ ที่เขาเรียกใช้หล่อนและเข้าใจว่าหล่อนคือมาลี หรือว่าเขาแยกแยะเสียงไม่ออกว่าเสียงใครเป็นเสียงใครกันแน่

" เร็วสิมาลีได้ยินไหม? " หล่อนจำใจทำตามเขาสั่งอย่างประหม่า

" สะๆๆ.. เสื้อตรงไหนคะ? "

" ก็ที่วางอยู่บนเตียงนั่นแหละ" หล่อนเดินไปที่เตียงหยิบเสื้อยื่นให้เขามือไม้สั่น ชายหนุ่มทำทีแกล้งไม่รู้ว่าเป็นหล่อน เพราะจงใจอยากแกล้งหล่อนแก้เซ็ง ที่ต้องมาทำหน้าทีเป็นสารถีให้หล่อน แทนที่เขาจะคว้าเสื้อแต่กลับดึงแขนเรียวของหล่อนเข้ามาแนบชิดที่อกกว้างของเขาอย่างจัง เขารวบตัวหล่อนไว้แน่น

" นี่! คุณเล่นอะไรเนี่ยฉันไม่ตลกนะ ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย ? " หล่อนพยายามผลักที่อกกว้างของเขาอย่างแรงจนหลุดจากอ้อมกอดเขา ได้ทีหมุนตัวจะวิ่งออกมาแต่กลับถูกเขาคว้าเข้าที่แขนอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ทำให้ร่างของเขาและหล่อนล้มไปที่เตียง ร่างหนาทับอยู่บนร่างบาง จมูกโด่งชนทีแก้มนวลของหล่อน เขาได้ใจแกล้งหล่อนไม่ยอมลดลาง่ายๆ เขาจับแขนทั้งสองข้างของหล่อนกดไปที่เตียงยื่นหน้าไปไกล้ๆหน้านวลขาวผ่องของหล่อน หล่อนหลับตาปี๋หัวใจเต้นระส่ำ ไม่กล้าลืมตามองหน้าคมเข้มหล่อเหลาของเขา

" เธอคิดว่าเข้ามาในห้องของฉัน มายั่วยวนฉันแล้วจะได้กลับออกไปง่ายๆงั้นเหรอ ห๊ะ! ยัยหนูผี "

" ฉะๆๆฉัน แค่ทำตามคำสั่งของคุณป้าให้มาตามคุณ ไม่ได้ตั้งใจเข้ามาโดยพละการ แล้วก็มายั่วยวนตามที่คุณกล่าวหาเสียหน่อย " หล่อนลืมตามองหน้าชายหนุ่มน้ำตารื้นไหลเป็น เมื่อเห็นน้ำตาของหล่อนก็อดสงสารหล่อนไม่ได้เมื่อเห็นท่าทางหวาดกลัวตัวสั่นงันงกของหล่อน

" อ่ะๆๆฉันไม่แกล้งเธอแล้วก็ได้ " เขาดึงร่างบางขึ้นมาจากเตียง

" เลิกร้องไห้ได้แล้วน่า คนอื่นจะเข้าใจได้ว่าฉันรังแกเธอไปลงไปข้างล่างกัน" เขาพลางหยิบเสื้อมาสวมหันไปมองคนตัวเล็กที่นั่งข้างๆเขา

" นี่! คุณแม่ให้เธอมาตามฉันไปทานข้าวไม่ใช่เหรอ?"

" ไปทานข้าวกัน" ชายหนุ่มเอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาให้ด้วยความเอ็นดูคนตัวเล็กที่น้ำตายังไหลพรากไม่หยุด

" เดี๋ยวเธอไปแต่งหน้าทำผมใหม่เสียหน่อยไป ขืนเธอลงไปในสภาพนี้นะทุกคนคงเข้าใจผิดว่าเธอไม่ได้ไปตามฉันที่ห้องแน่ คงคิดว่าเธอไปตามฉันบนสวรรค์ชั้นเจ็ดแน่ๆ "

" แล้วใครใช้ให้คุณมาแกล้งกันเล่า " หล่อนเถียงเขา

" โอเค!! ฉันผิดเองขอโทษ พอใจหรือยัง? ฉันจะรอลงไปพร้อมกันกับเธอ " ...ระหว่างยืนรอชายหนุ่มก็นึกถึงใบหน้านวล ตากลมโต หน้ารูปไข่แก้มป่องๆของเจ้าหล่อนขึ้นมา

" คนอะไรไม่สวยแต่น่ารักเป็นบ้า..เฮ้ยๆ ตื่นไอ้กริชตื่น หล่อนไม่ใช่สเป็กแกอย่างเรามันต้องสวยเอ็กซ์นี่หว่า" เขาเตือนสติตัวเองไม่ให้ฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้

" คุณ..คุณ คิดอะไรอยู่? ยืนก้มหน้ายิ้มเหมือนคนบ้าอยู่ได้ "

" เปล่า! " เขาเงยหน้ามองหล่อนถึงกับตะลึงในความน่ารักเมื่อหล่อนแต่งหน้าอ่อนยิ่งน่ามองไปอีก...

" คุณกริช! คุณ! "

" ห๊ะ! อะไร? "

" ยืนเหม่ออีกแล้วนะคะ ไปเร็วคุณนมอ่อนกับคุณป้ารอแย่แล้ว " เขาลืมตัวเผลอจูงมือหล่อนเดินลงบันไดไปด้วยกัน

" เดี๋ยว! คุณ "

" อะไรของเธออีก "

" คุณปล่อยมือฉันก่อนสิคนอื่นมองเราอยู่ " เมื่อรู้สึกเขาจึงสลัดมือของหล่อนออก

" อะไรของขาตัวเองมาจับมือคนอื่นเขาเองแท้ๆเฮ้ย! คนเรา"

" มาแล้ว มาแล้วครับนมอ่อนจ๋าคิดถึงนมจังเลยนมไม่อยู่เป็นเดือนผมคิดถึงนมแทบแย่ " เขาออดอ้อนทั้งกอดทั้งหอมนมอ่อนไปหลายฟอด

" ชื่นใจจัง "

" แหม! ทำเป็นปากดีไปพ่อเสือร้ายของนม"

" นมไม่อยู่เลยกลายเป็นลูกแมวเชื่องๆเลยโดนคุณแม่รังแกขังไว้แต่ในกรงทองไม่ให้ออกไปไหนเลยนมจ๋า"

" นี่! ตากริช! น้อยๆหน่อยนะเราได้ทีล่ะฟ้องใหญ่อายหนูอันบ้างโตจนหมาเลียตูดไม่ถึงอยู่แล้วไปๆแม่หิวแล้ว" อันนาพยุงคุณหญิงไปที่โต๊ะอาหาร

"มาลีตักข้าวเลยจ้ะ "

"โห! วันนี้กับข้าวน่าตาน่าทานทั้งนั้นเลยค่ะคุณป้า นมอ่อน "

" นี่เธอลองนี่อร่อยมากนะไม่ได้มีดีแค่หน้าตาลองดู " เขาเผลอตักอาหารให้หล่อน ทุกคนที่ร่วมโต๊ะอาหารรวมถึงแม่บ้านทั้งสองต่างตะลึงในการกระทำของเขาที่ปฏิบัติต่อหล่อน ทุกคนมองอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง คุณหญิงของบ้านรู้สึกพอใจแอบอมยิ้มเล็กๆให้นมอ่อน นมอ่อนเองก็รู้สึกได้ว่าชายหนุ่มดูอ่อนโยนมากขึ้นเมื่อเทียบกับเมื่อก่อน

" ให้มันได้อย่างนี้สิคุณกริชของอิมาลี "มาลีแอบกระซิบกับมาลัยผู้เป็นแม่

" เห็นไหมล่ะแม่ฉันว่าแล้วคุณกริชเธอเหมาะสมกับคุณอันจะตายไปน่ารักจิ้นสุดๆไปเลยล่ะแม่ นี่! แม่ลองมโนนะถ้าหากคุณกริชกับคุณอันได้เสียเป็นเมียผัวกันนะแล้วมีคุณหนูตัวน้อยๆ มาวิ่งเล่นในบ้านนะไม่อยากจะคิดเลยอ่ะแม่ว่าจะมีความมสุขขนาดไหนยิ่งคุณหนูเป็นเด็กหญิงนะแม่โอ้ยฟินเลยครอบครัวสุขสันต์น่ารักอ่ะแม่ "

" แกนี่คิดไปได้นะนังมาลีบัดสี "

" บัดสีอะไรกันแม่น่ารักจะตายแล้วถ้าหากเป็นคุณชาแม่ลองคิดดูนะคุณหนูตัวน้อยๆหน้าตาเหมือนคุณชาขึ้นมาคงต้องเตรียมเพ็คเกตเสริมความงามไว้ตั้งแต่เนิ่นๆเลยนะแม่"

" ทำไมวะ?"

" ก็คุณชาเธอศัลยกรรมไปทุกส่วนตั้งแต่หัวจรดเท้าที่ไม่ได้ทำมีอยู่สองอย่างตาขาวกับตาดำไงแม่ " ฮ่าๆ ฮ่าๆๆ

" เพ้อเจ้อนะนังนี่ไปไปเก็บจานไปล้างได้แล้วคุณๆเขาไปกันหมดแล้ว"

" แม่เนี่ยพอพูดความจริงเข้าหน่อยหล่ะรับไม่ได้เชียวนะแม่ "

" เอ่อ! แล้วพ่อแกไปไหน?ไม่เห็นแต่เช้าแล้วเนี่ย"

" สงสัยไปล้างรถเตรียมรถให้คุณๆเขาอยู่แหละ"

"เดี๋ยวเอ็งไปตามพ่อเอ็งมากินข้าวกินปลาให้เรียบร้อยเผื่อคุณหญิงกับนมอ่อนจะเรียกใช้จ้าแม่" ...

" พ่อ! พ่อ! เรียกอะไรของเอ็งว่ะนังมาลี"

" แม่ให้มาตามไปกินข้าว "

" เออ! รู้แล้วโว้ย! "

" รู้ได้ไงพ่อ ยังไม่ทันบอกเลย "

" เอ้! นังนี่วอนนะเอ็งไปบอกแม่เอ็งเดี๋ยวข้าตามไปรอเอารถออกให้คุณกริชเธอก่อน "

" ลุงสม ! "

" ครับคุณกริช นี่ครับกุญแจ "

" โน่นลุงให้คนโน้นไม่ใช่ผมวันนี้ยัยหนูอันอาสาขับรถให้ผมนั่ง"

" นี่ครับ! คุณอันครับกุญแจ "

" คะ ! ให้หนูเหรอคะลุง" หล่อนรับกุญแจมาแบบ งงๆ

" คุณกริชเธอบอกวันนี้คุณอัน อาสาขับให้เธอนั่ง " อันนามองที่หน้าคนตัวโตที่ยิ้มเยาะหล่อน มีความสุขที่แกล้งหล่อนสำเร็จ

" เอางั้นเหรอคะลุงสม อันนาสูดหายใจลึกเพื่อให้ตัวเองสงบนิ่งไม่ให้ตัวเองโมโหเกรี้ยวกราดพร้อมเปิดประตูไปนั่งที่คนขับ

" นี่คุณคาดเข็มขัดด้วยคุณ! เธอเป็นคนขับบริการผู้โดยสารด้วยสิ "

" บริการอะไร ? " ตาโตๆของหล่อนโตมากขึ้นกว่าเดิมไปอีกที่เขาให้หล่อนทำอะไรที่มันฝืนใจตัวเอง

" คาดเข็มขัดให้ด้วย " หญิงสาวถอนหายใจเอือมคนตัวโตสุดๆแต่ก็เอื้อมไปคาดเข็มขัดให้เขาไม่อยากต่อล้อต่อเถียง หน้านวลโน้มเข้าไปเฉียดปลายจมูกของเขาทำให้ได้กลิ่นหอมอ่อนคล้ายแป้งเด็กจากแก้มนวลนั้น

" หอมจัง!"

"คุณพูดว่าอะไรนะคะ? "

"เปล่า! " เขาปฏิเสธ

" งั้นไปกันเลยนะคุณ "

"อืม! " รถแล่นไปถึงหน้าบ้าน ประตูเปิดออกช้าๆ หล่อนเคลื่อนรถออกกำลังจะพ้นหน้าบ้าน ทันไดนั้นเองหล่อนก็เบรคกะทันหัน

" เฮ้ย! " หญิงสาวปลดเข็มขัดออก แล้วรีบลงจากรถอย่างรวดเร็ว

" อะไรของเธออีกเรื่องมากจริง "

" น้องหมาอ่ะคุณน่ารักจังหนูมาจากไหน?กันนะน้องหมาจ๋า โกเด้นส์เสียด้วยแฮะ "

" นี่! เธอมันปล่อยไปเลยนะ " อันนาดื้อดึงไม่ยอมปล่อยมันไป

" ไม่! มันหลงทางมาต้องช่วยมันสิคุณ จะให้ปล่อยมันไปได้ยังไงกัน"

" แต่มันอาจมีเจ้าของก็ได้นะ ขืนไปเอามันมาเจ้าของเขาจะหาว่าเราเป็นขโมยได้นะ"

" ไม่มีหรอกมั้งคุณถ้ามีก็ต้องเห็นแล้วสิ! คุณกริชขา"

" อะไรของเธอ เรียกเสียยาวยืดเลยขนลุกชะมัด "

" ขอเลี้ยงได้ไหมคะ ? นะๆๆ นะคะ " หล่อนทำท่าทางออดอ้อนจนคนตัวโตประหม่าคิดไปต่างๆนาๆว่าหล่อนจะมาไม้ไหนกันแน่

" ไม่ได้ ฉันเกลียดหมา"

" คุณเกลียดหรือกลัวมันกันแน่ แต่ท่าทางคุณเหมือนกลัวมันมากกว่า มันน่ารักจะตายไป ไม่น่ากลัวหรอกขอเลี้ยงนะ นะๆๆ " อันนากระพริบตาปริบๆเชิงขอร้องเขา เมื่อเขาเห็นท่าทางออดอ้อน เขาก็ใจอ่อนยวบยอมอนุญาตแต่โดยดี..

"อืม !! "

" เย้!! คุณใจดีจัง" หล่อนเอายชมเขา

" แต่ตอนนี้เธอต้องเอามันไปเก็บก่อนพามันไปด้วยไม่ได้ "

" ทำไมล่ะคะ ? ไหนๆเราก็ออกมาแล้วเอามันไปอาบน้ำตัดขนตัดเล็บฉีดวัคซีนด้วยเลยไม่ได้หรือคะ "

" ได้คืบจะเอาศอกนะเรา "

" หรือจะให้เปลี่ยนใจไม่ให้เลี้ยงดีไหม?พรุ่งนี้ให้มาลีพาไปคลีนิคไกล้ๆแถวนี้ "

" ไม่เอา! ฉันจะเป็นคนพามันไปเอง "

" ไม่ได้!! "

" พรุ่งนี้ เราต้องไปงานเลี้ยงลืมหรือไงตอนนี้เธอต้องเอาไปฝากคุณ รปภ. หน้าบ้านไว้ก่อนกลับมาค่อยมารับมันด้วยกัน "

" โอเค! คุณใจดีจังขอบคุณนะคะ "

" คราวหน้าคราวหลังอย่าไปทำหน้าทำตาแบบนี้กับใครเข้าใจไหม?"

" ทำไมถึงทำไม่ได้ ?"

" ก็มันน่าเกลียดมากๆน่ะสิ ไปได้แล้ว"

" คุณก็ขี้บ่นจริง "

" ขับรถไป "

" เจ้าค่ะ!..คุณผู้ชาย....... " หล่อนตั้งหน้าตั้งตาขับรถอย่างใจจดใจจ่อ อย่างว่าง่าย