ตอนที่ 4

ในคฤหาสน์หลังหนึ่ง...ฮาลัม เอาฟา ซับบาส นั่งพูดคุยและดื่มกินกัน

"คนของแกแจ้งข่าวมาหรือยัง"

เอาฟาถามฮาลัม

"ยังเลย...ฉันก็รอพวกมันอยู่"

"หวังว่าจะสำเร็จนะ..."

ซับบาสบอกกับทุกคน

"ยินดีล่วงหน้าด้วยนะฮาลัม ต่อไปแกก็จะได้ครอบครองสมบัติทั้งหมดของพี่ชายแล้วสินะ"

เอาฟาชูแก้วแสดงความยินดี

"เราต้องแน่ใจว่ามันตายทั้งครอบครัวจริง ๆ แล้วเอาตราประทับมาให้ได้...นั่นถึงจะชัวร์"

ฮาลัมยังกังวล

"ต่อให้ทำได้อย่างที่พูด มันก็ไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก อย่าลืมสิ...พี่ชายแกเป็นถึงรัชทายาทเชียวนะ ตราประทับของเขา...มีแต่รัฐทายาทเท่านั้นที่เป็นผู้ครอบครอง ใคร ๆ ก็รู้ว่าแกเป็นลูกนางบำเรอ แกไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้องด้วยซ้ำ"

ซับบาสพูดเสียงเย็นชา ถึงเขาจะขัดแย้งกับคาลิมหลายเรื่อง แต่เขาก็ไม่เคยชอบฮาลัม...ที่เจ้าเล่ห์ขี้โกง

ฮาลัมชักสีหน้าไม่พอใจ แม้สิ่งที่ซับบาสพูดจะเป็นเรื่องจริง แต่เขารับไม่ได้ เขาเกลียดคาลิมที่เหนือกว่าเขาทุกอย่าง แม้แต่ชันดาที่เขาหลงรัก ก็ถูกคาลิมแย่งไป เขากับคาลิมจึงอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้

เสียงโทรศัพท์ของฮาลัมดังขึ้น เขารีบกดรับสายทันที

"เป็นไง...เรียบร้อยไหม"

"เรียบร้อยครับนาย ตายหมดทั้งรถครับ"

"เยี่ยม...รวมทั้งเด็กด้วยใช่ไหม"

"เด็ก...เอ่อ...ครับ ไม่รอดครับ"

คนพูดก็ไม่แน่ใจว่าในรถมีเด็กหรือเปล่า เขาเห็นแค่ชันดานอนนิ่ง เด็กอาจจะตกไปอยู่ตรงไหนก็ได้ เขาไม่ได้ยินเสียงเด็ก จึงคิดว่าคงตายพร้อมพ่อแม่ไปแล้ว

"แล้วตราประทับล่ะ แกได้เอามาด้วยไหม"

"ตราประทับ...ไม่มีนี่ครับนาย"

"ไม่มีเหรอ...แปลว่าอะไรที่บอกว่าไม่มี แกค้นดูดีหรือยัง"

ฮาลัมลุกขึ้นยืนตวาดเสียงดังด้วยความโกรธ คนพูดเกาหัว

"ไม่มีจริง ๆ ครับนาย เราค้นหาดีแล้วครับ เขาอาจไม่ได้เอามาด้วยก็ได้"

เขาไม่ได้ดูอะไรละเอียด แต่ต้องโกหกเพราะกลัวจะชวดเงินค่าจ้าง

"ผมทำงานตามคำสั่งเรียบร้อยแล้วนะครับ จะขอรับค่าจ้างที่ได้ตกลงกันไว้"

"พรุ่งนี้จะให้คนเอาไปให้"

ฮาลัมวางสายอย่างขัดใจ

"ไง...หาไม่เจอล่ะสิ"

ซับบาสพูดเหมือนเยาะ

"มันคงเก็บเอาไว้ที่ไหนสักแห่ง ฉันจะไปหาที่บ้านมัน"

ซับบาสส่ายหัวทำหน้าเบื่อหน่าย

"แกหาไม่เจอหรอก คาลิมคงไม่โง่ให้ใครหาเจอง่าย ๆ"

"ถ้าหาไม่เจอ ฉันก็จะไม่ได้อะไรเลยนะ บ่อน้ำมันตั้ง 18 แห่ง ไหนจะกิจการอื่นอีก"

"ถึงหาเจอ...แกก็ไม่พ้นข้อกล่าวหาอยู่ดี คนจะถามว่าแกไปเอาตราประทับมาจากไหน อีกอย่าง…ไอ้คาลิมอาจทำพินัยกรรมไว้ก็ได้"

"อะไรวะ...โน่นก็ไม่ได้ นี่ก็ไม่ได้"

ฮาลัมโวยวายอย่างอารมณ์เสีย

"จะยากอะไร แกก็ทำพินัยกรรมปลอมขึ้นมาสิ"

เอาฟาออกความคิดบ้าง ซับบาสยังส่ายหัวไม่เห็นด้วยอยู่ดี

"ทางเดียวที่แกจะได้ครอบครองทุกอย่าง คือแกต้องเอาศพของพวกมันมายืนยัน ว่าพวกมันตายแล้วจริง ๆ แล้วให้องค์สุลต่านรับรองฐานะของแก เพียงแค่นี้...แกก็ไม่จำเป็นต้องใช้ตราประทับแล้ว"

"เฮอะ...แกเองก็อยากได้ตรารัชทายาทไม่ใช่หรือ"

ฮาลัมเย้ยซับบาสบ้าง เพราะเขาหมายตาตำแหน่งรัชทายาทของคาลิม หากไม่มีตรารัชทายาท...ใครก็เป็นไม่ได้

"ไม่จำเป็น ฉันแค่รอให้ท่านสุลต่านสิ้น ฉันก็จะได้แทนที่เขาแล้ว เพราะท่านมีหลานแค่สองคน คือฉันกับคาลิม"

"ถึงคาลิมจะตายจริง ๆ ก็ใช่ว่าแกจะได้เป็นรัชทายาทแทนเขานะ เพราะแกก็มีฐานะไม่ต่างจากฉัน แม่ของคาลิมแม้จะเป็นชาวต่างชาติ แต่ก็เป็นถึงพระชายา..."

"แม่ฉันก็ไม่ได้ด้อยกว่าแม่มัน แม่ฉันเป็นเชื้อพระวงศ์"

ซับบาสพูดเสียงดัง

"แล้วไงล่ะ ก็ไม่ใช่พระชายาอยู่ดี"

ซับบาสกำมือแน่น เอาฟากลัวเรื่องจะไปกันใหญ่ เขาไม่อยากให้พวกเขามาผิดใจกันเอง

"พอเถอะฮาลัม แกจะฟื้นฝอยหาตะเข็บทำไม แกก็อย่าโกรธเลยนะซับบาส คนกันเองทั้งนั้น"

ซับบาสยิ้มมุมปาก เขาไม่่ใส่ใจคนเก่งแต่ปากอย่างฮาลัมหรอก เพราะวันใดที่เขาได้ขึ้นเป็นสุลต่าน วันนั้น...เขาจะเหยียบฮาลัมให้จมดิน

ข่าวการหายสาบสูญของรัชทายาทคาลิมและครอบครัว รู้ไปถึงหูท่านสุลต่าน ท่านนึกรู้ว่าครอบครัวของหลานรักคงถูกเก็บไปแล้ว ท่านสุลต่านได้แต่เก็บความแค้นไว้ในใจ