ตอนที่ 3

บาดิลเดินไปเดินมาเหมือนเสือติดจั่น เขาโทรหาคาลิมหลายครั้ง ก็ไม่มีใครรับสาย ราบี...เมียของเขา กำลังกล่อมพ่อหนูน้อยอัซมีนที่ร้องไห้มาสักพักแล้ว

"อัซมีน...เป็นอะไรไปลูก ทำไมถึงร้องไห้ขนาดนี้นะ"

"ราบี...เธอดูเด็กอยู่ที่นี่ก่อนนะ ฉันจะไปดูพ่อแม่เด็กหน่อย นี่มันผิดเวลาไปมากแล้ว"

"คุณไปเถอะค่ะ..."

บาดิลเรียกพรรคพวก 3 คนไปกับเขา ใจเขาร้อนเหมือนถูกไฟเขาเผา และนึกภาวนาให้เพื่อนรักปลอดภัย

ยาซาเดินลากขามาตามทะเลทรายที่เวิ้งว้าง ในมือกำสร้อยคอไว้แน่น เขาเดินมาเป็นชั่วโมงแล้ว และกำลังหิวน้ำมาก

"ล้มไม่ได้...ฉันจะล้มไม่ได้ ฉันต้องไปหาท่านบาดิล"

ยาซาปลุกปลอบใจตัวเอง เขาลากขาไปทีละก้าวอย่างเชื่องช้า สุดท้ายก็ฝืนสังขารไม่ไหว ล้มหน้าคว่ำลงกับผืนทราย...และสลบไป

คนขับรถของบาดิล...เห็นอะไรตะคุ่ม ๆ อยู่ข้างทางที่จะผ่าน เขาชี้ให้บาดิลดู

"นาย...มีคนนอนอยู่ตรงนั้นครับ"

"จอดรถซิ...อาเหม็ด ลงไปดูซิว่าเป็นใคร"

คนชื่ออาเหม็ดกระโดดลงจากรถ ทั้งที่รถยังไม่ทันจอดดี เขาเดินไปพลิกตัวคนที่นอนคว่ำหน้าเงียบขึ้นมาดู

"นายครับ...เขาคือยาซาครับ"

บาดิลใจหายวาบ รีบลงจากรถมาดูยาซา

"เอาน้ำมาหน่อย"

ลูกน้องอีกคนรีบเอากระบอกน้ำมาให้ อาเหม็ดเอาน้ำพรมใส่หน้า จนยาซารู้สึกตัว เขาลืมตาขึ้น อาเหม็ดค่อยเอาน้ำให้เขาดื่ม

"ยาซา...เกิดอะไรขึ้น ทำไมแกมาอยู่ที่นี่ คาลิมกับชันดาล่ะ"

"เกิด...เกิดเรื่องกับรถของเราครับ นายท่านกับนายหญิง...ตายแล้วครับ"

ยาซาร้องไห้อย่างไม่อายใคร บาดิลร้องคำรามเสียงดังลั่น

"ฉันมาไม่ทันหรือนี่...คาลิม"

บาดิลโกรธแค้นเป็นที่สุด ยาซาเอาสร้อยยื่นให้บาดิล

"นายท่านฝากให้คุณชายน้อยครับ"

บาดิลกำสร้อยไว้แน่น

"ยาซา...พาฉันไปหาพวกเขา"

อาเหม็ดประคองยาซาขึ้นรถ พวกเขามุ่งตรงไปที่รถของคาลิม ร่างของสองผัวเมียยังนอนอยู่กลางทะเลทรายที่ร้อนระอุ

บาดิลเปิดผ้าใบที่คลุมออก น้ำตาของเขาไหลออกมาเมื่อเห็นหน้าเพื่อนรักกับภรรยา

'ใคร...ฝีมือของใคร"

"ผมไม่รู้ครับ พวกมันมากัน 4 คนทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก"

บาดิลกัดฟันข่มอารมณ์เต็มที่ เขาอุ้มคาลิมด้วยตัวเองไปวางที่ท้ายรถ และกลับมาอุ้มชันดาอีกคน แล้วเอาผ้าใบผืนนั้นปิดคลุมอีกที

"ฉันจะพาพวกนายไปหาลูกนะ"

บาดิลพูดเสียงเศร้า เขารับไม่ได้กับการสูญเสียครั้งนี้ บาดิลตั้งใจจะสืบให้ได้ว่าเป็นฝีมือของใคร เขาต้องแก้แค้นให้เพื่อนรักแน่นอน

บาดิลกลับมาที่เมืองดุคฮาน ราบีได้ยินเสียงรถ เธอจึงอุ้มหนูน้อยอัซมีนที่หลับแล้วออกมาดู บาดิลลงจากรถมาหาเธอ

"พบไหมคะ...พวกเขาปลอดภัยดีหรือเปล่า"

ราบีใจไม่ดี เธอเห็นสามีเงยหน้าและกระพริบตาถี่ ๆ เพื่อซ่อนน้ำตา เธอเห็นคนของสามียกร่างที่ไร้วิญญาณของพวกเขาลงมาจากรถ

"คุณคะ..."

ราบีเรียกสามีเสียงสั่น

"ราบี...ฉันสูญเสียเพื่อนที่รักที่สุดไปแล้ว"

ราบีน้ำตาไหล มองพ่อหนูน้อยที่หลับอยู่ในอ้อมกอด

"โธ่...อัซมีนที่น่าสงสาร"

ราบีอุ้มอัซมีนเดินไปหาคาลิมและชันดา

"พวกคุณโปรดวางใจนะคะ ฉันจะเลี้ยงเขาอย่างดีค่ะ เขาจะเป็นลูกของฉันนับแต่วินาทีนี้.."

ราบีบอกอัซมีนที่ยังหลับอยู่

"อัซมีน...ลาพ่อแม่ของลูกเสีย"

ราบีจับมืออัซมีนไปลูบแก้มพ่อแม่ เธอร้องไห้อย่างสะเทือนใจ

"ต่อไปนี้...อัซมีนคือลูกของฉัน เขาคืออัซมีน ฮุสเซน วานิมรัด และเพื่อความปลอดภัยของเขา เราจะเรียกเขาว่า "อามิน" ทุกคนจงฟังและจดจำไว้"

บาดิลประกาศเสียงดังต่อทุกคน ราบีกอดพ่อหนูน้อยด้วยความสงสาร

"อามิน...ต่อไปเธอคือลูกของพ่อกับแม่นะจ๊ะ"

ราบียกอัซมีนขึ้นหอมแก้ม บาดิลเดินมากอดปลอบใจภรรยา

"เราจะทำยังไงกับพวกเขาดีคะ"

"เราคงต้องฝังพวกเขาไว้ที่นี่ คงพากลับนูรุดดิลไม่ทัน พระอาทิตย์จะตกเสียก่อน"

"ฝังพวกเขาไว้ด้วยกันนะคะ"

ราบีเอ่ยขอร้องสามี เขาพยักหน้ารับ แล้วสั่งให้คนจัดการพิธีฝังศพอย่างรีบด่วน คาลิมและชันดา..ถูกฝังอยู่ในหลุมเดียวกัน

"ลาก่อน...คาลิม...ชันดาเพื่อนรัก พวกนายจงหลับให้สบาย ไม่ต้องเป็นห่วงอัซมีน ฉันจะดูแลเขาอย่างดี"

ยาซาที่มาช่วยขุดดิน และอุ้มนายกับนายหญิงมาใส่หลุม คุกเข่าอยู่หน้าหลุมศพ เขาร้องไห้และบอกลา

"นายท่าน...นายหญิง ผมจะจดจำวันนี้ไว้ เพื่อเล่าให้คุณชายน้อยฟัง และเมื่อเขาโตขึ้น ผมจะให้เขาแก้แค้นให้พวกท่านเอง ผมขอบคุณที่พวกท่านเมตตาดูแลผมมานาน ยาซาคนนี้...จะขอซื่อสัตย์ภักดีต่อพวกท่านตลอดไป"

ยาซาเอาแขนเสื้อเช็ดน้ำตา เขาเสียใจที่ช่วยอะไรนายผู้มีพระคุณไม่ได้ บาดิลเดินมาตบไหล่ยาซา

"เราไปกันเถอะ..."

ยาซาลุกขึ้น เดินตามพวกบาดิลขึ้นรถ เพื่อเดินทางกลับไปหมู่บ้านนูรุดดิล ยาซามองหลุมศพของนายจนลับตา เขาเจ็บปวดหัวใจที่สุดในชีวิต