ตอนที่ 6 แขกไม่ได้รับเชิญในบ้านของเรา 2

โสภณก้มลงหอมแก้มนุ่มเนียนใสของหญิงสาววัยรุ่นอายุยี่สิบกว่าปีที่สวยเซ็กซี่ขยี้ใจ เขาเม้มติ่งหูทิ้งท้ายอย่างชื่นใจก่อนตอบเสียงเนือยเบื่อหน่าย

“หล่อนไม่กล้าฟ้องหย่าหรอกน่า ขืนฟ้องหย่าก็ต้องเสียลูกให้พี่น่ะสิ อย่าลืมว่าฤดีไม่มีรายได้ ไร้ความสามารถดูแลบุตร ศาลท่านต้องให้ลูกอยู่กับพ่อร้อยเปอร์เซ็นต์ ขืนหย่าตอนนี้ พี่ได้เลี้ยงลูกแน่”

“หืม? พูดเหมือนไม่รักไม่อยากเลี้ยงลูกเลยเนอะ”

“ก็ไม่ได้อยากมีแต่แรก”

“เอ๊า แล้วแต่งงานมีลูกด้วยกันทำไมล่ะคะ ทำไมพี่ไม่อยู่เป็นโสดรอมาเจอกับนีน่าล่ะ” ถามไปถามมาพลันกลอกตานึกหงุดหงิด “อ้อ รักพี่ฤดีมากสินะ หึ!”

“รักน่ะก็รักอยู่ ตอนนั้นฤดีสวยมากนะ แต่ตอนนี้...เฮ้อ...”

โสภณถอนหายใจไว้อาลัยให้กับอดีตความสวยระดับดาวคณะของฤดี แต่ตอนนี้กลับโทรมไม่เหมือนก่อน แถมยังทำตัวน่าเบื่อ เขาเล่าต่อ “ที่แต่งงานกับฤดีตอนนั้นก็เพราะหล่อนท้องน่ะสิ”

“หือ? แต่งเพราะแค่ท้องเนี่ยนะ ทำไมพี่ไม่ส่งคืนพ่อแม่ฝ่ายหญิงไปล่ะ ปล่อยท้องเองก็ต้องเลี้ยงเองสิ”

“ฤดีเป็นเด็กกำพร้า มีแค่ยาย รู้สึกว่าตายนานแล้ว ฤดีอยู่คนเดียวตั้งแต่เรียนมหา’ลัย ทำงานส่งตัวเองเรียน”

นอกจากไม่นึกเห็นใจ นีน่ายังนึกสมเพชมากกว่า อีกทั้งยังหมั่นไส้ยิ่งขึ้น

“โอ้โห พี่ภณเป็นพระเอกซีรี่ย์เหรอ รับอุปการะนางเอกไร้ที่พึ่งตั้งแต่สาวยันแก่ ดูแลตลอดชีวิตเลยมั้ย”

“ก็เลี้ยงดูปูเสื่ออยู่ แต่ไม่ถึงขนาดนั้น”

“แล้วทำไมพี่ภณต้องรีบแต่งงานด้วย ผู้ชายในออฟฟิศหลายคนก็ยังไม่แต่งงานนี่ มีแต่พี่ภณที่แต่งแล้ว ทั้งๆที่พี่ยังไม่แก่ซะหน่อย”

“ที่แต่งก็เพราะพ่อกับแม่ของพี่บอกให้รับผิดชอบ พวกท่านจะช่วยออกเงินสินสอดให้ทั้งหมด พี่ก็เลยแต่ง”

“อ้าว แล้วพ่อกับแม่พี่รู้เรื่องของเราหรือเปล่าคะ หากพวกท่านรู้ไม่ใช่เข้ามาจัดการตะเพิดนีน่าเพื่อลูกสะใภ้คนโปรดนะ!”

“พวกท่านเสียไปแล้วเมื่อปีก่อน”

สองปีก่อนพ่อเสีย ปีต่อมาแม่ก็ตามไปอีกคน

อุบัติเหตุทำลายเสาหลักทั้งสองพังครืนกะทันหันหลังจากโสภณแต่งงานกับฤดีได้แค่สามปีเท่านั้น

พ่อกับแม่กลายเป็นผู้ป่วยติดเตียงพร้อมกัน ฤดีที่ตอนนั้นยอมออกจากงานมาเลี้ยงลูกพอดีจึงรับหน้าที่ดูแลผู้ป่วยไปด้วย

เรื่องนี้ทำให้โสภณรู้สึกดีมากที่ยอมแต่งงานกับฤดี เขาจึงไม่ต้องเป็นคนดูแลพ่อกับแม่ที่ป่วยหนักติดเตียง

สบายไป...

แล้วพอพวกท่านสิ้นบุญ โสภณจึงสามารถทำอะไรต่อมิอะไรก็ได้ตามอำเภอใจ

ไม่งั้นด้วยความรักหลานและเอ็นดูสะใภ้มีเหรอที่พ่อกับแม่จะอยู่เฉย คงออกตัวจัดการเฉ่งเขาขั้นเด็ดขาด

นีน่ายังคงแง่งอนกระเง้ากระงอดไม่หาย

“งั้น ถ้าพี่ไม่หย่าซะที แล้วนีน่าก็ต้องทนอยู่ในฐานะเมียน้อยแบบนี้ไปตลอดเหรอคะ” เธอเสียงอ่อน

“โธ่ นีน่า อยู่แบบนี้ก็ดีแล้วนี่ ปล่อยฤดีเลี้ยงลูกไป ส่วนพวกเราก็รักกัน หรือเธออยากเป็นแม่เลี้ยงเต็มตัวล่ะ มีลูกเลี้ยงสักคนไหม เดี๋ยวพี่หย่าฤดีให้ก็ได้นะ”

“อุ๊ย! ไม่เอาๆ ไม่ชอบเด็กค่ะ นีน่าบอกแล้วไงคะว่าไม่คิดมีลูกน่ะ พวกเราคิดเหมือนกันไม่ใช่เหรอ เป็นคู่รักที่มีอิสระเต็มที่ ไม่มีลูกคอยกวนตัวกวนใจ”

โสภณยิ้ม บีบแก้มนุ่มของหญิงสาวบนตัก

“น่ารักมากครับ แบบนี้สิ พี่รักตายเลย”

“อื้ม...”

โสภณก้มหน้าหอมแก้มนีน่าแล้วซุกเนินอกอวบอิ่มที่โผล่พ้นคอเสื้อกว้าง

“หื้ม...อย่ากัดสิคะ”

“ไม่กัดแต่ดูดได้มั้ย”

โสภณว่าเช่นนั้นพร้อมทำอย่างที่พูดอย่างไม่สนใจเวลาว่าตอนนี้ยังเป็นช่วงไหน

...อีกทั้งยังมีภรรยากับลูกอยู่ในบ้าน

“นีน่าคุมดีแล้วใช่ไหม”

“ดีสิคะ ไม่มีทางท้องแน่นอน อยากรักกับพี่ทุกคืน"

“รักตอนกลางวันก็ได้”

“หือ”

“ป่ะ ไปกัน”

“อื้อ...”

โสภณอุ้มสาวน้อยหายเข้าไปในห้องนอน