ลำนำรัก...ทะเลทราย

ประเทศอัมมาร์ในปี 2540 เป็นประเทศเล็ก ๆ ที่มั่งคั่งในคาบสมุทรอิหร่าน มีพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นทะเลทราย ที่อุดมสมบูรณ์ด้วยน้ำมันดิบ มีตระกูล "อัล ฮุสเซ็น" เป็นสุลต่านปกครองมาหลายชั่วอายุคน สุลต่านองค์ปัจจุบันคือ ท่านบีซอ วาลิม อัล ฮุสเซ็น

รถคันใหญ่ของ คาลิม กามาน อัล ฮุสเซ็น กับภรรยาชื่อ ชันดา และลูกชายวัย 2 ขวบกว่าชื่อ อัซมีน โมฮัล อัล ฮุสเซ็น กำลังเดินทางกลับจากไปเที่ยวพักผ่อน คาลิมเป็นหลานชายของท่านสุลต่านผู้ปกครองประเทศ เขายังเป็นเจ้าของบ่อน้ำมันหลายแห่ง และร่ำรวยมาก

"ลูกหลับแล้วเหรอ"

"ขึ้นรถก็หลับปุ๋ยเลยค่ะ"

คาลิมโอบไหล่ภรรยาคนสวย มองดูลูกชายที่หลับอยู่ในคาร์ซีท (car seat) เขาเอานิ้วไล้แก้มลูกเบา ๆ

"อย่าสิคะ...เดี๋ยวลูกก็ตื่นหรอก"

คาลิมยิ้ม เขามีภรรยาแสนสวย มีลูกชายที่น่ารัก มีฐานะที่ร่ำรวยจากการค้าน้ำมัน คงไม่มีใครที่จะมีความสุขได้เท่ากับเขาอีกแล้ว แต่ตอนนี้กลับมีปัญหาที่น่าหนักใจ

"คุณคะ...เรื่องของฮาลัม คุณจะว่ายังไงคะ คุณแบ่งให้เขาไปเถอะค่ะ จะได้จบ ๆ กันสักที"

"มันไม่จบหรอกชันดา คนอย่างฮาลัม...ไม่มีทางพอใจแค่นี้หรอก "

คาลิมถอนหายใจ มองออกไปนอกรถ ฮาลัมเป็นน้องชายคนละแม่ของเขา ที่โลภมากไม่รู้จักพอ เดือนที่แล้ว...ฮาลัมมาตื๊อขอหุ้นเพิ่ม แต่เขาไม่ให้ เพราะหุ้นที่ฮาลัมมีอยู่ก็เพียงพอให้เขากินใช้ได้ทั้งชาติแล้ว

คาลิมรู้ว่าฮาลัมหวังสมบัติของเขา เขาจึงติดต่อกับเพื่อนรักของเขา ให้มาช่วย เขาไม่ได้ห่วงตัวเอง แต่ห่วงลูกเมียจะไม่ปลอดภัยมากกว่า

คาลิมเอาโทรศัพท์ขึ้นมากดหาเพื่อนรักเพียงคนเดียว เขารอสายสักพัก ทางโน้นก็รับสาย

"คาลิม...นายตัดสินใจได้แล้วหรือ ถึงโทรมาหาฉัน"

"บาดิล ฉันตกลงใจแล้ว นายมารับพวกเขาไปที"

"ฉันอยู่ในเมืองดุคฮาน (Dukhan) นายมาหาฉันได้เลย"

เมืองดุคฮานเป็นเมืองที่อยู่ติดชายแดนทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ และเป็นทางที่คาลิมต้องผ่าน

"ได้...แล้วพบกัน"

คาลิมวางสายแล้วถอนใจ หันไปสั่งคนขับรถ

"ยาซา...แวะที่ดุคฮานด้วยนะ"

"ขอรับ...นายท่าน"

ยาซา...เด็กหนุ่มวัยเบญจเพส หน้าตาซื่อ ๆ รูปร่างสันทัด เป็นคนสนิทที่คาลิมไว้ใจ

"คุณคะ..."

ชันดามีสีหน้าหวาดหวั่น เธอเอามือลูบหัวลูบแก้มลูกชายตัวน้อย เขาโอบไหล่กระซิบบอกเธอว่า

"อดทนหน่อยนะที่รัก เพื่อความปลอดภัย เธอกับลูกไปด้วยกันเถอะ"

ชันดาหันขวับมามองหน้าสามี

"คุณจะให้ฉันกับลูกไป...แล้วคุณล่ะคะ คุณจะอยู่คนเดียวได้ยังไง"

"อย่าห่วงเลย ถ้าผมเอาหลักฐานที่พวกมันแอบขายน้ำมันเถื่อนไปทูลท่านสุลต่าน พวกเราก็จะปลอดภัย ถึงตอนนั้น...ผมจะไปรับคุณกับลูกนะ"

ชันดากอดซบสามี เธอสังหรณ์ใจและรู้สึกหวาดหวั่น

"คุณคะ...ฉันจะอยู่กับคุณค่ะ ฉันจะไม่ไป..."

"ไม่ได้...คุณไม่ไปใครจะดูแลลูก"

"แต่ว่า...ฉันเป็นห่วงคุณนะคะ ฉันกลัวว่ามันจะไม่ง่ายอย่างที่คุณคิดค่ะ"

คาลิมถอนใจ กอดภรรยาไว้แน่น

"อดทนอีกไม่นานหรอกนะที่รักทุกอย่างจะเรียบร้อย"

คาลิมพูดปลอบทั้งภรรยาและตัวเอง เขาไปรู้เรื่องทุจริตของรัฐมนตรีในประเทศบางคน ที่ร่วมมือกับพ่อค้าต่างชาติ ในฐานะเชื้อพระวงศ์และรัชทายาทขององค์สุลต่าน เขาคงอยู่เฉยไม่ได้

แม้จะรู้ว่าเป็นการหาเรื่องใส่ตัว แต่เขาก็ต้องทำ เพราะมันคือการสูญเสียผลประโยชน์มหาศาลของชาติ

รถคันใหญ่เลี้ยวเข้าเมืองดุคฮาน และวิ่งต่อไปยังท้ายเมือง ที่นั่นมีรถหลายคันจอดอยู่ รถของคาลิมเข้าไปจอดไม่ไกลจากพวกเขา

"คุณรออยู่ที่นี่นะ ผมจะไปหาเขา"

คาลิมเปิดประตูลงจากรถ ชันดาส่งสายตามองตามอย่างเป็นห่วง มือของเธอจับตัวลูกน้อยที่ยังหลับปุ๋ย

ชายร่างใหญ่...อายุ 30 กว่า ไว้หนวดไว้เคราจนรกครึ้ม เขาชื่อบาดิล อักบา วานิมรัด...เดินเข้ามาหาคาลิม พวกเขาสวมกอดกัน

"สหายรัก..."

"บาดิล...ฉันต้องขอรบกวนนาย ฝากดูแลภรรยาและลูกชายฉันด้วย...จนกว่าฉันจะแน่ใจว่าปลอดภัย"

"ฉันอยากให้นายทบทวนอีกครั้ง พวกมันไม่ใช่ธรรมดา ต่อให้เรื่องนี้รู้ถึงท่านสุลต่าน ท่านก็คงทำอะไรไม่ได้มาก คาลิม...นายต้องคิดถึงลูกเมียให้มาก ๆ นะ ลูกนายยังเล็กนัก"

บาดิลตบไหล่สหายรัก เขาเป็นหัวหน้าหมู่บ้าน "นูรุดดิล" ซึ่งเป็นหมู่บ้านใหญ่ในแถบทะเลทราย เป็นเขตปกครองตัวเอง ที่รัฐบาลเอื้อมมือไปไม่ถึง

บาดิลมีอิทธิพลมาก เขาเป็นที่นับถือและเกรงใจของพวกโจรทะเลทรายหลายกลุ่ม เขากับคาลิมคบหาเป็นเพื่อนรักกันมานานมาก คาลิมจึงไว้ใจให้เขาดูแลลูกเมียที่รัก